ระบบตกตะลึงไร้เทียมทาน ตอนที่ 22 ทะลวงขอบเขตวิญญาณประจักษ์

ระบบตกตะลึงไร้เทียมทาน ตอนที่ 22 ทะลวงขอบเขตวิญญาณประจักษ์

หลังจากปราณวิญญาณพลุ่งพล่านที่อยู่ในร่างกายไหลออกไปทีละน้อยอย่างต่อเนื่อง สติของหนิงเทียนก็ค่อย ๆ ฟื้นคืน ความร้อนระอุในร่างกายก็ลดลง

นุ่ม...

นุ่มจริง ๆ...

เมื่อหนิงเทียนฟื้นสติก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปาก กลิ่นหอมโชยผ่านเข้ามาในจมูกของเขา

เขาเผลอลืมตาขึ้นโดยไม่ทันคิด

ทันใด เขาก็ตกตะลึงอย่างหนัก!

ในใจเขามีความคิดเดียว ข้าโดนภรรยาจุมพิตเสียแล้ว!

ตอนนั้นเอง หลัวหวู่ชิงก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นหนิงเทียนกำลังเบิกตากว้างมองตน นางก็โมโหขึ้นมาทันใด

นางขบริมฝีปากกระชับกัดลงบนริมฝีปากของหนิงเทียนในทันที

"อ๊าก ภรรยา เจ้ากัดข้า!"

หนิงเทียนอยากจะดิ้นหนี แต่ในสมองกลับมีเสียงของหลัวหวู่ชิง

"หากเจ้าอยากตัวระเบิด ก็เชิญดิ้นต่อไป"

ต่อให้จะเป็นเสียงจิต แต่น้ำเสียงก็ยังคงเย็นชา

ได้ยินดังนี้ หนิงเทียนก็ชะงัก

นางกำลังช่วยเขาปลดปล่อยปราณวิญญาณพลุ่งพล่านที่มหาศาลออกไปอย่างนั้นหรือ?

เขารีบใช้จิตสัมผัสไปที่ร่างกายเล็กน้อย และพบว่าในร่างกายนั้นมีปราณวิญญาณส่วนเกินที่ไหลออกไปอย่างต่อเนื่องผ่านริมฝีปากของเขาสู่ร่างกายของหลัวหวู่ชิง

แม้ว่า...

ความรู้สึกจะแปลก ๆ และน่าอึดอัดไปเล็กน้อย แต่... นี่คือวิธีที่เร็วที่สุดแล้ว

หากลังเลแม้เพียงเล็กน้อย ร่างกายของหนิงเทียนก็จะถูกปราณวิญญาณที่พลุ่งพล่านทำลาย

หนิงเทียนอดคิดไม่ได้ ระบบพูดถูก เขามีระบบและภรรยาจักรพรรดินี ก็เท่ากับว่าไม่มีทางตายได้

ใครจะไปรู้ว่าภรรยาของเขาจะเป็นจักรพรรดินีกัน?

หากมีระบบและภรรยาจักรพรรดินีแล้ว ข้าจะทำอะไรก็ได้อย่างแท้จริง!

ปราณวิญญาณยังคงไหลจากริมฝีปากอย่างต่อเนื่อง

หนิงเทียนเริ่มเพลิดเพลินกับความนุ่มนวลของริมฝีปากสีแดงนั้น

แต่ว่า...

ภรรยา เจ้าช่วยคลายริมฝีปากที่กำลังกัดริมฝีปากของข้าได้หรือไม่!

หนิงเทียนแทบอยากจะกรีดร้องออกมา แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะพลังของเขาไม่เพียงพอที่จะใช้ส่งกระแสจิต

เขาได้แต่คิดและเก็บไว้ในใจ

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา

ในที่สุดภายใต้ท่าทางประหลาดแบบนี้ ปราณวิญญาณที่พลุ่งพล่านในร่างหนิงเทียนก็ถูกหลัวหวู่ชิงดูดซับออกไปจนหมด

อย่างไรก็ตาม ริมฝีปากล่างของหนิงเทียนก็แทบขาดแล้ว ตอนนี้ มันนั้นชาไปหมด

"ในที่สุดก็จบลง"

หนิงเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก กระบวนการนี้แม้จะตื่นเต้น แต่หากทำนาน ๆ ก็คงไม่ไหว

