บทที่ 14 ทหารหญิงตายไปคนเหรอ? ไม่เป็นไร! มีโควตาการเสียชีวิตรองรับครับ!

บทที่ 14 ทหารหญิงตายไปคนเหรอ? ไม่เป็นไร! มีโควตาการเสียชีวิตรองรับครับ!

ทันทีที่สิ้นเสียงของลู่โซ่วเสวี่ย บรรยากาศก็ระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที

ทหารหญิงไม่กี่คนที่ก่อนหน้านี้ยังส่งเสียงเชียร์และคิดว่าครูฝึกหมดมุกแล้ว ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา

"เป็นไปไม่ได้...... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!"

ฉินซืออวี้กรีดร้องออกมา เธออยากจะเถียง แต่เสียงหวีดหวิวที่เป็นเอกลักษณ์ของกระสุนที่ฉีกอากาศ และประกายไฟที่เกิดขึ้นเมื่อหัวกระสุนกระทบกับเนินดินที่อยู่ไกลออกไปนั้น ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้เลย

นี่มันของจริง!

ร่างกายของเย่เซียวเหยาแข็งทื่ออยู่กับที่ บนใบหน้าที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดของเธอ ความหวาดกลัวในตอนนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

เธออาจจะงัดกับครูฝึกได้ ท้าทายอำนาจได้ แต่เธอไม่เคยนึกเลยว่า อีกฝ่ายจะกล้ายิงปืนจริงๆ! ใช้กระสุนจริง!

ฉู่เซียวเซียวหดตัวลงโดยสัญชาตญาณ เธอยังถือว่าค่อนข้างมีสติ สมองทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อคำนวณวิถีกระสุน แรงลม หรือแม้กระทั่งความเป็นไปได้ที่กระสุนจะแฉลบ

ทว่าผลการคำนวณคือ ขอเพียงมือของครูฝึกสั่นเพียงนิดเดียว หรือมีใครในกลุ่มพวกเธอตกใจจนลุกยืนขึ้น วินาทีต่อมาก็จะมีกระสุนที่ร้อนจัดพุ่งเข้ามาเจาะกะโหลกเธอทันที

"ฉลาดมาก"

หลินจ้านวางปืนลง บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มที่ชวนให้คนอยากเดินเข้าไปต่อยเหมือนเดิม เขาถึงขั้นปรบมือให้ด้วย

"ยินดีด้วย ลู่โซ่วเสวี่ย เธอตอบถูก"

"พวกคุณนึกว่าการแทรกซึมยุทธวิธีต่อหน้าศัตรู คือการโผล่หัวพ้นน้ำแล้วว่ายน้ำข้ามไปอย่างโอ่อ่าสง่างามงั้นเหรอครับ?"

เสียงของหลินจ้านเริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ

"มุดหัวลงไปให้หมด! นึกว่าศัตรูเขาตาบอดกันหมดหรือไง?"

พูดไม่ทันจบ เขาก็ยกปากกระบอกปืนขึ้นอีกครั้ง!

ตึกๆๆๆๆๆ!

เสียงยิงแบบจุดยัดชุดยาว ครั้งนี้ยิงต่ำลงกว่าเดิมอีก!

กระสุนส่องวิถีที่สว่างจ้าลากผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นเส้นโค้ง บินเฉียดหนังศีรษะพวกทหารหญิงไปเพียงนิดเดียว พุ่งเข้าใส่ดินโคลนฝั่งตรงข้ามจนฝุ่นตลบ

เสียง ฟิ้ว ฟิ้ว ของกระสุนที่แหวกอากาศนั้นได้ผลดียิ่งกว่าคำสั่งใดๆ

"อ๊าย!"

ทหารหญิงไม่กล้าลังเลแม้แต่นิดเดียว กรีดร้องพลางคลานบ้างกลิ้งบ้างลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบ พยายามมุดตัวลงไปใต้ผิวน้ำให้มากที่สุด กล้าเพียงแค่โผล่จมูกขึ้นมาหายใจเป็นพักๆ เท่านั้น

หลงเสี่ยวเสวียนที่อยู่ข้างๆมองดูด้วยความใจหายใจคว่ำ

แม้แต่เธอ ยัยคิงคอง ผู้โด่งดังเรื่องการคุมทหารด้วยมือเหล็ก ก็ไม่เคยเห็นวิธีการฝึกที่บ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน

นี่ไม่ใช่การฝึกแล้ว นี่คือการเอาชีวิตเข้าแลกชัดๆ!

