บทที่ 210 - เสือร้ายไม่กินลูก

บทที่ 210 - เสือร้ายไม่กินลูก

เดือนมีนาคมในเมืองหรงเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่เกิดเรื่องราววุ่นวายขึ้นมากมาย เริ่มจากการที่รองผู้กำกับสถานีตำรวจถูกคณะกรรมการวินัยเขตสั่งกักตัวตรวจสอบเพื่อดำเนินคดี จากนั้นไม่นาน รองเจ้าเมืองฝ่ายบริหารของเมืองหรงก็ถูกสงสัยว่ามีความผิดทางวินัยและทำผิดกฎหมายจนถูกกักตัวตรวจสอบตามไป ในขณะเดียวกัน เจิ้งเจียเริ่น เลขาธิการคณะกรรมการวินัยสำนักงานตำรวจเขตและจเรตำรวจก็ได้รับผลกระทบจนถูกกักตัวและสั่งพักงานเพื่อสืบสวนคดี การขุดรากถอนโคนในครั้งนี้ทำให้เบื้องหลังถูกเปิดโปงออกมามากมาย

และการร่วงหล่นของคนเหล่านี้ ล้วนแต่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชายคนเดียว นั่นคือจางเว่ยตง

หากจะบอกว่าจางเว่ยตงคือเพชฌฆาตในแวดวงราชการที่น่าเกรงขามแล้ว การที่จู่ ๆ หลิวอีโส่วลุกขึ้นมาใช้ปืนยิงคนก็ยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่มีใครเข้าใจได้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร?

ทำไมหลี่เฟิงซึ่งเป็นคนสนิทและจงรักภักดีต่อหลิวอีโส่วมาโดยตลอด ถึงได้ลุกขึ้นมาทำร้ายหลิวอีโส่วล่ะ? ในนาทีวิกฤต หลิวอีโส่วจึงใช้ปืนที่ซ่อนไว้เกือบจะฆ่าหลี่เฟิงตาย ทว่าตำรวจนอกเครื่องแบบจากสถานีตำรวจเมืองหรงกลับปรากฏตัวขึ้นมาราวกับเทพเจ้ามาจุติ เข้าควบคุมสถานการณ์และจับกุมหลิวอีโส่วได้คาหนังคาเขาโดยที่เจ้าตัวไม่อาจปฏิเสธได้เลย

สิ่งนี้ทำให้หลายคนนอกจากจะเกรงกลัวจางเว่ยตงแล้ว ยังเพิ่มความยำเกรงและความเคารพเข้าไปอีก เพราะเรื่องมันช่างดูลึกลับซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะจินตนาการได้!

แต่อย่างไรก็ตาม จางเว่ยตงก็ได้สร้างผลงานครั้งใหญ่ และมันไม่ใช่เพียงแค่รางวัลเกียรติยศเท่านั้น แต่มันคือผลงานทางการเมืองที่จับต้องได้อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นสำนักงานตำรวจเขต สถานีตำรวจ คณะกรรมการเมือง หรือรัฐบาลเมือง หลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าไม่อยากจะจัดการกับอิทธิพลที่ทับซ้อนกันและทำลายความสงบสุขของเมืองหรง แต่เป็นเพราะพวกเขามีใจแต่ไร้ซึ่งกำลัง

ด้วยสถานบันเทิงอย่างต้าฟู่หาว เล่อโท่วเทียน และฉีฉ่ายกง เป็นแกนนำ ผลประโยชน์มหาศาลที่ทับซ้อนกันระหว่างนักธุรกิจและข้าราชการเป็นเครือข่ายที่ซับซ้อน การจะสั่งปิดหรือตรวจสอบจึงไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องการโอกาสที่เหมาะสม! โอกาสที่ยอดเยี่ยมที่สุด!

และโอกาสที่ยอดเยี่ยมนั้นจางเว่ยตงเป็นคนหาเจอมันเอง

จางเว่ยตงได้รับข้อมูลเบื้องต้นเรื่องที่หลิวอีโส่วซ่อนอาวุธปืนและคดีฆาตกรรม โดยมีหลักฐานที่แน่นหนา หลังจากรายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักงานตำรวจเขต สำนักงานเขตจึงรีบเรียกประชุมคณะกรรมการพรรคอย่างเร่งด่วน โดยมีการชื่นชมผลงานของจางเว่ยตงอย่างมาก และเริ่มปฏิบัติการกวาดล้างและสืบสวนในเชิงลึกทันที

ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องนี้มีจุดเริ่มต้นจากการล่มสลายของหลิวอีโส่ว ซึ่งส่งผลให้เติ้งหู่ที่ถูกกักตัวในคดีความสงบเกิดความตื่นตระหนกและยอมสารภาพออกมาอย่างหมดเปลือกว่า เลขานุการของรองเจ้าเมืองติงเคยมาสอบถามเขาเรื่องห้องขังเล็กในสถานีตำรวจ จนนำไปสู่การเปิดโปงความจริงในคดีวางเพลิง

ผู้คนต่างพากันตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน การร่มสลายของหลี่เฟิง หลิวอีโส่ว และรองเจ้าเมืองติง รวมถึงการสั่งปิดเล่อโท่วเทียน ทำให้มีคนถูกลากเข้าไปพัวพันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ปฏิบัติการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่วางแผนและนำโดยสำนักงานตำรวจเขต โดยมีสถานีตำรวจเมืองหรงเป็นผู้ปฏิบัติงานหลักจึงเริ่มต้นขึ้นทั่วทั้งเมืองหรงและลามไปถึงระดับเขตเลยทีเดียว

"เล่อโท่วเทียนจบสิ้นแล้ว ฉีฉ่ายกงก็ตกอยู่ในอันตราย ต้าฟู่หาวเองก็ได้รับผลกระทบ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะจางเว่ยตงเพียงคนเดียว ครั้งนี้เบื้องบนจับโอกาสไว้ได้แล้ว คาดว่าคงจะจัดการอย่างจริงจังแน่นอน!" ภายในสระน้ำพุร้อนของวิลล่าหลิวเขียว จางเหว่ยกวงสวมเพียงกางเกงขาสั้นแช่อยู่ในน้ำ ทว่าบนใบหน้ากลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย เขากลับขมวดคิ้วแน่น

"หลิวอีโส่วไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้นะ?"

"เจ้านายครับ เรื่องนี้คงเลี่ยงความเกี่ยวข้องกับจางเว่ยตงไม่ได้แน่ คาดว่านี่น่าจะเป็นแผนที่เขาวางไว้ ไม่อย่างนั้นหลิวอีโส่วจะถูกจับได้คาหนังคาเขาขนาดนั้นได้ยังไง? แถมยังอยู่ในรังของตัวเองอีกด้วย? ได้ยินมาว่าจางเว่ยตงพาคนบุกเข้าไป และคนที่มาขวางทางก็ถูกฟาดจนสลบไปหมดเลย เห็นได้ชัดว่าเขามีการเตรียมการไว้ก่อนแล้วครับ!" ภายในสระน้ำพุร้อนยังมีชายอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นมือขวาของจางเหว่ยกวง ชายฉกรรจ์วัยสามสิบกว่าปีที่ชื่ออาเป่า ซึ่งเป็นคนที่ออกมาต้อนรับจางเว่ยตงในตอนที่เขามาเยือนครั้งที่แล้ว

นอกจากนี้ อาเป่าเคยถูกจางเว่ยตงดีดก้อนหินใส่จนได้รับบาดเจ็บภายใน และเพิ่งจะรักษาตัวจนหายดีหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน แต่อาเป่าในตอนนี้เขากลับมีความเกรงขามในตัวจางเว่ยตงเป็นอย่างมาก เขารู้สึกเสมอว่าจางเว่ยตงไม่ใช่คนธรรมดา!

"การวางแผนเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ก็ไอ้โง่หลิวอีโสื่อนั่นน่ะสิ ถูกจับได้จัง ๆ แบบนั้น!" จางเหว่ยกวงสบถออกมา

การที่หลิวอีโส่วถูกจับส่งผลให้สถานบันเทิงอีกสองแห่งพลอยได้รับเคราะห์ไปด้วย ตอนนี้ทั้งสองแห่งถูกสั่งปิดและสั่งให้ปรับปรุงกิจการ อีกทั้งยังมีคนจำนวนมากถูกจับกุมเข้าไป สถานการณ์ดูไม่สู้ดีนัก

ทว่าเมื่อจางเหว่ยกวงนึกถึงฝีมือที่พิสดารและเหนือธรรมชาติของจางเว่ยตง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าต่อให้หลิวอีโส่วจะเตรียมตัวมาดีแค่ไหนก็หนีไม่พ้น ยังไงก็ต้องติดกับเข้าสักวัน ไม่ว่าจะเป็นฉู่จงเทียนหรือตัวเขาเองก็คงไม่ต่างกัน

"เจ้านายครับ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? หรือจะให้คนจากเบื้องบนกดดันจางเว่ยตงดีไหมครับ?" อาเป่าเสนอแนะ

