บทที่ 37 มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล

บทที่ 37 มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล

เมื่อแต้มสถานะเพิ่มสูงขึ้น ความมั่นใจในใจของหยวนเกอก็ยิ่งมีมากขึ้นตามไปด้วย

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ความหวาดกลัวทั้งมวล ล้วนมาจากความแข็งแกร่งที่ไม่เพียงพอ

ขอเพียงตัวเองแข็งแกร่งพอ ปัญหาทั้งหมดก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

เมื่อมองดูมอนสเตอร์กุ่ยเหล่านี้ที่กำลังส่งเสียงร้องโหยหวนระงม ภายในใจของหยวนเกอกลับไม่มีความหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

เขาทำเพียงแค่มุ่งเป้าไล่ล่ามอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมืออย่างเอาเป็นเอาตาย

ด้ายวิญญาณตัดสลับไปมาทั่วทั้งหุบเขา ไม่ว่ามันจะพาดผ่านไปทางไหน ย่อมต้องมีมอนสเตอร์กุ่ยถูกทะลวงร่างและถูกหั่นจนเนื้อขาดกระจุย

ส่วนพวกลูกแก้วกุ่ยที่ดรอปมาจากการล่า หยวนเกอไม่มีเวลาแม้แต่จะไปตามเก็บพวกมันด้วยซ้ำ

ผลลัพธ์ของระเบิดแสงกุ่ยมีระยะเวลาจำกัด การฉวยโอกาสกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากในตอนที่กำลังปั่นป่วน ถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

ไม่อย่างนั้น หากรอจนพวกมันฟื้นตัวกลับมาได้ ลำพังแค่พวกเขาสามคน ย่อมไม่มีทางรับมือกับฝูงมอนสเตอร์กุ่ยเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน

ชั้วะ ชั้วะ...

ด้ายวิญญาณสานตัวกันยั้วเยี้ย ถูกหยวนเกอขึงดักเอาไว้ทั่วทั้งหุบเขา

มีมอนสเตอร์กุ่ยพุ่งชนเข้ากับด้ายวิญญาณอย่างต่อเนื่องและถูกตัดร่างจนแหว่งวิ่น

สำหรับการรับมือกับมอนสเตอร์กุ่ยระดับทหารพเนจร หยวนเกอไม่จำเป็นต้องใช้สกิลตัดเลยด้วยซ้ำ อาศัยเพียงแค่ความเหนียวของตัวด้ายวิญญาณเอง ก็สามารถหั่นร่างของพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ทว่า หากจะตัดร่างมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือ มันกลับยากกว่านั้นมาก

บ่อยครั้งที่มอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือจะกระชากด้ายวิญญาณขาดไปหลายเส้น ก่อนจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวและตายเพราะเสียเลือดมาก

แน่นอนว่า หากหยวนเกอเปิดใช้งานสกิลตัดล่ะก็ เขายังคงสามารถจัดการกับมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือได้อย่างสบายๆ

"สามสิบสามตัว สามสิบสี่ตัว..."

หยวนเกอไล่เก็บเกี่ยวมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือไปพลาง คำนวณตัวเลขในใจไปพลาง

【ติ๊ง... ตกปลาสำเร็จ ความคล่องตัว +1, พลังกาย +1!】

...

โฮก...

จนกระทั่งหยวนเกอจัดการมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือไปได้กว่าห้าสิบตัว เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังกึกก้องออกมาจากส่วนลึกของหุบเขา

วินาทีต่อมา กลิ่นอายพลังที่แฝงไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาลก็ม้วนตัวพัดโหมออกมาจากด้านใน

"นี่มัน... มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล ในที่สุดก็ไปกระตุ้นมันจนได้สินะ?"

ในเวลานี้ แววตาของลั่วอิ๋งอิ๋งและเหลิ่งเจียเยว่ต่างก็ฉายแววหวาดผวาออกมา เดิมทีพวกเธอคิดว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล พวกเธอน่าจะยังพอมีแรงสู้ได้บ้าง

แต่เมื่อได้มาเผชิญหน้ากับมันจริงๆ พวกเธอถึงได้รู้ว่า ตัวเองคิดผิด

ผิดมหันต์เลยล่ะ

มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล เมื่อนำมาเทียบกับมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือแล้ว มันคือพลังระดับบดขยี้อย่างสมบูรณ์แบบ

โฮก...

ตึง...

ตึง...

ตึง...

