บทที่ 200 - คลานออกไป

บทที่ 200 - คลานออกไป

"นายเคยเห็นตอนที่เธอไม่ใส่เสื้อผ้าด้วยเหรอ?" ยังไม่ทันที่ม่อซินจะได้พูดอะไร ม่อเหยียนก็โผล่มาจากข้างหลังเธอพอดี

ถังฝานอยากจะมุดแผ่นดินหนี รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ!"

เมื่อก่อนม่อซินทำตัวเจ้าชู้จนชิน ย่อมไม่ใส่ใจคำแซวของถังฝาน เธอย้อนถามว่า "ท่านประธานคะ ท่านอยากเห็นตอนที่ฉันไม่ใส่เสื้อผ้าเหรอคะ?"

"ที่นี่บริษัทนะ พูดจาให้มันระวังหน่อย ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออก!" ถังฝานถลึงตาใส่ม่อซินอย่างดุดัน รู้ดีว่าเธอจงใจทำให้เขาอับอายต่อหน้าม่อเหยียน

"นายยังรู้ด้วยเหรอว่าที่นี่คือบริษัท?" ม่อเหยียนโมโหมาก หมอนี่กล้ามาหยอดคำหวานใส่ผู้หญิงอื่นต่อหน้าเธอ ลับหลังเธอไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรบ้าง!

ถังฝานกระแอมไอ เดินเข้าไปใกล้ๆ ม่อเหยียนแล้วบอกว่า "ฉันเป็นประธานกรรมการ ส่วนเธอเป็นประธานบริหาร เธอต้องฟังฉันนะ!"

"ถ้าฉันไม่ฟังล่ะ?"

"งั้นฉันก็จะไล่เธอออกเหมือนกัน!"

"เอาสิ ไล่ฉันออกเลย!" ม่อเหยียนสะบัดหน้าเดินเข้าไปในห้องทำงาน

"แม่สาวคนนี้รับมือยากจริงๆ แฮะ!" ถังฝานบีบจมูกอย่างหงุดหงิด ตำแหน่งประธานกรรมการของเขาช่างอึดอัดซะจริง!

"ท่านประธานคะ..." ม่อซินเดินเข้ามายิ้มแย้มให้ถังฝาน ส่งสายตายั่วยวนทรงเสน่ห์ให้เขา พลางยิ้มยั่ว "ท่านชอบฉันตอนที่เป็นแบบนี้ หรือแบบเมื่อก่อนมากกว่ากันคะ?"

"ไสหัวไปเลย!" ถังฝานผลักเธอออกไป ม่อซินคนนี้สมกับที่มีประสบการณ์ล้นเหลือ แค่ท่าทางกับสายตา ก็ทำเอาถังฝานรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวแล้ว

"หึๆ..." ม่อซินไม่สนใจแม้แต่น้อย หัวเราะจนตัวโยน สีหน้ายั่วยวนประกอบกับชุดสูททำงานแบบนี้ ยิ่งดูเย้ายวนใจเข้าไปใหญ่

เธอเข้าใจผู้ชายดีเกินไป รู้ดีว่ายิ่งถังฝานแสดงท่าทีรังเกียจเธอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่ามารยาของเธอได้ผลมากเท่านั้น!

ถังฝานไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง รีบผลุบเข้าไปในห้องทำงานของม่อเหยียนทันที

ตอนนี้นี้ม่อเหยียนกำลังยืนเก็บของอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไม่ยอมมองหน้าถังฝานเลย

"เธอยุ่งอะไรอยู่เนี่ย?"

"ก็เก็บของเตรียมตัวออกไง!" ม่อเหยียนพูดประชดประชัน

"เลิกงอนได้แล้วน่า..." ถังฝานโอบเอวคอดกิ่วของเธอจากด้านหลัง ยิ้มประจบ "ฉันก็แค่ล้อเล่น เธอจะจริงจังไปทำไมล่ะ!"

"ฮึ!"

"โอเคๆ ฉันรู้ว่าฉันผิด..."

"ผิดตรงไหนล่ะ?" ม่อเหยียนหันกลับมาประจันหน้ากับเขา

"ฉันผิดทุกตรงเลย พอใจรึยังล่ะ?"

"ไอ้คนกะล่อน!" ม่อเหยียนค้อนขวับ "นายไม่ใช่ไม่รู้ว่าม่อซินเป็นคนยังไง ยังจะกล้าไปยุ่งกับเธออีกเหรอ?"

"แล้วเธอรับยัยนั่นเข้ามาทำไมล่ะ?"

"ก็ฉันเห็นว่าเธอน่าสงสารนี่นา! ฉันรับเธอเข้ามาทำงาน ไม่ใช่ให้มาทำตัวกุ๊กกิ๊กกับนายนะ!"

"ฉันก็ไม่ได้อยากทำสักหน่อย ใครใช้ให้ฉันเก่งและดูดีเกินไปล่ะ..."