"ไม่ได้เด็ดขาด!" จางเหว่ยกวงปฏิเสธทันที

"วิธีนั้นอาจใช้ได้ผลกับคนทั่วไป แต่จางเว่ยตงไม่ใช่คนธรรมดา ต่อให้เขาต้องออกจากตำแหน่งราชการจริง ๆ แต่หลังจากนั้นพวกเราก็อย่าหวังว่าจะได้ทำธุรกิจต่อไปอีกเลย นายลืมเรื่องคราวที่แล้วไปแล้วเหรอ?" ในตอนนี้อาจารย์เฉินคนนั้นยังนอนรักษาตัวอยู่บนเตียง คาดว่าวรยุทธ์ที่มีคงจะสูญสิ้นไปจนเกือบหมด หากวันนั้นเขาไม่ได้กินยาของจางเว่ยตง คาดว่าเขาก็คงจะมีสภาพไม่ต่างกัน

ส่วนอาการบาดเจ็บของอาเป่านั้นเบาที่สุด เขาจึงรักษาตัวเพียงเดือนเดียวก็หายดี อาเป่าสีหน้าเปลี่ยนไปและมีความยำเกรงอย่างมาก

"ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ งั้นก็ต้องใช้วิธีผูกมิตรแทนล่ะสิครับ? แต่จางเว่ยตงคนนั้นอวดดีเหลือเกิน เขาจะยอมรับความหวังดีจากพวกเราเหรอครับ?" อาเป่าเอ่ยถาม

จางเหว่ยกวงครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะพูดว่า "คนเราย่อมต้องมีจุดอ่อน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจางเว่ยตงจะเป็นคนที่ไม่กินเส้นใครเลย และเป็นเปาบุ้นจิ้นในยุคปัจจุบัน!"

เงินเหรอ? ไม่ได้หรอก! จางเว่ยตงมีเงินมาก ดูจากการที่เขาทำให้จางเหว่ยกวงเสียเงินถึงเจ็ดล้านหยวนแล้วนำไปบริจาคให้สถานสงเคราะห์ทั้งหมดโดยไม่เก็บไว้เองแม้แต่น้อย ก็รู้ได้ว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเงินมากขนาดนั้น

อำนาจเหรอ? นี่อาจจะเป็นทางเลือกหนึ่ง ทว่าในตอนนี้จางเว่ยตงกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นในแวดวงราชการ ในฐานะข้าราชการระดับหัวหน้าแผนกที่คุมหน่วยงานระดับเดียวกับตัวเอง อีกทั้งยังเป็นคณะกรรมการเมือง ในระยะเวลาอันสั้นเขายังไม่สามารถเลื่อนขั้นได้อีก ทว่าหากเวลาผ่านไป การเลื่อนขั้นเป็นระดับหัวหน้าแผนกอย่างเต็มตัวก็คงจะมีอุปสรรคไม่มากนัก และต่อให้เขาจะแอบไปสร้างเรื่องขัดขวางเบื้องหลัง คาดว่าผลลัพธ์คงไม่ดีนัก แถมยังจะทำให้เกิดความแค้นต่อกันเสียเปล่า ๆ

สาวงามเหรอ? ดูเหมือนจะไม่เคยได้ยินข่าวว่าจางเว่ยตงเป็นคนเจ้าชู้เลย อีกอย่างที่บ้านเขาก็มีสาวน้อยแสนสวยเลี้ยงไว้อยู่แล้วคนหนึ่ง เรื่องนี้อาจจะเก็บไว้พิจารณาเป็นอันดับสุดท้าย!

"อาเป่า รีบไปสืบดูว่าจางเว่ยตงชอบอะไร เรื่องนี้สำคัญมาก!" จางเหว่ยกวงกำชับ

ทางสำนักงานเขตกำลังปฏิบัติการอยู่ เขาไม่กังวลนัก เพราะย่อมมีคนเบื้องหลังของเขาคอยจัดการเรื่องเบื้องบนให้ แต่เขารู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของจางเว่ยตงเป็นอย่างดี ชายคนนี้ต้องผูกมิตรไว้ให้ได้ และเขาคือบุคคลที่สำคัญที่สุดในวิกฤตการณ์ครั้งนี้

"ได้ครับเจ้านาย ผมจะรีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้เลย!" อาเป่าเลิกแช่น้ำพุร้อน รีบขึ้นมาใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปจัดการทันที

"ไปสืบดูความเคลื่อนไหวของด้าฟู่หาวหน่อยสิ!" ฉู่จงเทียนเองก็สั่งการลูกน้องคนสนิทเช่นกัน

