บทที่ 20 ถูกจับได้คาหนังคาเขาขณะขโมยของ

บทที่ 20 ถูกจับได้คาหนังคาเขาขณะขโมยของ

ซูหมิงไม่ได้สนใจเจ้าของบ้านคนนั้น

เพราะตอนนี้เขาก็เป็นมหาเศรษฐีพันล้าน แถมยังมีที่ดินมูลค่าหลายหมื่นล้านอีกด้วย

พูดตามตรง คนแบบนี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะทำให้ซูหมิงต้องใส่ใจอีกต่อไป

เขาเดินเข้ามาในห้องนอนของตน ผลักประตูเข้าไป แล้วรื้อหาใบปริญญาบัตรและใบรับรองวุฒิการศึกษาจากใต้ลัง

จากนั้นก็ล้วงหยิบถุงกระสอบออกมาจากใต้เตียง แล้วโยนของใช้ในชีวิตประจำวันบางส่วนลงไปอย่างลวกๆ

เขากวาดตามองไปรอบๆ ไม่มีอะไรที่ต้องเอาไปอีกแล้ว

"บ้านหลังนี้ผมไม่เช่าต่อแล้ว เงินค่าเสียหายผมก็จ่ายให้คุณแล้ว ลาก่อนครับ"

ซูหมิงยิ้มบางๆ แล้วถือถุงกระสอบเดินลงไปข้างล่างทันที

"แก... แก... แก!"

การกระทำที่เหนือความคาดหมายของซูหมิง ทำเอาเจ้าของบ้านถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไปเลยในตอนนี้

หากมีคอมเมนต์วิ่งอยู่บนหน้าจอแบบเรียลไทม์ คงจะเต็มไปด้วยเลข 666 อย่างแน่นอน

ต้องรู้ก่อนว่าเจ้าของบ้านคนนี้เป็นพวกที่รังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่งโดยแท้

สามีของเธอตัวสูงใหญ่ แต่กลับชอบไปมีเล็กมีน้อยนอกบ้าน สวมหมวกเขียวให้เธออยู่เป็นประจำ

แม้เจ้าของบ้านจะรู้ แต่ก็ไม่กล้าโวยวาย ทุกครั้งที่สามีกลับบ้าน ยังต้องต้อนรับด้วยรอยยิ้ม พูดจาเอาอกเอาใจคอยรับใช้

เมื่อเช้านี้ สามีของเธอก็เพิ่งจะเอาเงินไปเที่ยวเตร่ข้างนอกอีกก้อนหนึ่ง แน่นอนว่าเจ้าของบ้านย่อมรู้ว่าสามีของตนจะไปทำอะไร แม้จะรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างที่สุด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เจ้าของบ้านที่อัดแน่นไปด้วยไฟโทสะ จึงเตรียมที่จะหาเรื่องด่าซูหมิงระบายอารมณ์ในวันเก็บค่าเช่าวันนี้

เพื่อระบายความโกรธของตัวเองออกมาให้เต็มที่

อย่างน้อยวันนี้ก็ต้องให้ซูหมิงชดใช้ค่าเครื่องใช้ไฟฟ้าสักชิ้นสองชิ้น

อะไรนะ?

ไม่จ่ายเงินเหรอ?

ฉันให้แกเช่าบ้านหลังนี้มาสามปีแล้ว ตลอดสามปีนี้ก็มีแค่แกคนเดียวที่อยู่ ของพวกนี้ไม่ใช่แกทำพังแล้วจะเป็นใครทำพัง?

