บทที่ 90 - ความต้องการควบคุมของเย่เมย

บทที่ 90 - ความต้องการควบคุมของเย่เมย

การตบคนไม่ตบหน้า การด่าคนไม่ขุดปมด้อย นั่นมันใช้กับคนธรรมดา แต่ถังฝานไม่สน!

"ถังฝาน!" ซูเฮ่าโกรธจัด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว ดวงตาแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างปิดไม่มิด

ถังฝานแกว่งโทรศัพท์มือถือไปมา ยิ้มเยาะ "นายน้อยซู ในมือถือฉันยังมีหนังที่คุณรับบทนำอยู่นะ คราวก่อนมัวแต่ฟินจนลืมดูฝีมือการแสดงของตัวเองล่ะสิ อยากดูหน่อยไหมล่ะ?"

"ถ้าแกกล้าปล่อยมันออกไป ฉันจะสับแกกับคนรอบตัวแกให้แหลกเป็นชิ้นๆ!" ซูเฮ่ากำหมัดแน่น ดวงตาลุกวาวด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด

ยอดฝีมือนับสิบคนที่อยู่ด้านหลังเห็นเจ้านายเดือดดาล ก็รีบพุ่งเข้ามาล้อมถังฝานไว้ทันที

"ไอ้หนุ่ม รีบขอโทษนายน้อยซูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะหักขาหมา ๆ ของแกซะ!" ชายหนุ่มผู้มีระดับพลังปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง ชิงออกตัวก่อนเพื่อหวังจะเอาหน้ากับซูเฮ่า

ในสายตาเขา ถังฝานดูอ่อนแอ ท่าทางปวกเปียก ไร้ซึ่งกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ จึงคิดว่าคงจัดการได้ง่าย ๆ

หารู้ไม่ว่า ถังฝานจงใจสะกดกลิ่นอายของตัวเองไว้เพื่อหลอกล่อให้พวกผู้ฝึกตนมาหาเรื่อง จะได้ปล้นของวิเศษมาเป็นของตัวเอง

"อยากหักขาฉัน แก... ยังกระจอกไป!" ถังฝานปลดปล่อยกลิ่นอายออกมาเล็กน้อย ร่างกายก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาพุ่งเข้าประชิดตัวชายหนุ่มคนนั้นในพริบตา

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ลงมือ ก็ถูกถังฝานหิ้วคอเสื้อขึ้นมาเสียแล้ว

ถังฝานจับขาของมันข้างหนึ่ง เหวี่ยงหมุนเป็นกังหันลม ก่อนจะฟาดลงกับพื้นอย่างแรง

"อ๊าก!"

หัวของชายคนนั้นกระแทกพื้นจนผิดรูป ผิวหนังบนใบหน้าถลอกปอกเปิก เลือดอาบหน้าดูน่าสยดสยอง

"แกกล้าหือกับฉันเหรอ!" ถังฝานไม่ยอมหยุดแค่นั้น ยกเท้าขึ้นกระทืบลงบนหัวเข่าของมันอย่างแรง

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกแตกหักดังลั่น ชวนให้ขนลุกซู่ ชายคนนั้นร้องโหยหวนก่อนจะสลบเหมือดไป กลายเป็นคนพิการไปในชั่วพริบตา

ฝีมือไม่ถึงขั้น ดันอยากจะอวดเก่ง ถังฝานเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด

"ลุยพร้อมกันเลย!" ซูเฮ่าทนดูไม่ได้อีกต่อไป เดิมทีเขามีแผนการของตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจจะจัดการถังฝานตอนนี้ แต่ความโกรธทำให้เขาขาดสติไปแล้ว

"หยุดเดี๋ยวนี้!" บรรดายอดฝีมือกำลังจะพุ่งเข้าใส่ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอก

หญิงสาวในชุดเดรสยาวรัดรูปสีดำเดินก้าวเข้ามา เธอมีเสน่ห์ยั่วยวนและสูงส่ง ทุกสัดส่วนบนร่างกายชวนให้หลงใหล ทว่ากลับแผ่รัศมีที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าจ้องมองตรง ๆ

เธอคือเย่เมยนั่นเอง!

ถังฝานเห็นเย่เมยมาแต่ไกลแล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะเลือกเปิดปากในจังหวะนี้

เย่เมยปรายตามองถังฝาน แล้วส่ายหน้าเบา ๆ "ถังฝาน นายใจร้อนเกินไปแล้ว ทำแบบนี้เดี๋ยวจะเดือดร้อนเอานะ!"

ถังฝานยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร

เย่เมยหันไปหาซูเฮ่า "นายน้อยซู ฉันว่าพวกคุณถอยกันคนละก้าวดีกว่า ขืนทำเรื่องบานปลายที่นี่มันจะไม่ดีเอานะ คุณว่าไหม?"

ซูเฮ่าดึงสติกลับมาได้ จ้องมองเย่เมยอย่างลึกซึ้ง พยักหน้ารับ "คุณหนูเย่พูดถูก การไปโมโหใส่ไอ้สวะแบบนี้มันไม่คุ้มกันเลย!"

พูดจบเขาก็โบกมือ ส่งสัญญาณให้ลูกน้องหามคนเจ็บถอยกลับไป

เย่เมยหันกลับมามองถังฝาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ถังฝาน ในฐานะเพื่อนเก่า ฉันขอเตือนนายด้วยความหวังดี นายยังไม่มีอำนาจพอจะไปต่อกรกับแปดตระกูลใหญ่แห่งเจียงเป่ยหรอกนะ!"

ถังฝานบีบจมูก ท่าทางไม่แยแส แต่ในใจอดชื่นชมความเจ้าเล่ห์ของเย่เมยไม่ได้

เย่เมยช่างเกิดมาเพื่อเป็นนักวางแผนตัวยง เธอเสพติดการบงการให้ทุกคนอยู่ในกำมือ ไม่ว่าจะไปที่ไหน เธอก็อยากจะควบคุมสถานการณ์ไว้ทั้งหมด

การที่เธอออกโรงในตอนนี้ ดูเผิน ๆ เหมือนมาเป็นกาวใจ แต่แท้จริงแล้วเธอต้องการแสดงอำนาจในนามของตระกูลเย่ต่างหาก

เธอต้องการจะสื่อว่า ตระกูลเย่คือตระกูลอันดับหนึ่งของเจียงเป่ยตลอดกาล ไม่ว่าใครหรือเรื่องอะไรในเจียงเป่ย ล้วนต้องอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลเย่

ความต้องการควบคุมของเธอช่างรุนแรงเหลือเกิน และเธอก็มั่นใจในตัวเองมาก!

เธอมั่นใจว่าถังฝานจะต้องซาบซึ้งในน้ำใจของเธอ และจะสำนึกบุญคุณเธอไปตลอด...

แต่เธอประเมินถังฝานต่ำไป!

ถังฝานเป็นพวกหัวขบถโดยสันดาน เขาเกลียดการถูกบงการที่สุด เขาเบื่อหน่ายกับการต้องคอยก้มหัวให้คนอื่น เขาจึงเลือกที่จะลุกขึ้นสู้

ซูเฮ่าอาจจะแคร์สถานะของเย่เมย แต่เขาไม่แคร์!

ถังฝานเดินเข้าไปหาเย่เมยอย่างช้า ๆ จู่ ๆ ก็กางแขนออก คว้าเอวคอดกิ่วราวกับต้นหลิวของเธอเข้ามากอดไว้แน่น แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากสีแดงสดของเธออย่างหน้าไม่อาย!

"จุ๊บ..." ถังฝานจูบปากเธออย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงดังฟังชัด

"นาย..." เย่เมยตกใจสุดขีด จ้องมองถังฝานด้วยความตกตะลึง จนลืมขัดขืนไปชั่วขณะ

แต่พอเธอจะขัดขืน ก็สายไปเสียแล้ว

"นายทำอะไรเนี่ย!" เย่เมยเบือนหน้าหนี ตวาดลั่นด้วยความโกรธจัดและอับอาย

คุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ผู้สูงศักดิ์ กลับถูกผู้ชายลวนลามกลางที่สาธารณะ เรื่องนี้ต้องถูกเล่าลือไปทั่วทั้งเมืองเอกแน่!

"ถังฝาน แกมันหน้าไม่อาย ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!" เย่หนิงเห็นลูกพี่ลูกน้องถูกถังฝานล่วงเกิน ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ปรี่เข้ามาหา

แต่ไม่ว่าเย่เมยจะดิ้นรนแค่ไหน ถังฝานก็ไม่ยอมปล่อย

ทั้งสองแนบชิดกันจนแทบจะสิงร่าง การดิ้นรนของเย่เมยยิ่งทำให้ผู้ชายรู้สึกเหมือนได้กำไรทางสายตา

เย่เมยหน้าแดงก่ำ ตวาดแหว "นายบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยฉันนะ!"

"เธอต่างหากที่บ้า!" ถังฝานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเย่เมย มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างลูบไล้แก้มของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับคู่รักที่ไม่ได้เจอกันมานาน กำลังพลอดรักกันอยู่

ทว่าคำพูดของเขากลับแฝงไปด้วยคำขู่ "เย่เมย คราวที่แล้วฉันเตือนพวกเธอแล้วนะ ว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ชีวิตของฉัน ฉันเป็นคนกำหนดเอง ใครหน้าไหนก็มาบงการไม่ได้ทั้งนั้น!"