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!" ม่อเหยียนฟังคำพูดหน้าด้านๆ ของถังฝานแล้วก็โมโหจนอยากจะผลักเขาออกไป

แต่ใครจะรู้ว่าการที่เธอดิ้นรนแบบนั้น กลับยิ่งทำให้ถังฝานรู้สึกร้อนรุ่มเข้าไปใหญ่ เขาออกแรงที่มือสองข้าง ดันเธอไปติดกับโต๊ะทำงาน ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ถ้าเธอยังไม่หยุดดิ้น ฉันจะจัดการจับเธอทำเมียเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"นายมีน้ำยาขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉัน..." ถังฝานชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความหงุดหงิด แต่แล้วก็พูดต่อ "ถึงฉัน... ตอนนี้จะยังทำไม่ได้เต็มที่ แต่แค่ปราบเธอให้อยู่หมัดน่ะ สบายมาก!"

ม่อเหยียนเห็นท่าทางของเขาก็พอจะเดาออก ร้องขอความเมตตา "ไม่ได้นะ ทำแบบนั้นฉันจะอึดอัดแย่ รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

"ฉันไม่..." ถังฝานทำท่าจะตะครุบเหยื่อ

แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงตะคอกดังมาจากข้างนอก

"ม่อซิน เธอหาที่พึ่งได้ก็เลยกล้าไม่เห็นหัวคุณชายอย่างฉันแล้วเหรอ? ลืมไปแล้วรึไงว่าเมื่อก่อนเธอเคยก้มหัวประจบประแจงฉันยังไงบ้าง?"

"อวิ๋นเหยา คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันขอเข้าไปรายงานก่อน!"

"ผายลม! ก็แค่ไอ้กะจอกที่เกาะผู้หญิงกิน ทำเป็นวางก้ามใหญ่โต แกไสหัวไปให้พ้นเลยนะ!"

"ไม่ได้ค่ะ..."

"นังแพศยา รนหาที่ตาย!"

"เพียะ!"

"กรี๊ด!"

เสียงตบหน้าดังฉาด ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"ม่อซินนี่!" ม่อเหยียนพูดด้วยความร้อนรน

ถังฝานรีบผละตัวลุกขึ้น พุ่งพรวดออกไปทันที

ม่อเหยียนก็ลุกขึ้นตาม เธอจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไป

ถังฝานเห็นม่อซินยืนขวางอยู่หน้าประตู แก้มขวาของเธอบวมเป่ง

ตรงหน้าม่อซินมีผู้ชายสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งเป็นชายหนุ่ม แต่งตัวดูหรูหราฟู่ฟ่า อายุไม่มากนัก แต่ท่าทางเดินเหินดูไม่มั่นคงนัก เหมือนไก่อ่อนไม่มีผิด

ด้านหลังชายหนุ่ม มีชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำล่ำสัน แผ่กลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมา เขาคือผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชันยุทธ์ขั้นต้น

"เกิดอะไรขึ้น?" ถังฝานถาม

"เขา... เขาจะขอพบท่านประธาน ฉันบอกว่าจะขอเข้าไปรายงานก่อน เขาก็ตบฉัน..." ม่อซินพูดไปร้องไห้ไป เอามือกุมหน้า ดูแล้วน่าสงสารจับใจ

"ม่อซิน!" ม่อเหยียนรีบดึงม่อซินเข้ามากอดไว้ มองผู้ชายสองคนฝั่งตรงข้ามแล้วถามว่า "พวกคุณทำอะไรน่ะ ทำไมถึงมาตบตีคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้!"

"นังแพศยานี่มันสมควรโดนตบ! เธอ... ก็คือม่อเหยียนที่รวมหัวกับคนนอก ฮุบกิจการตระกูลตัวเองสินะ?" ชายหนุ่มมองประเมินม่อเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาแฝงความหื่นกระหาย

"แกรนหาที่ตาย!" สายตาของมันกระตุ้นโทสะของถังฝานอย่างรุนแรง เขาพุ่งทะยานออกไปทันที

หมอนี่ไม่แยกแยะถูกผิดก็ลงไม้ลงมือตบม่อซินก่อน แล้วตอนนี้ยังมาแสดงกิริยาหยาบคายกับม่อเหยียนอีก นี่เป็นสิ่งที่ถังฝานทนไม่ได้เด็ดขาด!