เสียงฝีเท้าสะเทือนเลื่อนลั่นดังก้องไปทั่ว แม้แต่พวกกิ้งก่ายักษ์ตาแดงที่ถูกระเบิดแสงกุ่ยจนตาบอด

ก็ยังตื่นตระหนกตกใจและพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปอีกทาง

ส่งผลให้มีมอนสเตอร์กุ่ยพุ่งชนเข้ากับด้ายวิญญาณที่หยวนเกอวางดักไว้มากยิ่งขึ้น ร่างกายถูกหั่น เนื้อหนังถูกฉีกกระชาก

บริเวณทางเข้าหุบเขาทั้งหมด แปรสภาพกลายเป็นขุมนรกโลกันตร์ไปแล้ว

เพียงแค่เศษซากเนื้อเหล่านั้น ก็กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

เลือดสดๆ ไหลนอง ย้อมทั่วทั้งหุบเขาให้กลายเป็นสีแดงฉาน

"เหลิ่งเจียเยว่ แช่แข็งทางเข้าหุบเขาทั้งสองฝั่งซะ อย่าปล่อยให้ไอ้ยักษ์นั่นหลุดออกไปได้"

ในตอนนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากในหุบเขา

วินาทีต่อมา หยวนเกอก็สะบัดด้ายวิญญาณนับร้อยเส้นออกไป

พุ่งทะลวงเข้าไปในกองภูเขาศพและทะเลเลือดเหล่านั้น

เพียงไม่นาน ลูกแก้วกุ่ยทีละลูกๆ ก็ถูกด้ายวิญญาณของหยวนเกอม้วนกลับมา

"ถอย!"

สิ้นคำสั่งของหยวนเกอ ไม่ว่าจะเป็นลั่วอิ๋งอิ๋งหรือเหลิ่งเจียเยว่ต่างก็ใจกระตุกวูบ

โดยเฉพาะเหลิ่งเจียเยว่ เธอรีบโบกคทาเวทน้ำแข็งในมือทันที

"เหมันต์ระเบิด!"

เสียงท่องมนตร์อันหนักแน่นหลุดรอดออกมาจากปากของเหลิ่งเจียเยว่

วินาทีต่อมา ไอเย็นรอบด้านก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นลูกบอลน้ำแข็งขนาดยักษ์ขึ้นกลางอากาศ

ตู้ม...

ลูกบอลน้ำแข็งยังไม่ทันตกลงสู่พื้น ก็ระเบิดออกกลางอากาศเสียก่อน

ชั่วพริบตา ความหนาวเย็นยะเยือกที่เสียดแทงไปถึงกระดูกก็เข้าปกคลุมบริเวณทางเข้าหุบเขา ซากศพและเลือดสดๆ เมื่ออยู่ภายใต้ความเย็นจัดระดับสุดยอดนี้

ก็จับตัวแข็งเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว

ราวกับภูเขาศพที่ถูกแช่แข็งเอาไว้

เธอใช้วิธีเดียวกันนี้ แช่แข็งทางเข้าหุบเขาทั้งสองฝั่งเพื่อปิดตายเส้นทางจนหมดสิ้น

ตู้ม...

ตึง...

ภายในหุบเขา ฝูงมอนสเตอร์กุ่ยยังคงวิ่งพล่านไปทั่ว

ด้ายวิญญาณที่หยวนเกอวางดักไว้ ก็ยังคงเก็บเกี่ยวชีวิตมอนสเตอร์กุ่ยที่กำลังแตกตื่นเหล่านั้นไปเป็นระยะๆ

โฮก...

ในที่สุด มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลก็พุ่งทะยานออกมา รูปร่างของมันใหญ่โตมโหฬาร ความสูงเทียบเท่าตึกสามชั้นเลยทีเดียว

ไม่ว่ามันจะก้าวผ่านไปทางไหน พวกมอนสเตอร์กุ่ยระดับทหารพเนจรที่หลบไม่ทัน ก็จะถูกมันเหยียบจนแหลกเละเป็นกองเนื้อทันที

ส่วนพวกมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือ ก็พากันหดหัวสั่นงันงกอยู่ตามซอกมุม ต่อให้ดวงตาจะปวดแสบปวดร้อนแค่ไหน ในตอนนี้พวกมันก็ไม่กล้าส่งเสียงคำรามออกมาเลยแม้แต่น้อย

ทำได้เพียงส่งเสียงครางหงิงๆ อยู่ในลำคอเท่านั้น

โฮก...

มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลแผดเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ความตายของมอนสเตอร์กุ่ยจำนวนนับไม่ถ้วนภายในหุบเขา ทำให้มอนสเตอร์กุ่ยระดับบอสตัวนี้โกรธจัดจนถึงขีดสุด

ด้ายวิญญาณที่หยวนเกอขึงดักไว้ ในเสี้ยววินาทีที่สัมผัสโดนตัวมอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล ก็ขาดสะบั้นลงทันที

ทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนสีขาวบางๆ บนเกล็ดของมันเท่านั้น

"เจาะเกราะไม่เข้าเลยงั้นเหรอ?"

