บทที่ 18 - ซื้อโยเกิร์ตดรอปไม่ได้จนเด็กร้องไห้กระจองอแง

บทที่ 18 - ซื้อโยเกิร์ตดรอปไม่ได้จนเด็กร้องไห้กระจองอแง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ หลัวซีอวิ๋นก็เริ่มซักถามยาโถวกับถงถงถึงเรื่องที่โรงเรียนอนุบาล

เด็กน้อยวัยสามขวบกว่าสองคนเล่าอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้หรอก

เดี๋ยวก็เล่าว่าคุณครูสอนให้เข้าแถวฉี่ยังไง เดี๋ยวก็เล่าว่าต้องอึยังไง

เซี่ยเจ๋อไคถึงกับพูดไม่ออก แอบคิดในใจว่าโชคดีที่กินข้าวเสร็จแล้ว ไม่งั้นเจอเรื่องกลิ่นตลบอบอวลแบบนี้เข้าไป ใครจะไปกินข้าวลง

"ยาโถว ตอนอยู่โรงเรียนอนุบาล มีใครรังแกพวกลูกไหม" เซี่ยเจ๋อไคหันไปถามลูกคนโต

ยาโถวส่ายหน้า "ไม่มีค่ะ"

แต่ถงถงกลับชิงพูดขึ้นมาว่า "คุณพ่อ มีคนมาดึงผมพี่สาวด้วย หนูเลยผลักเขาล้มเลย เขาถึงกับร้องไห้เลยนะ"

พูดจบ เธอก็เชิดคางมนๆ ขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายจ้องมองคุณพ่ออย่างมีความหวัง รอคอยคำชมจากเขา

เซี่ยเจ๋อไคก็ไม่ทำให้ลูกผิดหวัง เขาลูบหัวเล็กๆ ของเธอแล้วเอ่ยปากชม "ถงถงเก่งมากลูก ต่อไปถ้ามีใครรังแกพี่สาวหนู หนูต้องทำแบบนี้นะ เข้าใจไหมลูก"

"เข้าใจค่ะ" ถงถงรับคำเสียงดังฟังชัด

หลัวซีอวิ๋นถึงกับส่ายหัวอย่างระอาใจ คิดในใจว่าคุณจะสอนลูกให้มันดีๆ กว่านี้ไม่ได้หรือไง ถึงได้สอนเรื่องพรรค์นี้

ลูกสาวทั้งสองคนเพิ่งไปโรงเรียนอนุบาลเป็นวันแรก ใช้พลังงานไปเยอะมากกับกิจกรรมตลอดวัน พอตกเย็นกินข้าวเสร็จได้ไม่นานก็เริ่มง่วงกันแล้ว

หลัวซีอวิ๋นและเซี่ยเจ๋อไคแบ่งหน้าที่กันกล่อมลูกคนละคนจนหลับสนิท หลังจากปิดประตูห้องนอนใหญ่เรียบร้อย สองสามีภรรยาก็กลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่น

เซี่ยเจ๋อไครินน้ำอุ่นให้ภรรยาแก้วนึง เติมน้ำผึ้งลงไปหนึ่งช้อน "ดื่มน้ำหน่อยสิ วันนี้คุณเพิ่งไปทำงานวันแรก คงเหนื่อยน่าดู"

"ก็โอเคนะ บริษัทยังเพิ่งก่อตั้ง แผนกคุณภาพรวมฉันแล้วก็มีแค่สามคนเอง ทุกอย่างต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมด ฉันก็ค่อยๆ คลำทางไปเรื่อยๆ แหละ แต่แบบนี้ก็ดีนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องประสบการณ์ทำงาน แถมยังได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ไปด้วย" หลัวซีอวิ๋นเล่า

เซี่ยเจ๋อไคลองคิดตามก็เห็นด้วยว่าเป็นเรื่องจริง

ระหว่างที่เขาคิด หลัวซีอวิ๋นก็หันมาถามเขาบ้าง "แล้วคุณล่ะ วันนี้ยุ่งอะไรบ้าง"

พอเจอคำถามนี้ เซี่ยเจ๋อไคก็ยืดอกขึ้นมาทันที ทำท่าทางภาคภูมิใจสุดๆ "ก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก แค่ไปส่งลูกที่โรงเรียน แล้วก็เดินสำรวจทำเลแถวๆ นั้นกะจะหาตึกแถวเปิดร้านน่ะ แต่ยังไม่เจอที่ถูกใจ ขากลับแวะซื้อขนมให้ลูก พอเห็นว่าพวกขนมตามร้านมีแต่สารกันบูดทั้งนั้น จะเอามาให้ลูกกินได้ยังไง ผมเลยตัดสินใจนั่งรถไปตลาดเสี่ยวอี้อู เหมาอุปกรณ์ทำเบเกอรี่มาครบชุดเลย"