จางเว่ยตงซึ่งกำลังยุ่งจนหัวหมุน กลับได้รับสายจากบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะโทรมา นั่นคือ ถานเจิ้ง กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคเขตและเลขาธิการคณะกรรมการวินัยเขต ที่โทรศัพท์มาหาด้วยตัวเอง เมื่อจางเว่ยตงเห็นเบอร์ เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นเบอร์จากห้องทำงานของเลขาธิการคณะกรรมการวินัยเขต ในเขตพื้นที่แห่งนี้เบอร์โทรศัพท์ของผู้นำระดับหนึ่งและสองส่วนใหญ่เขาจำไว้ในหัวจนหมดแล้ว

"เลขาธิการถาน รองเจ้าเมืองติงระบุชื่อว่าต้องการพบผมถึงจะยอมบอกข้อมูลที่สำคัญกว่านี้อย่างนั้นเหรอครับ?" จางเว่ยตงฟังแล้วรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก นี่มันเหตุผลอะไรกัน?

"ใช่แล้ว เขาขอมาแบบนั้น ทางคณะกรรมการวินัยพิจารณาแล้วเห็นว่าตกลงได้!" ถานเจิ้งกล่าว

จางเว่ยตงรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า "แต่ท่านเลขาธิการครับ ผมกับเขาไม่ได้มีความผูกพันอะไรกันเลย แถมยังไม่เคยติดต่อกันด้วยซ้ำ จะมีอะไรให้คุยกันเหรอครับ? ถ้าจะมีก็คงมีแต่ความแค้นนั่นแหละครับ เพราะผมเป็นคนกระชากหน้ากากเขาออกมาเอง!"

ตอนนี้เขายุ่งมากจนปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย เพราะมีเขาอยู่ งานสอบสวนจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพสูงมาก เพราะครั้งนี้มีคนถูกจับกุมเข้ามาเป็นจำนวนมหาศาล เขาจึงต้องลงไปช่วยสอบสวนด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นหากไม่มีเขา การสอบสวนคงต้องลากยาวไปเป็นปีแน่นอน ดังนั้นเขาจึงกินนอนอยู่ที่สถานีตำรวจ และหลายคนก็ทำเหมือนเขาด้วยการยึดเอาสถานีตำรวจเป็นบ้าน

"จางเว่ยตงสหาย คราวที่แล้วเรื่องของฉีเฉิงที่ช่วยนายน่ะ ฉันก็แกล้งทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งไว้ให้แล้วนะ—" เลขาธิการถานกล่าวขึ้นมาทันที

จางเว่ยตงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "ที่แท้เลขาธิการถานก็เป็นคนช่วยนี่เอง ขอบคุณมากครับ ในเมื่อคณะกรรมการวินัยต้องการให้ผมไปช่วย เพื่อภารกิจของพรรคผมย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ!"

ในใจเขาคิดว่า ดูท่าฉีเฉิงคนนั้นจะทำงานในคณะกรรมการวินัยได้ดีทีเดียวจนได้รับความเมตตาจากเลขาธิการถาน ในเมื่อเขาติดค้างน้ำใจฉีเฉิง ครั้งนี้เขาก็จะตอบแทนให้ก็แล้วกัน อยากรู้นักว่ารองเจ้าเมืองติงคนนั้นจะมีอะไรมาพูดกับเขาอีก

รองเจ้าเมืองติงถูกกักตัวตรวจสอบ และตอนนี้เขาถูกควบคุมตัวอยู่ที่ฐานทัพทหารแห่งหนึ่งในเมืองหรง เนื่องจากระยะทางไปถึงในเมืองต้องใช้เวลาขับรถหลายชั่วโมงทำให้ไปกลับไม่สะดวก และรองเจ้าเมืองติงคนนี้ยังเข้าไปพัวพันกับคดีเล่อโท่วเทียน เขาจึงเป็นบุคคลสำคัญ คณะกรรมการวินัยจึงขอความช่วยเหลือจากกองทหารในพื้นที่

จางเว่ยตงต้องผ่านการตรวจสอบถึงสองด่านกว่าจะได้พบรองเจ้าเมืองติง โดยมีรองเลขาธิการหวงจากคณะกรรมการวินัยเขตเป็นคนมารับตัว และเขาก็ได้พบกับฉีเฉิง รวมถึงรองเจ้าเมืองติง

ภายในห้องพักเพียงไม่ถึงสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกัน รองเจ้าเมืองติงดูแก่ชราลงไปมาก

"ผมมาแล้ว!" จางเว่ยตงมองดูรองเจ้าเมืองติงแล้วเอ่ยขึ้น

"ทางคณะกรรมการวินัยบอกว่าคุณต้องการพบผมถึงจะยอมให้ความร่วมมือ ตอนนี้ผมมาแล้ว คุณพูดมาสิ!"