หยวนเกอตกตะลึง

มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลตัวนี้ พลังป้องกันของมันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

ลำพังแค่ความเหนียวของด้ายวิญญาณ เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถสร้างบาดแผลให้มันได้ นอกเสียจากว่าเขาจะยอมเปิดใช้งานสกิลตัดด้วยตัวเอง

"แข็งแกร่งมาก! ฉันรู้สึกว่า พวกเราไม่มีทางสู้มันได้อย่างแน่นอน"

เห็นได้ชัดว่าเหลิ่งเจียเยว่ก็มองเห็นความร้ายกาจของมอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลตัวนี้แล้ว ภายในใจของเธอเริ่มเกิดความท้อถอยขึ้นมา

แม้แต่ลั่วอิ๋งอิ๋งก็ยังคงรักษาความเงียบเอาไว้

สายตาของเธอมองตรงไปยังหยวนเกอ

"หึ... ตอนนี้พวกเราย่อมสู้มันไม่ได้อยู่แล้ว แต่ ถ้าเกิดพวกเราเลื่อนระดับขึ้นไปอีกล่ะ?"

สิ้นเสียง หยวนเกอก็หยิบลูกแก้วกุ่ยทั้งหมดออกมา

"ลูกแก้วกุ่ยระดับทหารพเนจรขั้น 9 สี่ร้อยกว่าลูก ลูกแก้วกุ่ยระดับยอดฝีมืออีกห้าสิบหกลูก พวกเธอเอาไปใช้อัปเลเวลก่อนเลย"

พูดจบ หยวนเกอก็โยนลูกแก้วกุ่ยทั้งหมดไปให้หญิงสาวทั้งสองคน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเลื่อนระดับ แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน การมอบลูกแก้วกุ่ยให้พวกเธอทั้งสองคนคือทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด

ตัวเขาที่มีพรสวรรค์ระดับ D ต่อให้อัปเลเวลไปจนถึงระดับทองแดง 10 ดาว ก็จะได้แต้มสถานะเพิ่มมาแค่ 40 แต้มเท่านั้น

พลังรบแทบไม่ค่อยเพิ่มขึ้นเท่าไหร่นัก

แต่หากเป็นลั่วอิ๋งอิ๋งที่เป็นอัจฉริยะระดับ S อัปเลเวลขึ้นไป 10 ดาว นั่นหมายถึงแต้มสถานะอิสระถึง 400 แต้ม พลังรบจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล

ต่อให้เป็นเหลิ่งเจียเยว่ที่มีพรสวรรค์ระดับ A หากอัปเลเวลขึ้น 10 ดาว ก็ยังมีแต้มสถานะให้แจกจ่ายถึง 160 แต้ม

การเพิ่มขึ้นของพลังรบ มันมากกว่าเขาหลายเท่านัก

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ไล่ล่ามอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือ เขาก็ฟาร์มแต้มสถานะมาได้ตั้งแปดสิบสามแต้มแล้ว

ดังนั้น การเก็บลูกแก้วกุ่ยพวกนี้ไว้ให้พวกเธอสองคน จึงเหมาะสมที่สุด

"อิ๋งอิ๋ง พวกเรา..."

"อย่าคิดมาก รีบดูดซับแล้วอัปเลเวลซะ จากนั้นก็ไปช่วยเขาฆ่าไอ้มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลนั่นก็พอ"

ลั่วอิ๋งอิ๋งย่อมรู้ทันความคิดของหยวนเกอ

เธอคว้าลูกแก้วกุ่ยเหล่านั้นมาไว้ในมือ แล้วเริ่มดูดซับหมอกลี้ลับที่อยู่ภายในทันที

เมื่อเห็นฉากนี้ เหลิ่งเจียเยว่ก็กัดฟันแน่น เริ่มกระบวนการยกระดับพลังของตัวเองเช่นกัน

ตู้ม...

ตู้ม...

ในเวลานี้ ภายในหุบเขา มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลตัวนั้นเห็นได้ชัดว่ามันสังเกตเห็นแล้วว่าทางออกถูกปิดตาย

ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารของมัน กำลังพุ่งเข้าชนภูเขาศพแช่แข็งลูกนั้นอย่างต่อเนื่อง

พลังอันน่าสะพรึงกลัว สั่นสะเทือนหุบเขาทั้งลูกจนสั่นไหวไม่หยุดหย่อน

ฟุ่บ...

หยวนเกอสะบัดด้ายวิญญาณ กระโจนพรวดพุ่งตัวขึ้นไปบนยอดเขาราวกับสไปเดอร์แมน

เขาก้มลงมองดูภาพรวมของหุบเขา

แต่ไม่นาน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน

ภูเขาศพที่เหลิ่งเจียเยว่แช่แข็งไว้ เห็นได้ชัดว่าทนรับแรงกระแทกได้อีกไม่นานนัก หากมอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพลพังทลายทางออกและหลุดออกมาได้ ลำพังแค่พวกเขาสามคน ไม่มีทางฆ่ามันได้อย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยวนเกอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขากระโจนพุ่งตัวกลับลงไปในหุบเขาทันที

"ด้ายวิญญาณ: ระเบิดกระสุน!"

เป้าหมาย มอนสเตอร์กุ่ยระดับขุนพล

(จบบทที่ 37)