หากพลาดขึ้นมา ผลที่ตามมาจะประเมินค่าไม่ได้เลย

ทว่าผู้ชายที่ชื่อหลินจ้านคนนี้ ในตอนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้ บนใบหน้าเขากลับไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ความมั่นใจและการควบคุมสถานการณ์ได้อย่างเบ็ดเสร็จนั้น ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

แต่ตามมาด้วยความตื่นเต้นแบบวิตถารสายหนึ่ง

นี่แหละคือโลกที่เธอใฝ่ฝัน โลกที่เป็นของทหารรบพิเศษตัวจริง!

เธอเริ่มตระหนักได้ว่า การฝึกที่เธอเคยทำมาซึ่งคิดว่าเข้มงวดแล้ว เมื่อเทียบกับฉากตรงหน้านี้ มันเป็นเพียงการเล่นขายของของเด็กๆ เท่านั้นเอง

ตอนนี้ต่อให้หลินจ้านเอาไม้กวาดมาไล่เธอ เธอก็จะไม่ไปไหนแล้ว

เธอจะอยู่ดู อยู่เรียนรู้ให้ดี!

"คุณไม่กลัวพลาดบ้างเหรอคะ?"

หลงเสี่ยวเสวียนเดินไปข้างกายหลินจ้าน สุดท้ายก็ถามความสงสัยในใจออกมา

หลินจ้านหันมามองเธอด้วยใบหน้าใสซื่อ

"ความมั่นใจน่ะมันต้องมีครับ แต่ผมไม่ใช่เทพเจ้า ใครจะไปกล้ารับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไม่พลาดล่ะครับ?"

หลงเสี่ยวเสวียน ???

ทหารหญิงที่เพิ่งจะมุดน้ำลงไปและพยายามรักษาสติไว้ได้ยินคำนี้เข้า แทบจะสำลักน้ำตายไปตรงนั้นเลย

ไม่ใช่เทพเจ้า? ไม่กล้ารับประกัน?

นายก็ยังกล้ายิงปืนเนี่ยนะ!

หลินจ้านดูเหมือนจะยังให้แรงกระตุ้นไม่พอ จึงเสริมต่ออย่างเป็นเรื่องปกติ

"แต่ว่าวางใจได้ครับ ฝึกหน่วยรบพิเศษ แถมยังเป็นหน่วยทางอากาศด้วย อุบัติเหตุน่ะมันเลี่ยงไม่ได้หรอกครับ เพราะฉะนั้นเบื้องบนเขาจะอนุมัติ...โควตาการเสียชีวิตมาให้เราทุกปีอยู่แล้วครับ"

"ถ้าอยู่ภายในตัวเลขโควตา ก็ถือว่าเป็นการสูญเสียตามปกติครับ"

วินาทีนั้น ความหวังและการเข้าข้างตัวเองหยดสุดท้ายในใจทหารหญิงทุกคน พังทลายลงอย่างราบคาบ

ไอ้บ้าคนนี้ มันฆ่าคนจริงๆ แน่!

ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังอีกเลย แม้แต่การหายใจก็กลายเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวัง เพราะเกรงว่าหัวของตัวเองจะโผล่พ้นน้ำเกินศูนย์จุดหนึ่งวินาที

ทหารหญิงพากันใช้ทั้งมือและเท้าตะเกียกตะกายว่ายน้ำมุ่งหน้าไปฝั่งตรงข้ามทีละคนๆ

น้ำในแม่น้ำไม่ได้เย็นจัดขนาดนั้น แต่สมรรถภาพทางกายที่เพิ่งถูกรีดไปจนหมดกับอุปกรณ์บนตัวที่เปียกชุ่ม รวมถึงกระสุนปืนที่บินว่อนอยู่เหนือหัวเป็นระยะ ทำให้ระยะทางสั้นๆ เพียงยี่สิบกว่าเมตรนี้ ดูราวกับยาวเป็นสองร้อยเมตร

เรี่ยวแรงของเย่เซียวเหยามาถึงขีดจำกัดแล้ว พอลงน้ำก็สำลักไปหลายอึก

ในจังหวะที่เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงไป มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง ช่วยพยุงยางรถยนต์ที่เอวหลังเธอไว้เบาๆ

เธอหันไปดู คือฉู่เซียวเซียว

ฉู่เซียวเซียวไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เธอปรับจังหวะการหายใจ

เย่เซียวเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเงียบๆ กัดฟันว่ายน้ำต่อไป

เฉิงซินที่อยู่ท้ายแถว ร้องไห้ไปว่ายน้ำไป น้ำตากับน้ำมูกปนกับน้ำในแม่น้ำ รสชาติในปากขมปร่าไปหมด

ในสมองเธอว่างเปล่า มีเพียงความรู้สึกเดียว

ต้องรอด! ว่ายไปให้ถึงฝั่งตรงข้าม!

ไปกินเนื้อ!

...