"ฉันยังไม่ได้ถามคุณเลยนะ คุณไม่คิดว่ามันยุ่งยากบ้างเหรอ ทำไมถึงลุกขึ้นมาทำของพวกนี้ได้" หลัวซีอวิ๋นยังคงคาใจ คิดไม่ออกว่าวงการทำขนมมันเข้าถึงง่ายขนาดนี้เชียวหรือ

แค่สามีเธอไปฟังสูตรมาจากเพื่อนร่วมงาน ก็ทำออกมาได้อร่อยขนาดนี้เลยเหรอ

เซี่ยเจ๋อไคไม่ได้ใส่ใจคำถามนั้น ไม่ว่าภรรยาจะซักไซ้ยังไง ฝีมือการอบขนมของเขามันก็คือพรสวรรค์ล้วนๆ นั่นแหละ

แต่พอเห็นภรรยาทำหน้าสงสัย ขมวดคิ้วสลับกับทำตาโต ก็รู้สึกว่าเธอน่ารักไปอีกแบบ เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "ที่รัก คุณทำงานมาทั้งวันคงเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม ตอนเรียนมหาลัยผมเคยแอบจำวิธีนวดแผนโบราณมาจากเพื่อนคนนึงด้วยนะ ให้ผมลองนวดผ่อนคลายให้คุณดูไหม"

สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่ชุดนอนตัวหลวมของภรรยาตาไม่กะพริบ มองยังไงก็สวย สาวๆ สมัยนี้หน้าตาก็ไม่ได้ครึ่งภรรยาเขาสักคน

หลัวซีอวิ๋นปรายตามองเขาอย่างรู้ทัน ชี้มือไปทางห้องนอนเล็ก "ตรงนี้ไม่สะดวกหรอก โซฟามันแคบ นอนไม่ถนัด ไปห้องนู้นดีกว่า"

"ผม..." เซี่ยเจ๋อไคคิดในใจ ภรรยาผมนี่ช่างรู้ใจผมเสียจริง

หลังจากการนวดผ่อนคลาย ทั้งคู่ก็หลับสนิทไปด้วยความเหนื่อยล้า กลางดึกเซี่ยเจ๋อไคลุกขึ้นมาพายาโถวกับถงถงไปเข้าห้องน้ำทีละคน

เขาไม่ทันสังเกตว่าหลัวซีอวิ๋นก็ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน เธอมองดูสามีวุ่นวายอยู่กับลูก แล้วก็ยิ้มหลับตาลงอย่างมีความสุข

เมื่อก่อนเรื่องพวกนี้เธอต้องเป็นคนจัดการเองทั้งหมด แต่จากนี้ไป เธอคงวางใจให้สามีเป็นคนดูแลได้แล้วล่ะ เขาทำได้ดีทีเดียว

วันรุ่งขึ้น เซี่ยเจ๋อไคตื่นก่อนหกโมงเช้า กะว่าจะตื่นมาทำอาหารเช้า

แต่พอหันไปมองข้างๆ ที่นอนของหลัวซีอวิ๋นก็ว่างเปล่าซะแล้ว เธอตื่นเช้ากว่าเขาเสียอีก

พอเซี่ยเจ๋อไคเดินไปที่ห้องครัว เปิดประตูเข้าไปก็เห็นภรรยากำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร พอเธอได้ยินเสียงก็หันมามอง "คุณตื่นมาดูลูกตั้งหลายรอบเมื่อคืน คงจะพักผ่อนไม่พอ ทำไมไม่นอนต่ออีกล่ะ"

"โธ่ นอนไม่หลับแล้วล่ะ อีกอย่างกลางวันผมก็ไม่ได้ไปทำงานออฟฟิศ มีเวลาว่างถมเถไป" เซี่ยเจ๋อไคขยับเข้าไปใกล้ๆ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวภรรยา ความรู้สึกวาบหวามในใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง

หลัวซีอวิ๋นเหมือนจะรู้ทัน เธอส่ายหน้าเบาๆ "รีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ อาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวต้องไปปลุกยาโถวกับถงถงมาแต่งตัวทำผมอีก"

ดูสิ งานบ้านพวกนี้มีเรื่องให้ยุ่งได้ตลอดจริงๆ

หลัวซีอวิ๋นกลัวว่าถ้ายาโถวกับถงถงตื่นมาเจอเธอเข้า จะงอแงไม่ยอมให้เธอไปทำงาน วันนี้เธอเลยรีบออกจากบ้านเช้ากว่าเดิม กินข้าวเช้าเสร็จก็รีบคว้ากระเป๋าและกุญแจรถออกไปตั้งแต่ลูกยังไม่ตื่น

ตอนนี้เธอไม่ค่อยห่วงเรื่องสามีจะเลี้ยงลูกรอดไหมแล้ว สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือตั้งใจทำงานเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ผู้หญิงหาเงินเลี้ยงครอบครัวนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ยิ่งต้องหาเลี้ยงผู้ชายอีกคนด้วยแล้ว