มันคงทำลายปากของเขาไปเป็นแน่

หลัวหวู่ชิงดันหนิงเทียนออกไปเบา ๆ แล้วยื่นมือออกมา เป่าลมหายใจเบา ๆ ที่ริมฝีปาก ไข่มุกหยกขาวก็ปรากฏขึ้นมา

"เอานี่ไป"

หลัวหวู่ชิงส่งไข่มุกหยกขาวนี้ให้แก่หนิงเทียน

"นี่คือ?" เมื่อมองไข่มุกหยกขาวในมือ หนิงเทียนก็ฉายแววด้วยความสงสัย

หลัวหวู่ชิงมองไข่มุกหยกขาวแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้น "นี่คือไข่มุกต้นกำเนิดวิญญาณ เป็นพลังวิญญาณจากมารสวรรค์ เจ้าสามารถดูดซับเพื่อบำเพ็ญเพียร"

พูดถึงตรงนี้ นางก็หยุดชั่วครู่แล้วจึงกำชับเสียงเข้ม

"จำไว้ให้ดี อย่าดูดซับมากเกินไป"

"การบำเพ็ญเพียรคือการค่อยเป็นค่อยไป อย่าดูดซับทั้งหมดเข้าไปในครั้งเดียว ครั้งนี้ยังนับว่าโชคดี แต่ข้าก็ไม่สามารถช่วยเจ้าได้ทุกครั้ง "

ตอนนี้ หลัวหวู่ชิงเหมือนกับอาจารย์ผู้หนึ่งที่ชี้แนะหนิงเทียน

สิ่งที่หลัวหวู่ชิงพูดนั้นถูกต้อง

ความรู้เกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรของหนิงเทียนห่างไกลกว่าหลัวหวู่ชิงอย่างมาก

เขายังเป็นมือใหม่ในเส้นทางการบำเพ็ญเพียร

ในขณะที่หลัวหวู่ชิงเป็นปรมาจารย์ที่อยู่บนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรมาเนินนาน

"ข้าเข้าใจแล้ว" หนิงเทียนนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า มองหลัวหวู่ชิงและคลี่ยิ้ม

"ภรรยา ข้าขอบคุณมาก"

"..."

ทั้งสองสบตากัน หลัวหวู่ชิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้าเบา ๆ

ชายหนุ่มผู้หล่อยิ้มอย่างสดใสตรงหน้า ดูเหมือนนางจะประทับใจเขามากขึ้นเล็กน้อย

"ภรรยา"

หนิงเทียนเล่นไข่มุกต้นกำเนิดวิญญาณในมือไปมาแล้วพูดขึ้นกะทันหัน

"หืม?"

หลัวหวู่ชิงมองด้วยความสงสัย

"พอพวกเรากำจัดมารสวรรค์ได้แล้ว เท่ากับว่าพวกเราฆ่าบรรพบุรษหรือไม่?" หนิงเทียนถาม

แม้มารสวรรค์จะโดนทัณฑ์สายฟ้ากำจัดไป แต่เขาก็ถือเป็นจ้าวนิกายรุ่นที่หนึ่งของนิกายมารสวรรค์

"เรื่องนั้นไม่นับ"

หลัวหวู่ชิงส่ายหน้า แล้วกระทืบแผ่นป้ายวิญญาณของมารสวรรค์จนแตกกระจาย!

"เขาทิ้งคำสอนที่หลอกลวงจ้าวนิกายรุ่นต่อรุ่นเพื่อทำตามความเห็นแก่ตัวของตน เขาไม่คู่ควรเป็นจ้าวนิกายมารสวรรค์คนแรก"

ดวงตาของหลัวหวู่ชิงฉายแววเย็นยะเยือก

เมื่อได้ยินดังนั้น หนิงเทียนก็พยักหน้า

ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้วและรู้สึกว่าร่างกายที่มีพลังพลุ่งพล่านกำลังจะปะทุขึ้นมา!

นี่คือ...

จะทะลวงระดับแล้วหรือ?

หนิงเทียนดีใจมาก

"ภรรยา ข้าจะทะลวงระดับแล้ว!" หลังจากพูดกับหลัวหวู่ชิงหนึ่งประโยค หนิงเทียนก็รีบนั่งขัดสมาธิทันที แล้วเริ่มบำเพ็ญเพียร!

ยังมีปราณวิญญาณเหลือในร่างอยู่ไม่น้อย

ปราณวิญญาณเหล่านี้เพียงพอที่จะทำให้เขาทะลวงระดับได้!