เมื่อทหารหญิงคนสุดท้ายตะเกียกตะกายปีนขึ้นฝั่งตรงข้ามได้สำเร็จ ทั้งร่างก็หมดเรี่ยวแรงลงทันที

พวกเธอนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นดินโคลน ไม่อยากขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียว หอบหายใจคำโตเอาอากาศที่ปนกลิ่นหอมของอาหารเข้าปอด

หลินจ้านกับจวงปู้ฝานและพวก ขับรถอ้อมมาถึงเส้นชัยรอพวกเธออยูานแล้ว

"รายงานครูฝึก...... พวกเรา...... มาถึงแล้วค่ะ......"

ลู่โซ่วเสวี่ยยันกายกับพื้น รายงานตัวอย่างยากลำบาก

หลินจ้านพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรไร้สาระอีก เพียงแต่โบกมือให้เจ้าหน้าที่โรงครัวที่รออยู่

"กินได้"

คำสั้นๆสองคำเปรียบเสมือนเสียงจากสวรรค์

ฝาหม้อสนามถูกเปิดออก กลิ่นหอมของเนื้อที่เข้มข้นระเบิดเข้าใส่ต่อมรับรสของทุกคนทันที

หมูสามชั้นน้ำแดง ไก่อบถาดใหญ่ ข้าวสวย และหมั่นโถวกับซุปไข่ที่ยังร้อนกรุ่น

"กินเถอะ"

พวกทหารหญิงไม่สนใจภาพลักษณ์หรือกิริยามารยาทอะไรอีกแล้ว แต่ละคนเหมือนฝูงหมาป่าที่หิวโหยมาสามวัน พุ่งเข้าใส่ทันที

พวกเธอใช้มือหยิบ ใช้ปากแย่ง ถึงขั้นเอาหน้ามุดลงไปในจานอาหารเลยทีเดียว

อาหารเต็มปาก คราบมันเลอะเทอะเต็มหน้า ท่าทางที่กินอย่างตะกละตะกลามนั้น ไม่มีเค้าลางของคุณหนูทหารที่แสนจะเรื่องมากหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิติดเดียว แต่กลับดูเหมือนฝูงคนป่าที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากนรก

หลงเสี่ยวเสวียนมองดูฉากนี้ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

การฝึกวันแรกในที่สุดก็สิ้นสุดลงแล้ว

...

ดึกสงัด

พวกทหารหญิงถูกไล่กลับไปที่หอพัก แทบจะล้มลงบนเตียงแล้วหลับตายไปเลย แม้แต่น้ำก็ยังไม่มีแรงจะอาบ

หลงเสี่ยวเสวียนอาบน้ำแบบฉบับทหารเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดฝึกชุดใหม่ที่สะอาด นอนอยู่บนเตียงแผ่นกระดานแข็งในห้องพักชั่วคราวของเธอ พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ

ในสมองมีแต่ภาพเหตุการณ์ของวันนี้

ความบ้าคลั่งของหลินจ้าน สภาพที่น่าอนาถของทหารหญิง และรูปร่างของทีมที่ถูกบีบคั้นออกมาจากเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย

เธอกำลังเตรียมจะลุกขึ้นวิดพื้นสักหน่อยเพื่อให้สมองว่างลง ทันใดนั้นประตูห้องพักก็มีเสียงเคาะดังขึ้น

ตึก ตึกตึก

"ใครคะ?" หลงเสี่ยวเสวียนถามอย่างระแวดระวัง

นอกประตูมีเสียงชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ แต่กลับไม่มีความอบอุ่นปนอยู่เลย

"ร้อยเอกหลงครับ ผมเองครับ จวงปู้ฝาน"

เป็นลูกน้องของหลินจ้าน คนที่ใช้รหัสลี่รื่นนั่นเอง

หลงเสี่ยวเสวียนลุกขึ้นเปิดประตู มองดูจวงปู้ฝานที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

จวงปู้ฝานประดับรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษมีภัยอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาไว้บนหน้า

"ผู้บังคับกองพันเรียกพวกเราครูฝึกทุกคนไปรวมตัวกันครับ"

"ดึกขนาดนี้แล้ว มีเรื่องอะไรเหรอ?"

จวงปู้ฝานขยิบตาให้เธออย่างมีเลศนัย

"วันนี้เป็นวันแรกที่หน่วยรบพิเศษวาลคิรีเปิดค่ายฝึก ถือเป็นครั้งแรกที่ทีมครูฝึกของพวกเราเปิดตัวอย่างเป็นทางการครับ"

"ตามธรรมเนียมเก่าแก่ เรามีพิธีต้อนรับครับ"

หลงเสี่ยวเสวียนยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่

พิธีต้อนรับ?

(จบตอน)