เธอจากไปอย่างสบายใจ ทิ้งปัญหาปวดหัวไว้ให้เซี่ยเจ๋อไครับกรรมแทน

และก็เป็นไปตามคาด พอยาโถวตื่นมาไม่เห็นแม่ก็เริ่มงอแงตามหา

พอไม่เจอหลัวซีอวิ๋น เธอก็เริ่มเบะปากจะร้องไห้

เซี่ยเจ๋อไคหมดหนทาง ต้องงัดสารพัดวิธีมาหลอกล่อลูกสาวอีกรอบ

แถมยังต้องแบ่งโยเกิร์ตดรอปที่เหลือจากเมื่อวานออกเป็นสองถุง ใส่ลงในกระเป๋านักเรียนของสองพี่น้องให้เอาไปกินที่โรงเรียนด้วย ถึงจะเกลี้ยกล่อมให้ยาโถวกับถงถงยอมเดินไปโรงเรียนอนุบาลด้วยกันได้สำเร็จ

หลังจากส่งลูกสาวทั้งสองคนถึงมือครูสือรุ่ยที่หน้าประตูโรงเรียนแล้ว เซี่ยเจ๋อไคก็บอกกับครูสือรุ่ยว่า "ครูสือครับ ในกระเป๋าของยาโถวกับถงถงยังมีโยเกิร์ตดรอปอยู่อีกถุงใหญ่เลย รบกวนครูช่วยเอาออกมาแบ่งให้เด็กๆ ในห้องกินด้วยกันหน่อยนะครับ"

สือรุ่ยได้ยินเขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็เลยถือโอกาสถามว่า "คุณเซี่ยคะ ขนมที่คุณให้ฉันเมื่อวานใช่ไหมคะ ถ้าไม่รังเกียจ รบกวนช่วยสอนวิธีทำให้หน่อยได้ไหมคะ"

"โอ้โห เรื่องนี้มันคุยกันยาวเลยล่ะครับ" เซี่ยเจ๋อไคทำท่าลำบากใจ

เขาพูดต่อ "ครูสืออยากได้เหรอครับ ถ้าอยากได้ เดี๋ยวผมกลับไปทำมาให้อีกก็ได้ครับ"

"คุณเซี่ยเข้าใจผิดแล้วค่ะ ไม่ใช่ฉันอยากได้หรอกค่ะ แต่ฉันคิดว่าอยากให้ทางโรงเรียนทำเป็นอาหารว่างให้เด็กๆ ทานน่ะค่ะ" สือรุ่ยอธิบาย

เธอชี้ไปที่เด็กๆ ที่กำลังทยอยเดินเข้าโรงเรียน แล้วเล่าให้ฟังว่า "คุณเซี่ยไม่รู้อะไร เมื่อวานพอพวกคุณกลับไป ฉันก็เอาโยเกิร์ตดรอปที่คุณให้มาแจกเด็กๆ โหย เด็กๆ แย่งกันแทบแย่ แถมบางคนยังไปรบเร้าให้พ่อแม่หรือปู่ย่าตายายพาไปซื้ออีกต่างหาก"

"เมื่อคืนมีผู้ปกครองหลายคนโทรมาหาฉัน บ่นว่าหาซื้อไม่ได้ เด็กก็ร้องไห้งอแงอยู่ที่บ้าน จะให้ฉันช่วยถามให้หน่อยว่าซื้อมาจากไหน" สือรุ่ยเล่าถึงความวุ่นวายเมื่อคืนให้ฟังด้วยความเหนื่อยใจ

เซี่ยเจ๋อไคไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ก็แค่ขนมกินเล่นธรรมดาๆ ไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่มีขนมอันนี้ ก็กินอย่างอื่นแทนก็ได้นี่นา

เขาเลยบอกไปว่า "ครูสือครับ จะให้ผมสอนก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ แต่เคล็ดลับมันอยู่ที่การกะปริมาณส่วนผสม เพราะมันมีทั้งนมผงเด็กแล้วก็โยเกิร์ต ถ้าผสมไม่พอดี หรือคุมไฟไม่เป๊ะ มันจะออกมาไม่อร่อยเลยล่ะครับ"

"อ้าว เป็นอย่างนั้นเหรอคะ งั้นฉันคงคิดตื้นไปหน่อย ขอโทษที่ทำให้คุณเซี่ยลำบากใจนะคะ" สือรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย การทำอาหารก็เหมือนกัน บางคนทำยังไงก็ไม่อร่อย อย่างเช่นสามีของเธอนี่แหละ

พอคิดได้ดังนั้น เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะขอสูตร เธอคงจะมองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อย

แถมวัตถุดิบยังมีนมผงกระป๋องละเกือบสองร้อยหยวนด้วย ต้นทุนสูงขนาดนี้ โรงเรียนอนุบาลคงไม่อนุมัติแน่ๆ

[จบแล้ว]