เมื่อเห็นหนิงเทียนเข้าสู่สภาวะบำเพ็ญเพียรอย่างร้อนรน หลัวหวู่ชิงก็หรี่ตาลง ดวงตาฉายแววเจิดจ้า

คนผู้นี้สามารถทะลวงระดับได้ในเวลาไม่กี่วันติดต่อกัน ความเร็วนี้ถือว่ารวดเร็วอย่างมาก

ขอบเขตนักรบและปรมาจารย์นักรบทมิฬมีช่องว่างแต่ละระดับเพียงผิวเผินเท่านั้น

ต้องรอจนถึงขอบเขตวิญญาณประจักษ์ ความรู้สึกที่มีต่อปราณวิญญาณจะเข้าสู่ระดับหนึ่งแล้ว ความยากในการบำเพ็ญเพียรจึงจะเริ่มเพิ่มขึ้น

ถึงกระนั้น ขอบเขตนักรบและปรมาจารย์นักรบทมิฬก็ยังคงเป็นด่านที่หลายคนไม่อาจก้าวข้ามได้

ที่หนิงเทียนสามารถบรรลุได้ในเวลาไม่กี่วัน ความเร็วระดับนี้นับว่าไม่ธรรมดา

"สมชื่อกายาเทพสวรรค์จริง ๆ..."

หลัวหวู่ชิงสรุปต้นสายปลายเหตุทุกอย่างว่าเป็นเพราะกายาเทพสวรรค์

"เพียงแต่... คาดไม่ถึงเลยว่าตำรามารสวรรค์จะเป็นแค่เรื่องโกหกที่มารสวรรค์แต่งขึ้นมาเพื่อยึดครองร่างผู้มีกายาเทพสวรรค์ เมื่อไม่มีหนทางการเป็นเทพแล้ว..."

"หากพรรควิถีธรรมเริ่มโจมตี เช่นนั้น ข้าควรทำอย่างไรดี...?"

ดวงตางดงามของหลัวหวู่ชิงเต็มไปด้วยความกังวล นางมองหนิงเทียนแวบหนึ่ง สุดท้ายก็สูดลมหายใจอย่างละเอียด

"หากศัตรูมา ก็แค่สาดน้ำไล่"

"แม้ไร้หนทางการเป็นเทพ แม้นิกายมารสวรรค์จะล่มสลาย ข้าก็ต้องสั่งสอนพวกมันให้รู้ซึ้ง!"

...

ตอนนี้ หนิงเทียนนั่งขัดสมาธิ หมุนเวียนปราณวิญญาณ

ชีพจรทัณฑ์สายฟ้า 199 เส้นหมุนเวียนปราณวิญญาณอย่างรวดเร็ว แม้แต่ความเร็วในการทะลวงระดับก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

ติ๊ง!

ในสมองของเขา เสียงระบบดังขึ้นต่อเนื่อง

[ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่บรรลุขอบเขตปรมาจารย์นักรบทมิฬระดับ 8!]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่บรรลุถึงปรมาจารย์นักรบทมิฬระดับ 9]

[ผู้ใช้ทะลวงขอบเขต!]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ทะลวงขอบเขตวิญญาณประจักษ์ระดับ 1]

หนิงเทียนค่อย ๆ ลืมตาและพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

เมื่อบรรลุถึงขอบเขตวิญญาณประจักษ์ หนิงเทียนก็รู้สึกว่าความรู้สึกต่อปราณวิญญาณไวมากยิ่งขึ้นอีก แม้แต่รูขุมขนบนร่างกายยังสามารถรู้สึกถึงปราณวิญญาณได้

แต่ก็มีปัญหาอย่างหนึ่ง

พลังที่จำเป็นต้องใช้ในการทะลวงระดับ 1 ไปสู่ระดับต่อไปก็ยิ่งมากมายขึ้นตามกัน

หลังจากผ่านขอบเขตพลังกายแล้ว ความยากในการบำเพ็ญเพียรหลังจากนี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

เขาลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า เขาไม่เห็นร่างที่อยู่ข้าง ๆ แล้ว

"ดูเหมือนนางคงจะไปแล้วสินะ"

หนิงเทียนพึมพำเสียงแผ่วเบา แล้วก็ปัดฝุ่นตามตัว ก่อนจะเดินจากภูเขาหลังนิกายมารสวรรค์ไป