ระบบตกตะลึงไร้เทียมทาน ตอนที่ 11 วิชาและวรยุทธ์ศาลาคัมภีร์ชั้นสูงสุด

ระบบตกตะลึงไร้เทียมทาน ตอนที่ 11 วิชาและวรยุทธ์ศาลาคัมภีร์ชั้นสูงสุด

ณ ศาลาคัมภีร์ หน้าประตูชั้นที่ 5

ประตูโบราณตั้งตระหง่านต่อหน้าหนิงเทียน

เมื่อก้าวข้ามประตูแห่งนี้ ภายในจะมีวิชาสูงสุดรอคอยหนิงเทียนอยู่

ด้านล่าง ศิษย์หลายคนกลืนน้ำลายครั้งใหญ่ "ผู้ก่อตั้งจะขึ้นไปชั้นที่ 5 จริงหรือ?"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้... เป็นชั้นที่ 5 หรือ!"

ศิษย์บางคนไม่อยากจะเชื่อสายตา แม้ว่าหนิงเทียนจะเป็นสามีของจักรพรรดินี แต่เขาก็คงไม่มีสิทธิ์เข้าไปในชั้นที่ 5 ใช่หรือไม่?

ความทุ่มเทของจ้าวนิกายหลายต่อหลายคนแทบทั้งหมดอยู่ในชั้นที่ 5!

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อของศิษย์หลายคน หนิงเทียนกลับเกาหัวและหันกลับมา

เมื่อเห็นฉากนี้ ศิษย์หลายคนก็อึ้งไป ดูเหมือนว่าผู้ก่อตั้งแค่ขึ้นไปดูเท่านั้นหรือ?

พวกเขาโล่งใจ

แต่ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นหนิงเทียนหยิบแผ่นป้ายโบราณที่ส่องแสงทองออกมาและเอ่ยถาม

"ใครรู้บ้างว่า ช่องใส่กุญแจประตูโบราณนี้อยู่ที่ใด?"

ที่แท้เหตุผลที่หนิงเทียนทำท่านิ่งอยู่ตรงประตูเพราะไม่เห็นช่องใส่กุญแจ!

"นั่นคือกุญแจชั้นที่ 5!"

หัวใจศิษย์หลายคนสั่นสะท้าน

ผู้ก่อตั้งมีกุญแจชั้นที่ 5!

[เจ้าได้ทำให้ศิษย์หลายคนตกตะลึง สำเร็จในการตกตะลึงระดับธรรมดา ได้รับ สามร้อยปราณวิญญาณ]

"......"

"นั่น... ข้าเพียงแค่ถาม เหตุใดเจ้าพวกนี้ถึงตกตะลึงเพียงนี้..."

หนิงเทียนรู้สึกหนักใจและหันมองศิษย์หลายคน

เขารู้สึกว่าตนเองแค่ทำอะไรเล็กน้อย ก็ทำให้พวกเขาตกตะลึงได้แล้วหรือ?

"ผู้ก่อตั้ง..."

"เราไม่รู้..."

ศิษย์หลายคนส่ายหัว พวกเขาไม่รู้วิธีเปิดชั้นที่ 5

ในเวลานั้น เสียงแหบพร่าดังขึ้น

"ข้ารู้วิธีเข้าไป"

ผู้อาวุโสผมแดงคนหนึ่งเดินออกจากชั้นที่ 4 อย่างช้า ๆ ท่าทางของเขาคล้ายกับผู้อาวุโสกู่ฮั่น แต่จากหน้าตา เขาดูเหมือนจะมีนิสัยร้อนแรง

"นั่นผู้อาวุโสกู่เหยียน!"

"พี่ชายของผู้อาวุโสกู่ฮั่น ผู้อาวุโสกู่เหยียน!"

"ได้ยินมาว่า ผู้อาวุโสกู่เหยียนอยู่ขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์!"

"ขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์..."

ศิษย์หลายคนมองผู้อาวุโสผมแดงด้วยความเคารพ ต่างจากสายตาตื่นกลัวที่พวกเขามองหนิงเทียน มันเป็นความเคารพจากใจจริงของพวกเขาที่มีต่อผู้แข็งแกร่ง!

