บทที่ 12 ที่จอดรถนี้คุณจอดไม่ได้

บทที่ 12 ที่จอดรถนี้คุณจอดไม่ได้

หลังจากได้ยินคำพูดนั้น ชายวัยกลางคนก็อยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

เขาแค่กะว่าจะออกมาซื้อหน่อไม้

แต่กลับดันมาเจอกับยอดมหาเศรษฐีที่ทำตัวติดดิน

แล้วเรื่องราวก็จบลงด้วยโศกนาฏกรรมแบบนี้

ถ้าเขารู้ว่าหน่อไม้เต็มรถคันนี้ทำมาจากทองคำล่ะก็

เขาต่อให้ต้องเดินอ้อมโลกไปอีกทาง ก็จะไม่มีวันขยับเข้าไปใกล้เด็ดขาด

"มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ..."

ชายวัยกลางคนสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวเศร้าหมองพลางร้องขอความเห็นใจไม่หยุด

ซื้อหน่อไม้จนพาตัวเองเข้าคุก

คงไม่มีใครเป็นได้ขนาดนี้อีกแล้ว!

โอกาสถูกรางวัลนี่ยังต่ำกว่าซื้อสลากกินแบ่งอีกนะเนี่ย

ซูหมิงยืนอยู่ข้างๆ และยิ้มออกมาอย่างเฉยเมย

ถึงแม้ว่าซูหมิงจะเป็นวัยรุ่นนิสัยดีแห่งศตวรรษที่ 21 แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นคนดีจนยอมคนไปทั่ว

ชายวัยกลางคนคนนี้ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาขายคือหน่อไม้ทองคำ และดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่พอจะยกโทษให้ได้ แต่การแอบกินเงินทอน วางอำนาจบาตรใหญ่ไม่ฟังเหตุผล และพยายามบังคับซื้อขาย พฤติกรรมทั้งหลายเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องจริง

ดังนั้นก็ถือว่าไม่ได้โดนใส่ความ

ตำรวจทั้งสองนายจ้องมองด้วยสายตาระแวดระวังและเตรียมพร้อมรับมือ

ช่วยไม่ได้ที่ต้องระวังขนาดนี้

ถึงแม้รถคันนี้จะไม่ได้แพงอะไร แต่ของที่บรรจุอยู่ข้างในรถนั้นมันแพงจนน่าเหลือเชื่อ

ถ้าเกิดมีรอยขีดข่วนหรือหายไปแม้แต่นิดเดียว ความรับผิดชอบนี้มันใหญ่หลวงเกินไป

ไม่นานนัก ก็มีเสียงไซเรนดังมาจากที่ไกลๆ และตำรวจสายตรวจอีกสองนายที่มาสนับสนุนก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานมาถึง ตำรวจสองนายที่กดตัวชายวัยกลางคนไว้จึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พวกเขาคุมตัวชายวัยกลางคนขึ้นรถตำรวจไป และนั่นทำให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง

"คุณกำลังจะไปที่ธนาคารงั้นเหรอครับ?"

ตำรวจนายหนึ่งถามขึ้น

ตำรวจนายนี้ก็แค่คาดเดาเอา เพราะคนที่จะรับซื้อของล้ำค่าจำนวนมากขนาดนี้ได้ นอกจากมหาเศรษฐีแล้ว ก็คงมีแต่ธนาคารเท่านั้น

"ใช่ครับ"

ซูหมิงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"งั้นให้พวกเราไปส่งไหม?"

"โอ้ ไม่จำเป็นขนาดนั้นหรอกครับ"

ซูหมิงยิ้มอย่างไม่แยแส "มันก็แค่สต็อกสินค้าเก่าที่เก็บไว้ในโกดังจนฝุ่นเกาะแล้ว ไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย ไม่ต้องลำบากพวกคุณหรอกครับ"

"..."

เหนือศีรษะของตำรวจปรากฏเส้นสีดำขึ้นมาหลายเส้น

ลูกพี่ นายนี่มันสุดยอดจริงๆ!

ข้าขอนับถือจากใจเลย!

การกระทำนี้มันระดับเทพชัดๆ

สินค้ามูลค่าเป็นร้อยล้านเต็มรถขนาดนี้ แต่นายกลับบอกว่าเอาวางไว้ในโกดังจนฝุ่นเกาะเนี่ยนะ?