"เข้าใจไหม?"

เย่เมยจ้องมองถังฝานอย่างเหม่อลอย ยอมยุติการดิ้นรน

อากาศที่เทียนหนานร้อนอบอ้าว ทั้งสองสวมเสื้อผ้าบางเบา เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวถังฝาน ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

เธอคิดตกแล้ว ยิ่งเธอดิ้น คนอื่นก็จะยิ่งมองว่าพวกเขากำลังหยอกล้อกันเหมือนคู่รัก

คำพูดของถังฝานทำให้เธอรู้ว่า เขามองเจตนาของเธอออก การกระทำของเขาคือการต่อต้าน และยังเป็นการข่มขู่เธอด้วย!

"เพื่อนเก่า ฉันประเมินนายต่ำไปจริง ๆ..." ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเย่เมยหายวับไป เธอฉีกยิ้มบาง ๆ ความงดงามระดับล่มเมืองปรากฏขึ้นอีกครั้ง

"เธอสวยจัง..." ถังฝานเห็นเธอฝืนทำใจดีสู้เสือ ก็ลอบหัวเราะในใจ มือหนาเลื่อนต่ำลงไปบีบเค้นบางสิ่งอย่างแรง

ตั้งแต่ไปหยิกต้นขาของไป๋จิ้งอี๋คราวที่แล้ว ดูเหมือนว่าถังฝานจะเสพติดการกระทำแบบนี้ไปเสียแล้ว

"นาย..." เย่เมยหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธ เธอรู้ดีว่าถังฝานอยากเห็นเธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่ทำอะไรไม่ได้

ยิ่งเธออาย เขาก็ยิ่งได้ใจ เพราะฉะนั้นเธอจะโกรธไม่ได้เด็ดขาด!

ทุกคนในที่นั้นต่างอึ้งกิมกี่ พากันเดาไปต่าง ๆ นานาว่าตกลงแล้วสองคนนี้มีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่?

ซูเฮ่าโกรธจัดที่สุด ตอนแรกเขายังนึกขอบใจเย่เมยที่มาช่วยทำลายบรรยากาศตึงเครียด ทำให้เขาไม่ต้องเสียหน้า

แต่พอดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเมื่อกี้เธอจะออกโรงปกป้องถังฝานเสียมากกว่า!

ยัยผู้หญิงเจ้าเล่ห์เอ๊ย!

ซูเฮ่ากำหมัดแน่นด้วยความแค้น

ปฏิกิริยาของเขาเป็นไปตามที่ถังฝานคาดหวังไว้พอดี

เย่เมยกัดริมฝีปากแน่น กระซิบเสียงเบา "เป้าหมายของนายก็สำเร็จแล้ว ปล่อยฉันได้หรือยัง?"

"ฉันยังกอดไม่หนำใจเลย!" ถังฝานจ้องมองดวงตาของเธออย่างหน้าไม่อาย กระซิบเสียงอ่อนโยน "คืนแรกที่เธอย้ายมาเรียนที่อำเภอชุนเหอ ฉันนอนไม่หลับเลย ตอนนั้นฉันอยากจะกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น ๆ ไม่คิดเลยว่าวันนี้ความฝันจะกลายเป็นจริง!"

"ปล่อยฉัน!" น้ำเสียงของเย่เมยแฝงความเย็นชา แต่ท่าทีภายนอกกลับดูผ่อนคลาย ราวกับไม่ได้ใส่ใจการลวนลามของถังฝานเลยแม้แต่น้อย

ถังฝานถอนหายใจอย่างอ่อนใจ "เย่เมย เธอต้องคิดให้ดีนะ ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับเธอ ถ้าเป็นไปได้ เรายังคงเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ดีต่อกันได้ เธอคือความฝันอันแสนงดงามในวัยเยาว์ของฉัน หวังว่าเธอจะไม่ทำลายจินตนาการอันแสนสวยงามเหล่านั้นด้วยมือของเธอเองนะ..."

"ปล่อยฉันก่อน แล้วเราค่อยคุยกันดี ๆ!" เย่เมยชักจะทนแสดงละครต่อไปไม่ไหวแล้ว หน้าตาของคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ป่นปี้หมดแล้ว!

"ถังฝาน แกมันหน้าไม่อาย ปล่อยผู้หญิงคนนั้นซะ มีอะไรก็มาลงที่ฉันนี่!"

(จบแล้ว)