บทที่ 26 อัจฉริยะรวมตัว มุ่งหน้าสู่แดนลับ

บทที่ 26 อัจฉริยะรวมตัว มุ่งหน้าสู่แดนลับ

เหมืองแร่ที่ 9 เป็นหนึ่งในเหมืองแร่ที่เปิดทำการมาอย่างยาวนานที่สุดในเขตปลอดภัย

ภูเขาทั้งลูกถูกขุดเจาะไปกว่าครึ่ง ลึกลงไปในเหมืองมีจุดสับเปลี่ยนรถรางซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก ขนาดใหญ่พอๆ กับสนามฟุตบอลถึงสองสนาม

เพดานถ้ำด้านบนถูกค้ำยันด้วยท่อนไม้ขนาดยักษ์และเสาเหล็กเพื่อป้องกันการถล่ม

บนผนังภูเขาโดยรอบมีอุโมงค์นับสิบเส้นทางที่ทอดยาวไปยังสถานที่ต่างๆ

แร่คริสตัลดำที่คนงานเหมืองขุดได้จะถูกนำมารวมกันที่นี่ ก่อนจะใช้รถรางขนาดใหญ่ขนส่งออกไปด้านนอก

ทางเข้าแดนลับที่หยวนเกอมองเห็น ก็ตั้งอยู่ที่จุดสับเปลี่ยนรถรางแห่งนี้นี่เอง

ในเวลานี้ ลานกว้างสับเปลี่ยนรถรางอัดแน่นไปด้วยมอนสเตอร์กุ่ย

เมื่อมองออกไป จะเห็นกิ้งก่ายักษ์ตาแดงระดับทหารพเนจรขั้น 9 ยืนเบียดเสียดกันอยู่นับร้อยตัว

นอกจากนี้ยังมีมอนสเตอร์กุ่ยระดับยอดฝีมือที่ตัวใหญ่พอๆ กับช้างอีกนับสิบตัว

และเหนือหัวของมอนสเตอร์กุ่ยเหล่านั้น มีวังวนห้าสีลอยคว้างอยู่กลางอากาศ โดยมีกิ้งก่ายักษ์ตาแดงร่วงหล่นลงมาจากวังวนนั้นเป็นระยะ

วังวนห้าสีนั่นก็คือทางเข้าแดนลับ

โฮก...

เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณจุดสับเปลี่ยนรถราง

หยวนเกอในคราบของฮั่วกวนปรากฏตัวขึ้นภายในอุโมงค์แห่งหนึ่ง เมื่อเห็นฝูงมอนสเตอร์กุ่ยที่อัดแน่น แววตาของเขาก็ฉายแววระแวดระวัง

"จุ๊ๆ... ผมนึกว่าตัวเองมาเช้าพอแล้วนะ ไม่คิดเลยว่าพี่ฮั่วจะเร็วกว่าผมก้าวหนึ่ง! สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะของตระกูลฮั่ว"

ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มระดับ S ที่พันธมิตรโลกฟูมฟักมาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คำพูดนั้นทำให้หยวนเกอเกิดความระแวดระวังขึ้นมาในใจทันที

เขาอาศัยหุ่นเชิดมอนสเตอร์กุ่ยออกค้นหาไปทั่วกว่าจะพบทางเข้าแดนลับ แต่หมอนี่กลับหาที่นี่เจอได้ง่ายๆ พลังรบของมันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"ชมเกินไปแล้ว! ยังไม่ทราบเลยว่าคุณชื่ออะไร!"

หยวนเกอในคราบฮั่วกวนเองก็อยากรู้เรื่องของเด็กหนุ่มคนนี้เช่นกัน ผู้เปลี่ยนอาชีพสายมิติย่อมมีพลังรบสูงกว่าคนในระดับเดียวกันมากอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มคนนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าฮั่วกวนตัวจริงเสียอีก

ความรู้สึกที่เขามอบให้หยวนเกอ ไม่เหมือนกับอัจฉริยะระดับ S แต่เหมือนกับ... ตัวตนที่อยู่ในระดับสูงกว่านั้น

"จางเสวียนจี!"

"จางเสวียนจี? นายคือจางเสวียนจีงั้นเหรอ? จางเสวียนจีคนที่จัดการระดับเงิน 10 ดาวได้ตั้งแต่ตอนยังเป็นแค่นักฝึกหัดน่ะนะ?"