รองเจ้าเมืองติงจ้องมองจางเว่ยตงด้วยสายตาที่ซับซ้อน ทั้งแฝงไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่ยินยอม ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงพูดว่า "ฉันแค่อยากรู้ความจริงเรื่องหนึ่ง แกรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าฉันเป็นคนทำ?"

จางเว่ยตงรู้ความหมายที่รองเจ้าเมืองติงต้องการจะสื่อ จึงตอบว่า "ใช่ครับ! คุณน่ะมีความสงสัยมากที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนจะมีความสงสัยน้อยที่สุด ใครจะไปคิดล่ะว่าคุณจะกล้าวางเพลิงจนทำให้ลูกชายตัวเองหมดสติเพราะขาดอากาศ? เพื่อจะใส่ร้ายสถานีตำรวจและดึงผมให้ร่วงลงจากตำแหน่ง! แต่ทว่าวิธีการนี้มันมีช่องโหว่เต็มไปหมด มันช่างดูเขลาเหลือเกิน! หากต้องการจะทำลายหลักฐานจริง ๆ ห้องสอบสวนทั้งห้องควรจะถูกไฟเผาวอดวายไปหมด ไม่ใช่เผาแค่โต๊ะกับสิ่งของบางอย่าง!"

"แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ผมดูถูกคุณที่สุด ก็คือการที่คุณใช้ลูกชายของตัวเองมาเป็นเครื่องมือในการใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น วิธีการนี้มันชั่วช้าเกินไป คุณควรจะได้รับการลงโทษจากมโนธรรมของตัวเอง! โบราณว่าไว้เสือร้ายไม่กินลูก คุณน่ะไม่ได้กินลูกตัวเองก็จริง แต่คุณกลับใช้เขาเป็นเครื่องมือ! เพราะฉะนั้น คนอย่างคุณ ผมไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด!"

รองเลขาธิการหวงที่อยู่ข้าง ๆ ฟังจนต้องขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเตือนจางเว่ยตง "ผู้กำกับจางครับ พอได้แล้วครับ ขอบคุณที่มาให้ความร่วมมือครับ!"

ฉีเฉิงดึงมือจางเว่ยตงไว้ แล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องไป เมื่อเดินออกมาได้ไม่ไกลนัก

"หรือว่ารองเจ้าเมืองติงจะพัวพันไปถึงคนที่มีอำนาจมากกว่านี้เหรอครับ?" จางเว่ยตงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

ฉีเฉิงตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ "ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น แต่จะเป็นใครกันแน่นั้น ต้องรอผลการสอบสวนหลังจากนี้ถึงจะรู้ครับ!"

"แต่เว่ยตง ครั้งนี้สิ่งที่นายทำน่ะมันเรื่องใหญ่มากเลยนะ ถึงแม้ว่าสำนักงานเขตและคณะกรรมการวินัยจะร่วมมือกันปฏิบัติการ และมีการประชุมคณะกรรมการพรรคเขตเพื่อถือโอกาสแก้ปัญหาสังคมในเมืองหรงครั้งใหญ่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะดำเนินไปในทางที่ดีเสมอไป โดยเฉพาะสำหรับตัวนายเอง นายต้องระวังตัวให้ดีนะ!"

"ผมเข้าใจครับ ไว้เรื่องจบลงแล้ว พวกเราค่อยมาสังสรรค์กันนะ!" จางเว่ยตงยิ้มแล้วพูดต่อ "นายนี่ก็เก่งเหมือนกันนะ เลขาธิการถานดูจะชื่นชมนายไม่เบาเลย ฮ่า ๆ!" ฉีเฉิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหัวอย่างจนใจ

เมื่อมาถึงเมืองหรง เขาถึงได้รู้ซึ้งถึงความเด็ดขาดและตัวตนที่ชัดเจนของจางเว่ยตง ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นข้าราชการที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริง ทว่าข้าราชการที่แปลกประหลาดคนนี้แหละที่สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหรง

เมื่อก้าวออกจากฐานทัพ จางเว่ยตงไม่ได้รีบจากไป เขาทวนชื่อคนไม่กี่คนในใจพลางส่ายหัวเล็กน้อย

"รองเจ้าเมืองติงนี่ดึงคนเข้าไปพัวพันได้เยอะจริง ๆ เลยนะ!" เห็นได้ชัดว่าจางเว่ยตงได้แอบฟังข้อมูลบางอย่างมาอีกแล้ว

(จบแล้ว)