ฉันมีสัญญาเช่าบ้านนะ เขียนไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษร

ขอแค่ได้เงินมาอยู่ในมือ ยายคนนี้ก็จะไล่แกออกไปทันที

แล้วเอาเงินที่แกชดใช้มา ตกแต่งบ้านหลังนี้ใหม่นิดหน่อย ซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้ามือสองดีๆ มาลง

แล้วก็ขึ้นราคาค่าเช่าเพื่อปล่อยเช่าต่อ

จะโทษก็ต้องโทษที่แกมันเป็นแค่ไอ้จนกระจอก โทษที่แกมันดวงซวย

แต่ใครจะคาดคิดว่า แม้ลูกคิดจะดีดไว้ดีแล้ว แต่บทละครกลับไม่ได้ดำเนินไปตามที่เธอคิดไว้เลย

หลังจากที่ซูหมิงได้รับโทรศัพท์จากเธอ อย่างแรกคือเขาไม่ได้รีบร้อนกลับมาเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับปล่อยให้เธอต้องเก็บความโกรธเอาไว้ในใจ รออยู่ในห้องนี้เป็นเวลากว่าสี่ชั่วโมง

ยิ่งไปกว่านั้น พอเขากลับมาแล้ว ก็ไม่แยแสเธอเลยแม้แต่น้อย

ที่สำคัญที่สุดคือตอนที่เธอเสนอให้จ่ายค่าเสียหาย ไอ้เด็กนี่กลับโอนเงินให้เธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ถึงแม้จะได้เงินมาแล้ว แต่เจ้าของบ้านกลับรู้สึกว่ายิ่งคิดก็ยิ่งอัดอั้นตันใจ

บ้าเอ๊ย!

แกมันก็เป็นแค่ชาวนาบ้านนอกที่มาจากชนบท!

มีอะไรดีให้น่าอวดนักหนา!

เจ้าของบ้านปิดประตูดังปังด้วยความโมโห แล้วรีบวิ่งลงบันไดไป

ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ต้องจับไอ้เด็กเวรนี่มาด่าให้ได้อีกสักรอบ

พอลงมาถึงชั้นล่าง เจ้าของบ้านก็เห็นซูหมิงถือถุงกระสอบ ยืนอยู่หน้ารถบีเอ็มดับเบิลยูที่ประตูเปิดอยู่ กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับตำรวจสายตรวจสองนาย

"ฮ่าๆ!"

เจ้าของบ้านเห็นดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น "โดนจับได้ตอนขโมยของแล้วล่ะสิ? อายุน้อยๆ ไม่ทำตัวดีๆ ดันไปเรียนรู้วิชาขโมยขโจร! มิน่าล่ะถึงจะยกเลิกสัญญาเช่า ที่แท้ก็จะไปนอนในคุกนี่เอง! คุกน่ะดีแล้ว มีข้าวกิน มีที่ซุกหัวนอน ไม่ต้องตากลมตากฝน สบายจะตายไป!"

เจ้าของบ้านพิงกรอบประตูพลางแค่นเสียงเย็นชา สีหน้าเยาะเย้ยถากถางอย่างเห็นได้ชัด เธอแกว่งขาไปมามองดูอย่างสนุกสนาน

สะใจจริงๆ สะใจสุดๆ

ให้แกผยองต่อหน้าฉันดีนัก

คราวนี้โดนจับได้แล้วสินะ?

นี่มันรถบีเอ็มดับเบิลยูนะ อย่างน้อยก็ต้องเป็นรถราคาหลายล้าน

ไอ้เด็กอย่างแกกล้าขโมยรถแพงขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องเข้าไปนอนในคุกนานแค่ไหนกันนะ

แต่ว่ารถบีเอ็มดับเบิลยูคันนี้เป็นของใครกันนะ นี่มันชุมชนเก่าๆ เพื่อนบ้านซ้ายขวาเขาก็รู้จักหมด เหมือนจะไม่มีใครขับรถแพงขนาดนี้ได้นะ?

หรือว่ามีใครมาทำธุระชั่วคราว คงจะเป็นแบบนั้นแหละ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ถือว่าไอ้เด็กนี่มันดวงซวยเอง จะว่าไปบนถนนมีรถโฟล์คสวาเกนราคาไม่กี่หมื่นหยวนเต็มไปหมด แกไม่ขโมย ดันมาขโมยรถบีเอ็มดับเบิลยูราคาตั้งสามล้านกว่า แถมยังโดนจับได้คาหนังคาเขาอีก

ถ้าแกไม่ติดคุกแล้วใครจะติด?

(จบตอน)