ในเวลานี้ หลี่ซิวหรานก็ปรากฏตัวออกมาจากอุโมงค์อีกแห่งหนึ่ง

สายตาที่เขามองไปยังจางเสวียนจีแฝงไปด้วยความตื่นตะลึง

"อะไรนะ?"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ แม้แต่หยวนเกอยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

จัดการยอดฝีมือระดับเงิน 10 ดาวได้ตั้งแต่ยังเป็นนักฝึกหัดเนี่ยนะ?

นี่มัน... น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ทว่า เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคืออัจฉริยะระดับ S ซึ่งมีค่าสถานะพื้นฐานถึง 200 แต้มตั้งแต่เป็นนักฝึกหัด การจะฆ่าระดับเงินคลาส D ได้ก็ถือว่าพอฟังขึ้น

แต่คำพูดต่อมาของหลี่ซิวหรานกลับทำให้หยวนเกอถึงกับตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

"ถ้าข้อมูลของฉันไม่ผิด ระดับเงิน 10 ดาวที่นายฆ่าไป น่าจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ระดับ A ใช่ไหม?"

สิ้นคำพูดนั้น หยวนเกอก็เงยหน้าขึ้นทันที ครั้งนี้เขาตกตะลึงของจริง

พรสวรรค์ระดับ A ระดับเงิน 10 ดาว อย่างน้อยก็ต้องมีค่าสถานะ 560 แต้ม เขา... เขาจะเอาชนะได้ยังไง?

ต่อให้เขาจะเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพสายมิติ ก็ไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้ไม่ใช่หรือ?

สายตาที่หยวนเกอมองจางเสวียนจีในตอนนี้เต็มไปด้วยความระแวดระวังอย่างหนัก

จางเสวียนจีคนนี้ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

"สกิลของผมชนะทางเขาพอดี ก็แค่พลิกแพลงนิดหน่อยเท่านั้น"

จางเสวียนจีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

จากนั้นเขาก็หันไปมองทางหยวนเกอ แววตาแฝงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง

"นาย... คือฮั่วกวนจริงๆ งั้นเหรอ?"

สิ้นประโยคนี้ หัวใจของหยวนเกอก็กระตุกวูบ

แค่ประโยคเดียว เขาก็เข้าใจได้ทันที

จางเสวียนจีคนนี้ มองทะลุตัวตนของเขาได้อย่างแน่นอน

"จางเสวียนจี นายหมายความว่ายังไง? หรือว่าอัจฉริยะแห่งตระกูลฮั่วผู้ยิ่งใหญ่ จะมีคนกล้าปลอมตัวมางั้นเหรอ?"

หลี่ซิวหรานหันไปมองทางหยวนเกอ นัยน์ตาทอประกายเจิดจ้า ราวกับต้องการจะมองหยวนเกอให้ทะลุปรุโปร่ง

"ดูเหมือนว่าฉันจะมาสายสินะ!"

ในตอนนั้นเอง เสียงหวานใสก็ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมอง ร่างของลั่วอิ๋งอิ๋งปรากฏขึ้นในอุโมงค์ด้านบน เธอกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ

"คุณลั่ว เราเจอกันอีกแล้วนะ!"

หยวนเกอยิ้มและเอ่ยทักทายลั่วอิ๋งอิ๋ง

เมื่อเหลือบเห็นหยวนเกอ ลั่วอิ๋งอิ๋งก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา ในสายตาของเธอ ฮั่วกวนคนนี้เหมือนคนป่วยเป็นโรคประสาท

มาทำข้อตกลงกับเธอ แต่ดันถามข้อมูลที่คนในแวดวงของพวกเขาสามารถสืบหาได้ง่ายๆ

ในมุมมองของลั่วอิ๋งอิ๋ง ฮั่วกวนคนนี้ร้อยทั้งร้อยคงอยากจะตามจีบเธอ

ถึงได้ทำเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ออกมา

"อัจฉริยะฮั่ว ฉันไม่ได้สนิทกับนายนะ แล้วก็นายไม่ต้องมาเสียเวลากับฉันหรอก ฉันไม่ชอบคนแบบนาย อีกอย่าง วิธีจีบสาวของนายมันเชยมาก"

ลั่วอิ๋งอิ๋งเบ้ปากพูด

เอ๊ะ...

ชั่วขณะนั้น ไม่ใช่แค่หยวนเกอ แม้แต่หลี่ซิวหรานที่อยู่ไม่ไกลก็ยังเบิกตากว้าง

ส่วนจางเสวียนจีขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาที่มองไปยังหยวนเกอแฝงไปด้วยความเย็นชา

ปฏิกิริยาของทุกคนล้วนอยู่ในสายตาของหยวนเกอ เขาได้แต่โอดครวญอยู่ในใจ

ลั่วอิ๋งอิ๋งคนนี้ จะมโนเก่งเกินไปแล้วมั้ง?