เอาเถอะ เอาที่สบายใจ นายมันคนมีตังค์ นายมันมหาเศรษฐี นายพูดอะไรก็ถูกไปหมดนั่นแหละ

หลังจากซูหมิงกล่าวขอบคุณตำรวจทั้งสองนายเสร็จ เขาก็ขึ้นรถทันที

เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังธนาคารตามระบบนำทางอย่างสบายอารมณ์

ถึงแม้ซูหมิงจะบอกว่าไม่ต้องให้ตำรวจไปส่ง

แต่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ก็ยังมีรถตำรวจสองคันขับตามหลังมาแบบไม่ห่างไม่ชิดจนเกินไป

นี่มันคือการคุ้มกันแบบใกล้ชิดชัดๆ

ซูหมิงเห็นแบบนั้นแล้วก็ยากที่จะปฏิเสธ

ขณะที่ตำรวจสายตรวจตรงทางแยกข้างหน้าต่างก็ได้ข่าวกันหมดแล้ว ไม่ว่าสัญญาณไฟจราจรจะเป็นสีแดงหรือสีเขียว ซูหมิงก็ได้รับไฟเขียวตลอดทาง

ผ่านฉลุยแบบไร้ที่ติ

"เฮ้ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"เดี๋ยวนี้คนขายผักเขาทำตัวอลังการขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ไฟเขียวตลอดทางเลย เขาขายผักอะไรกันแน่? ลูกท้อสวรรค์ของเจ้าแม่หวังมู่หรือไง?"

บนถนนสายหลัก รถติดหนึบจนขยับไม่ได้

ไฟแดงหนึ่งครั้งนานหลายนาที บรรดาเจ้าของรถต่างเริ่มหมดความอดทนกันแล้ว

แต่พอเห็นรถขายผักคันหนึ่งได้รับไฟเขียวตลอดทาง ขับฉิวไปตามเลนรถเมล์อย่างไม่เกรงใจใครแถมยังไม่มีใครกล้าเรียกตรวจ พวกเขาทั้งหมดก็ถึงกับตาค้าง

เจ้าของรถคนหนึ่งที่เพิ่งจะทุ่มเงินซื้อปอร์เช่มาด้วยเงินสดและกำลังทำตัวยโสอยู่นั้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าพวงมาลัยในมือมันดูไม่ค่อยมีค่าขึ้นมาทันที

ปอร์เช่ราคาหลักล้าน ยังไม่ได้รับการดูแลดีเท่ารถขายผักคันนั้นเลย

เรื่องราวที่เกิดขึ้นสมัยนี้ช่างทำให้คนเรามึนงงขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

เมื่อนั่งอยู่บนรถบรรทุกและมองลงมาเห็นสายตาที่เซ็งสุดขีดของบรรดาเจ้าของรถเหล่านั้น

ซูหมิงก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปมุ่งตรงสู่ธนาคารทันที

เมื่อจอดรถไว้หน้าประตูธนาคาร ซูหมิงก็ตบมือแล้วลงจากรถ

"จอดรถตรงนี้ไม่ได้นะ"

พนักงานรักษาความปลอดภัยของธนาคารผลักประตูออกมาและเดินตรงเข้ามาพลางขมวดคิ้ว

"ก็นี่มีเส้นวาดเป็นที่จอดรถไว้อยู่ไม่ใช่เหรอ?"

ซูหมิงก้มมองเส้นสีขาวที่พื้น

"นี่มันที่จอดรถเฉพาะสำหรับลูกค้า VIP ของธนาคารเรา"

พนักงานรักษาความปลอดภัยชี้ไปที่ป้ายข้างๆ "เห็นไหม ต้องเป็นลูกค้าที่มีเงินฝากเกินสิบล้านขึ้นไปถึงจะจอดตรงนี้ได้"

"อ้อ"

ซูหมิงพยักหน้า

"คุณขับเลยไปอีกยี่สิบเมตร ตรงนั้นมีที่จอดรถสาธารณะอยู่ ไม่ได้ไกลเท่าไหร่หรอก"

พนักงานรักษาความปลอดภัยบอก

"แล้วถ้าตอนนี้ผมเดินเข้าไป แล้วฝากเงินสิบล้านหยวนในธนาคารล่ะ"

ซูหมิงยิ้มออกมาบางๆ "ผมก็ไม่ต้องเลื่อนรถแล้วใช่ไหม?"

(จบตอน)