"เจ้ารู้หรือ?"

หนิงเทียนมองเขาโดยไม่ได้แสดงความเคารพเหมือนศิษย์คนอื่น

สิ่งนี้ทำให้หลายคนหวาดหวั่นใจแทนหนิงเทียน

ผู้อาวุโสกู่เหยียนเป็นที่รู้จักว่าเป็นคนยึดมั่นในหลักการ หากเขาคิดว่าไม่ชอบใคร ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็จะถูกเขาเมินเฉย

ครั้งหนึ่ง ผู้อาวุโสกู่เหยียนได้ต่อต้านจักรพรรดินี เขาจึงถูกส่งมาเฝ้าศาลาคัมภีร์ที่นี่

"ผู้อาวุโสกู่เหยียนจะสุภาพกับผู้ก่อตั้งหรือไม่?"

"คงไม่..."

"เราอาจจะได้ดูการแสดงที่น่าสนใจก็ได้"

ศิษย์หลายคนพูดคุยกันคึกคัก พร้อมที่จะชมการแสดงที่น่าตื่นเต้น

"ขอรับ ผู้ก่อตั้ง ข้ารู้"

ผู้อาวุโสกู่เหยียนแสดงออกมาอย่างนอบน้อมต่อหนิงเทียน

"ท่านเพียงแค่ถือแผ่นป้ายโบราณและสัมผัสกับประตู ก็สามารถเข้าไปได้แล้ว"

เห็นท่าทางของผู้อาวุโสกู่เหยียนทำให้ศิษย์หลายคนตกใจ

ผู้อาวุโสกู่เหยียนที่มีนิสัยร้อนแรงเคารพต่อหนิงเทียนเช่นนี้หรือ?

นี่ผิดกับที่พวกเขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง!

"เพียงแค่ถือแผ่นป้ายก็ได้แล้วหรือ? ขอบคุณมาก" หนิงเทียนพยักหน้า

"ไม่กล้าขอรับ หากมีอะไรไม่เข้าใจ ท่านสามารถข้าได้"

ผู้อาวุโสกู่เหยียนเอื้อมมือและพูดด้วยท่าทางนอบน้อม

เมื่อเห็นเช่นนี้ ศิษย์หลายคนก็ตกตะลึงกับท่าทางของผู้อาวุโสกู่เหยียนที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

พวกเขายังคงจำได้ ไม่นานมานี้ ศิษย์คนหนึ่งจากประตูโถงมาที่ศาลาคัมภีร์ด้วยท่าทางถ่อมตน ไปขอคำปรึกษาจากผู้อาวุโสกู่เหยียน แต่เขากลับถูกด่าท่ออย่างหยาบคาย

แต่ตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ก่อตั้ง...

ณ ขณะนี้ หนิงเทียนจับแผ่นป้ายโบราณและประตูโบราณ

ประตูเริ่มเรืองแสงทองและแปรเปลี่ยนเหมือนผิวน้ำ

เขาก้าวผ่านไปอย่างราบรื่น

"ได้ผลจริงด้วย"

หนิงเทียนดวงตาส่องประกาย

เขาไม่ลังเลอะไร หันหลังและเข้าไปในชั้นที่ 5

เมื่อเห็นฉากนี้ ศิษย์หลายคนต่างอิจฉาไม่พอใจ

วิชาและวรยุทธ์ในชั้นที่ 5 ต่ำที่สุดก็อยู่ระดับเร้นลับขั้นสูง!

เมื่อเห็นหนิงเทียนเดินไป ผู้อาวุโสกู่เหยียนก็เปลี่ยนท่าทางทันที

เขาจ้องศิษย์หลายคนด้วยสายตาเข้มงวดและตะโกนว่า

"พวกเจ้ามองอะไร! มีเวลามากจนถึงกับมาสุมหัวกันที่นี่เลยหรือ เหตุใดไม่เอาเวลานั้นไปบำเพ็ญเพียร! พวกขยะกลับไปบำเพ็ญเพียรซะ! อย่ามารบกวนข้า!"