"บังอาจ!" ชายวัยกลางคนเห็นถังฝานพุ่งเข้ามา ก็รีบก้าวออกมาขวาง

แต่ความเร็วของเขาเมื่อเทียบกับถังฝานแล้ว ช้าเกินไปมาก

เขาเพิ่งจะขยับตัว หมัดของถังฝานก็ซัดเข้าที่หน้าอกของชายหนุ่มอย่างจังแล้ว

"อ๊าก!" ชายหนุ่มร้องลั่น ล้มคะมำลงไปกองกับพื้น

นี่ขนาดถังฝานออมแรงไว้แล้วนะ ไม่งั้นหมัดเดียวนี้คงเอาชีวิตมันไปแล้ว

"แกกล้าทำร้ายนายน้อยของฉัน ฉันจะฆ่าแก!" ชายวัยกลางคนโกรธจัด ฟาดฝ่ามือเข้าใส่หน้าถังฝาน

"ไม่เจียมตัว!" ถังฝานไม่หลบแม้แต่น้อย ลอบรวบรวมลมปราณ เอียงตัวกระแทกสวนกลับไปตรงๆ

"ตู้ม!"

เสียงดังสนั่น ชายวัยกลางคนหน้าถอดสี แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ร่างกระเด็นลอยไปไกล กระดูกหน้าอกแหลกละเอียด

ถึงเขาจะอยู่ระดับราชันยุทธ์ขั้นต้น แต่เมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งทางกายของถังฝานแล้ว มันอ่อนหัดเกินไปจริงๆ

"แกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาทำร้ายคนตระกูลอวิ๋น!" ชายวัยกลางคนกุมหน้าอกตะเกียกตะกายลุกขึ้น ไม่กล้าลงมืออีก

"อยู่ในถิ่นของฉัน ยังจะมาถามอีกว่าฉันเป็นใคร? ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะมาจากตระกูลอวิ๋นหรือตระกูลอะไร!"

"แก... แกคือถังฝาน?" ชายวัยกลางคนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ เขาพอรู้มาว่าถังฝานอายุยังน้อย แต่ก็ไม่คิดว่าจะเด็กขนาดนี้!

ถังฝานขี้เกียจจะเสวนาด้วย เขาหิ้วคอเสื้อชายหนุ่มที่นอนหมดสภาพเหมือนหมาตายขึ้นมา

ไอ้หมอนี่โดนซัดจนสลบเหมือดไปแล้ว ช่างบอบบางเสียจริง

"ตื่น เลิกแกล้งตายได้แล้ว!" ถังฝานบีบคอชายหนุ่มอย่างแรง ชายหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

"แก... แกจะทำอะไร ฉันคืออวิ๋นเหยา ฉันมาเป็นตัวแทนตระกูลอวิ๋นเพื่อเจรจาธุรกิจกับถังฝาน!"

"หุบปาก!" ถังฝานถลึงตาใส่ อวิ๋นเหยากลัวจนหัวหด ไม่กล้าพูดอะไรอีก

"ปล่อยนายน้อยของฉันนะ!" ชายวัยกลางคนร้อนรน กัดฟันทนเจ็บวิ่งเข้ามา

"ไสหัวไป!" ถังฝานด่ากราด หิ้วอวิ๋นเหยามาตรงหน้าม่อซิน แล้วพูดว่า "มันตบเธอยังไง เธอก็ตบมันคืนไปแบบนั้นแหละ!"

"ได้!" ม่อซินไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เงื้อมือขึ้นตบฉาดใหญ่

ตบฉาดนี้ใช้แรงอย่างเต็มที่ บนแก้มขาวซีดของอวิ๋นเหยาปรากฏรอยนิ้วมือแดงเถือกขึ้นมาทันที

"นังแพศยา แกกล้าตบฉัน แกคอยดูเถอะ ฉันจะเรียกคนมารุมโทรมแก..."

"อวิ๋นเหยา ฉันไม่ใช่ม่อซินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!" ม่อซินตบสวนกลับไปอีกฉาด

"แก... นังแพศยา!"

"เพียะ!"

"แก..."

"เพียะ!"

ถังฝานมองดูม่อซินรัวตบอวิ๋นเหยาประหนึ่งตบฟรีไม่คิดเงิน แม้แต่เขาก็ยังตกใจ ยัยนี่โหดใช่ย่อยเลยแฮะ!

อวิ๋นเหยาถูกตบจนหน้าบวมปูดเป็นหัวหมู กลัวจนไม่กล้าปริปากด่าอีก

"ถังฝาน ตระกูลอวิ๋นของฉันตั้งใจมาเจรจากับนาย แต่นายกลับทำท่าทีแบบนี้งั้นเหรอ?" ชายวัยกลางคนไม่กล้าลงมือกับถังฝาน ทำได้เพียงยกตระกูลอวิ๋นขึ้นมาข่ม

"มาถึงก็ตบคนของฉัน แถมยังทำรุ่มร่ามกับผู้หญิงของฉัน นี่คือท่าทีของการมาเจรจาธุรกิจของพวกแกเหรอ?" ถังฝานปล่อยมือทิ้งอวิ๋นเหยาลงพื้น เหยียบหน้ามันไว้แล้วแค่นเสียงเย็น "พวกแก... คลานออกไปให้พ้น แล้วเปลี่ยนคนใหม่มาคุย!"

(จบแล้ว)