ตอนนี้เขาใช้ตัวตนของฮั่วกวน ยังไงก็ถือเป็นนายน้อยตระกูลฮั่ว แถมยังเป็นอัจฉริยะระดับ S

จะไปตามจีบเธอได้ยังไง?

ทว่า พอหยวนเกอนึกถึงคำถามที่ตัวเองถามลั่วอิ๋งอิ๋ง ซึ่งล้วนเป็นข้อมูลที่รู้กันทั่วในแวดวงอัจฉริยะ ใบหน้าของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

ไม่แปลกใจเลยที่ลั่วอิ๋งอิ๋งจะมองว่าเขาเป็นพวกตามจีบ

"หึๆ... คุณลั่วเข้าใจผิดแล้วล่ะ ต่อให้ฮั่วกวนอย่างผมต้องตาย หรือกระโดดลงไปจากตรงนี้ ผมก็ไม่มีทางจีบคุณหรอก"

หยวนเกอพูดอย่างหนักแน่น โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าใบหน้าสวยๆ ของลั่วอิ๋งอิ๋งได้เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มสุดๆ ไปแล้ว

ในทางกลับกัน สีหน้าของจางเสวียนจีกลับดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"อิ๋งอิ๋ง เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

ตอนนั้นเอง เสียงของเหลิ่งเจียเยว่ก็ดังขึ้น

สายตาของทุกคนหันไปมองทางเหลิ่งเจียเยว่พร้อมกัน และเมื่อมองไป ทุกคนในที่นั้นก็ต้องตกตะลึง

บนเครื่องระบุตัวตนผึ้งงาน แสดงข้อมูลของเหลิ่งเจียเยว่เอาไว้อย่างชัดเจน

"จอมเวทน้ำแข็ง พรสวรรค์ระดับ A ระดับทองแดง 10 ดาว!"

บ้าเอ๊ย ผู้หญิงคนนี้ นั่งจรวดอัปเลเวลมาหรือไง?

ในเวลานี้ แม้แต่หยวนเกอก็ยังรู้สึกหงุดหงิดใจ

เขาฟาร์มกิ้งก่ายักษ์ตาแดงในเหมืองมาตั้งหลายวัน กว่าจะตะเกียกตะกายมาถึงระดับทองแดง 1 ดาวได้

นี่ขนาดเขาเป็นแค่พรสวรรค์ระดับ D นะ การจะอัปเลเวลแต่ละครั้ง จำนวนลูกแก้วกุ่ยที่ต้องใช้ยังน้อยกว่าพวกอัจฉริยะระดับ A หรือ S ตั้งเยอะ

แต่ตอนนี้ พอเห็นเลเวลของเหลิ่งเจียเยว่

หยวนเกอก็รู้สึกเหมือนโลกถล่มทลาย

จอมเวทน้ำแข็งระดับ A เข้ามาในเหมืองไม่ถึงสองวัน ก็พุ่งพรวดจากนักฝึกหัดมาเป็นระดับทองแดง 10 ดาว

นี่มันเปิดโปรชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

"เจียเยว่ เลเวลของเธอ..."

ไม่ใช่แค่หยวนเกอที่ตกใจ แม้แต่ลั่วอิ๋งอิ๋งก็ยังอ้าปากค้างด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ตัวเธอเองตอนนี้เพิ่งจะอยู่แค่ระดับเหล็กดำ 6 ดาว แต่เหลิ่งเจียเยว่กลับพุ่งทะยานไปถึงระดับทองแดง 10 ดาวแล้ว

"นี่... มันไม่ได้เวอร์อย่างที่พวกเธอคิดหรอก พี่สาวฉันเป็นคนช่วยน่ะ พูดตามตรง ตั้งแต่เข้ามาในเหมืองนี้ ฉันฆ่ากิ้งก่ายักษ์ตาแดงไปไม่ถึง 10 ตัวด้วยซ้ำ"

"สกิลของฉัน ไม่เหมาะกับการต่อสู้หรอก!"

พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าสวยๆ ของเหลิ่งเจียเยว่ก็แดงระเรื่อขึ้นมา ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้ว่าโกงข้อสอบยังไงยังงั้น

น่าอายชะมัด!

(จบบทที่ 26)