บทที่ 16 มุ่งมั่นทำงานหนักเพื่อเลื่อนระดับ

บทที่ 16 มุ่งมั่นทำงานหนักเพื่อเลื่อนระดับ

"เอาล่ะ ผมไม่รบกวนท่านแล้ว ผู้จัดการเฉิน ไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะครับ"

ซูหมิงกล่าวจบก็ขอบคุณตำรวจสายตรวจสองสามนายที่คอยคุ้มกันเขาอยู่ด้านหลัง

จากนั้นเขาก็เข้าเกียร์และเหยียบคันเร่ง ขับรถจากไปอย่างคล่องแคล่วในคราวเดียว

"เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับท่าน"

ผู้จัดการเฉินพยักหน้าโค้งคำนับ

เขามองส่งซูหมิงจนลับสายตา สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม แผ่อำนาจน่าเกรงขามขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปมองพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น "นายถูกไล่ออก!"

"อะไรนะครับ? ผม..."

ใจของพนักงานรักษาความปลอดภัยเย็นวาบ

จบสิ้นแล้ว คราวนี้จบสิ้นกันจริงๆ!

"แกกล้าดียังไงมาล่วงเกินลูกค้าคนสำคัญที่สุดของธนาคารเรา รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปซะ"

ผู้จัดการเฉินกล่าวอย่างเฉียบขาด จากนั้นก็หันไปมองพนักงานคนอื่นๆ "รีบเอารูปของคุณซูไปแจกจ่ายให้ทั่วทันที ทุกคนต้องจดจำใบหน้าของคุณซูให้แม่น ครั้งหน้าขอแค่คุณซูมา จะต้องต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ใครก็ตามที่กล้าล่วงเกินคุณซู ก็อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่หน้าใครก็แล้วกัน!"

...

เมื่อวานตอนเช้าซูหมิงยังคงปวดหัวกับเรื่องสินสอดราคาแพงลิบลิ่วไม่หาย

แต่เวลาผ่านไปเพียงแค่วันเดียว

เขาก็พลิกชะตากลายเป็นมหาเศรษฐีพันล้านไปเสียแล้ว

สมแล้วที่เป็นระบบ

น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

แต่เมื่อเทียบกับเงินแล้ว ซูหมิงกลับสงสัยมากกว่าว่าที่ดินผืนนี้ยังสามารถปลูกอะไรได้อีก

หน่อไม้ที่ปลูกคือหน่อไม้ทองคำ

แล้วถ้าปลูกมันฝรั่งล่ะ

ยังมีแตงกวา ถั่วลิสงอีก

หรือจะปลูกแอปเปิลกับกล้วยดี

เพราะการมีอยู่ของระบบฟาร์ม ไม่ว่าซูหมิงจะปลูกพืชชนิดใด สภาพแวดล้อมที่พืชนั้นอยู่ก็จะเป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุด

ส่วนการใส่ปุ๋ยและรดน้ำของซูหมิงนั้น เขารู้สึกว่าจริงๆ แล้วมันไม่ได้มีผลอะไรมากนัก แต่นี่คงเป็นความปรารถนาดีของระบบที่อยากให้เขาได้สัมผัสกับความสุขของการทำฟาร์ม

"ติ๊ง! เก็บเกี่ยวพืชผลสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 50!"

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของซูหมิง

ซูหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา

เจ้าของฟาร์ม: ซูหมิง

ระดับ: lv1

ค่าประสบการณ์: 50/100

ฟาร์ม: ระดับหนึ่ง

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!

เพียงแค่เขาทำฟาร์มและเก็บเกี่ยวผลผลิต ก็จะได้รับค่าประสบการณ์

แค่ฟาร์มระดับหนึ่งก็สุดยอดขนาดนี้แล้ว

ถ้าเลื่อนระดับขึ้นไปอีก ฟาร์มแห่งนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงไปแบบไหนกันนะ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูหมิงก็รู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่ไหว

ลุยงาน! ลุยงานต่อ! ทำฟาร์มต่อไป!

ผู้ใช้แรงงานคือผู้ทรงเกียรติที่สุด!

เขาฮัมเพลงไปพลางขับรถกลับไป

ไม่นานนักเขาก็กลับมาถึงฟาร์ม จอดรถเรียบร้อย ซูหมิงก็ลงจากรถ

เขาเดินมาที่แปลงหน่อไม้ แล้วจัดการเก็บกวาดรากหน่อไม้ที่เหี่ยวเฉา

"ติ๊ง! รากหน่อไม้เหี่ยวเฉา 50 ชิ้น สามารถรีไซเคิลได้ โฮสต์ต้องการรีไซเคิลหรือไม่"

"รีไซเคิล!"

ซูหมิงตอบในใจ

"ติ๊ง! รีไซเคิลเรียบร้อย ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับค่าประสบการณ์ 10!"

เสียงแจ้งเตือนในหัวทำให้ซูหมิงยิ้มบางๆ

ไม่เลว ไม่เลวเลย เก็บเกี่ยวผลผลิตก็ได้ค่าประสบการณ์ รีไซเคิลพืชผลที่เหี่ยวเฉาก็ยังได้ค่าประสบการณ์อีก

นี่ระบบจงใจช่วยให้เขาเลื่อนระดับชัดๆ

ซูหมิงที่เปี่ยมไปด้วยแรงใจ พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือทำงานทันที

อันดับแรก ซูหมิงยกร่องดินในแปลงที่เคยปลูกหน่อไม้ขึ้นมาใหม่

เขาไปรื้อหาเมล็ดพันธุ์ในโกดัง และสุดท้ายก็ตัดสินใจปลูกมะเขือเทศ

"ติ๊ง! ปลูกมะเขือเทศสำเร็จแล้ว ระยะเวลาเติบโตจนสุก 12 ชั่วโมง!"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน สีหน้าของซูหมิงก็เรียบเฉย เรื่องแบบนี้เขาคุ้นเคยดีอยู่แล้ว

เขารดน้ำใส่ปุ๋ยตามขั้นตอน ซึ่งจะช่วยลดระยะเวลาการเจริญเติบโต อีกทั้งยังเพิ่มคุณภาพและปริมาณของผลผลิต

หลังจากวุ่นวายอยู่เกือบสามชั่วโมง ในที่สุดเขาก็จัดการที่ดินผืนนี้เสร็จสิ้น ซูหมิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ไม่ได้ทำงานเกษตรมานาน ร่างกายชักจะไม่ค่อยไหวแล้วแฮะ"

เขาทุบเอวที่ปวดเมื่อยเบาๆ จากนั้นล้างมือล้างเท้า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เอนนอนข้างกระท่อมมุงจาก ตั้งใจจะพักสักครู่แล้วค่อยทำงานต่อ

"กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง!"

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของซูหมิงก็ดังขึ้น เขาหยิบออกมาดูหน้าจอ พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา สีหน้าของซูหมิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เฮ้อ...

เป็นโทรศัพท์จากพ่อกับแม่ของเขา

ตลอดทั้งวันนี้ ซูหมิงมัวแต่วุ่นอยู่กับเรื่องของระบบ จนลืมบอกพ่อกับแม่เรื่องถอนหมั้นไปเสียสนิท

(จบตอน)