ศิษย์หลายคนอึ้ง เมื่อครู่ อีกฝ่ายไม่เห็นปฏิบัติกับผู้ก่อตั้งเช่นนี้

แต่ในใจพวกเขา แม้จะไม่พอใจก็แค่ยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา

"ผู้อาวุโสกู่เหยียนตักเตือนถูกต้องแล้ว ถูกต้อง..."

"เราจะกลับไปบำเพ็ญเพียร..."

ไม่นาน ศิษย์หลายคนก็กระจายกันไป ไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อ ไม่กล้าปรากฏตัวในสายตาผู้อาวุโสกู่เหยียน

"เจ้าพวกลูกสุนัข"

ผู้อาวุโสกู่เหยียนมองศิษย์ที่จากไปด้วยสายตาสั่นคลอน และมองไปที่ชั้นที่ 5 ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกาย เขาพึมพำไม่หยุด

"ผู้ก่อตั้งนี่หล่อเหลาเสียจริง..."

"ที่ราชวังมารสวรรค์ เพียงแค่คำเดียวก็ทำให้บุตรศักดิ์สิทธิ์หลายสิบคนหัวใจเต๋าพังทลาย นี่มันสะใจจริง ๆ!"

"พวกบุตรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ เมื่อเทียบกับผู้ก่อตั้ง พวกเขาก็เป็นเพียงขยะเท่านั้น!"

...

ศาลาคัมภีร์ ชั้นที่ 5

หน้าหนิงเทียนยื่นตรงหน้าชั้นวางตำรา

ทุกแถวมีม้วนตำราที่ถูกปราณวิญญาณผนึกไว้

"มีของดีมากมายเช่นนี้..."

ดวงตาของหนิงเทียนเปล่งประกาย ก่อนจะตัดสินใจว่าจะเริ่มจากตำราเล่มใด

แต่ในขณะนั้น แผ่นป้ายโบราณในมือของเขาปลิวออกไป ตัวอักษรสีทองปรากฏขึ้น

หนิงเทียนมองไปที่นั้น

สักพักหนึ่ง มุมปากของเขาก็เบ้เล็กน้อย

กฎนี้มันแย่มาก

หลังจากเข้าไปในชั้นที่ 5 สามารถดูม้วนตำราทีละเล่มเท่านั้น

น่าหัวเราะสิ้นดี

เขาสามารถดูเพียงคำอธิบายของวิชาและวรยุทธ์เท่านั้น และหลังจากเลือกสิ่งที่พอใจแล้ว จึงใช้แผ่นป้ายเพื่อยกเลิกผนึกปราณวิญญาณบนม้วนตำรา

ศาลาคัมภีร์ชั้นที่ 5 นี้ แม้จะมีของดีมากมาย หนิงเทียนก็สามารถนำไปได้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น!

หนิงเทียนกัดฟันแน่น

เขาต้องการทุบตีคนที่ตั้งกฎน่ารำคาญนี้จริง ๆ

มีเนื้อตรงหน้า แต่ก็กินไม่ได้

ความรู้สึกนี้ไม่ดีเอาเสียเลย!

หากมีเนื้อแล้วไม่กิน นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาก็เป็นคนโง่เขลาหรอกหรือ

หนิงเทียนจำเป็นต้องค้นหาจากม้วนตำราวิชาและวรยุทธ์มากมายนี้

"วรยุทธ์ระดับเร้นลับขั้นสูง วรยุทธ์หมัดทลายภูเขา พลังทลายเขา..."

เขาหยิบม้วนตำราขึ้นมา ตัวอักษรลอยไหวเขียนขึ้น 3 คำ วรยุทธ์หมัดทลายภูเขา

"พลังทลายภูเขา ดูเหมือนจะไม่เลว..."

"ไม่ได้ ไม่ได้... แม้ว่าวรยุทธ์หมัดทลายภูเขาจะไม่เลว แต่เป้าหมายของข้าคือวิชา..."

หนิงเทียนพึมพำ

จากนั้น เขาก็วางม้วนตำราวรยุทธ์ที่ถืออยู่กลับไป และมองไปที่ม้วนตำราอื่น ๆ