บทที่ 1 เกมเอาชีวิตรอด เย่เฉิน

บทที่ 1 เกมเอาชีวิตรอด เย่เฉิน

【จุดรับฝากสมอง】

【เอาชีวิตรอดอย่างสงบสุข, เพาะปลูก, ไม่มีคู่พระนางหรือความสัมพันธ์คลุมเครือ, แนวสโลว์ไลฟ์อบอุ่นหัวใจ, สัตว์เลี้ยงหลากหลายสายพันธุ์, สัตว์เลี้ยงพิทักษ์เจ้านาย】

【วิญญาณของพระเอกเกิดการเปลี่ยนแปลงและวิวัฒนาการ ในช่วงแรกเกิดเขาเป็นเพียงทารก ทุกๆ สองสามวันเขาจะสลับไปมากับโลกดั้งเดิมในขณะหลับฝัน ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากชนเผ่าต่างๆ ในฐานะสุดที่รัก และจะค่อยๆ เติบโตขึ้นตามวัย】

——————————

【เริ่มต้นเกมเอาชีวิตรอด】

【เปิดหน้าต่างระบบส่วนตัวของผู้เล่น】

【แจกจ่ายแพ็กเกจของขวัญมือใหม่สำหรับผู้เล่น】

เสียงประกาศที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำเอาเย่เฉินถึงกับสะดุ้ง สมองของเขาชาหนึบ ร่างกายแข็งทื่อ

"เกม... เอาชีวิตรอดงั้นเหรอ?"

เย่เฉินยกมือทั้งสองข้างขึ้นตบหัวตัวเองเบาๆ ไม่แน่ใจว่ากำลังฝันไปหรือไม่

ในความทรงจำสุดท้าย เขาจำได้ว่ากำลังนอนอยู่บนโขดหินบนยอดเขาเพื่อรอชมฝนดาวตกที่ว่ากันว่าจะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบพันปี... "ทะลุมิติ? หรือว่า..."

เย่เฉินสะบัดหัวไล่ความมึนงง ขณะที่สมองอันเชื่องช้าเริ่มตื่นตัว เขาก็หันไปมองรอบๆ

ข้างจุดที่เขานอนอยู่ มีกองไฟกองเล็กๆ กำลังลุกไหม้

เมื่อมองดูพื้นที่เล็กๆ ที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นดินที่ปกคลุมไปด้วยกรวดเม็ดเล็กๆ

ทว่าเมื่อพ้นจากรัศมีของแสงไฟ ทุกสิ่งกลับมืดมิดสนิท

เขาปรับลมหายใจเพื่อให้ตัวเองสงบลงอย่างรวดเร็ว พยายามเงี่ยหูฟังและสัมผัสถึงสิ่งรอบข้าง

รอบกายไร้ซึ่งสายลมและสรรพเสียงใดๆ บนท้องฟ้าก็ไร้ซึ่งแสงจันทร์และหมู่ดาว... มีเพียงกองไฟตรงหน้าที่เกิดจากฟืนหกท่อนวางซ้อนทับกันไขว้ไปมา เปลวเพลิงส่งเสียง 'เปรี๊ยะ' เป็นระยะยามที่มีประกายไฟแตกปะทุ

"หน้าต่างระบบส่วนตัวของผู้เล่น"

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดจนเกินไป เขาทำได้เพียงลองทำตามข้อมูลที่เพิ่งได้รับมา

ทันทีที่เอ่ยปาก หน้าจอเสมือนจริงโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เพียงแค่นึกคิด หน้าจอเสมือนจริงนั้นก็สามารถย่อหรือขยายได้ตามความต้องการ

อีกทั้งเขายังไม่จำเป็นต้องออกเสียง เพียงแค่ใช้ความคิดก็สามารถเปิดหรือปิดมันได้แล้ว

หลังจากลองใช้งานอยู่สองสามครั้ง เย่เฉินก็เริ่มตรวจสอบหน้าต่างระบบอย่างเงียบๆ

【ข้อมูลส่วนตัว】 【แผนที่】 【ก่อสร้างที่พัก】 【ช่องเก็บของ】 【ช่องแชต】 【ช่องซื้อขาย】 【ภารกิจ】

ในตอนนี้มีเมนูให้เลือกใช้งานทั้งหมด 7 เมนู

เย่เฉินเลือกเปิดเมนูแผนที่ขึ้นมาดูก่อนเป็นอันดับแรก

"แผนที่นี่มัน... ขาวสะอาดจริงๆ!"

บนแผนที่มีเพียงไอคอนกองไฟและรูปคนตัวเล็กๆ อยู่ตรงกลาง ส่วนพื้นที่รอบๆ ล้วนเป็นสีขาวโพลน จากประสบการณ์การเล่นเกมของเขา นี่น่าจะเรียกว่าแผนที่ยังไม่ถูกเปิด... ตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้ดูบนแผนที่ เพราะไม่มีการแสดงลักษณะภูมิประเทศใดๆ เลย เขาจึงตัดสินใจตรวจสอบเมนูอื่นๆ ไปทีละอย่าง

คราวนี้เขาเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวขึ้นมา

【ผู้เล่น: ดินแดนรกร้าง - โซน 77 - 1551 (เย่เฉิน)

พรสวรรค์: ไม่มี

พลังต่อสู้: 8

อาชีพเอาชีวิตรอด: ยังไม่เปิดใช้งาน (เปิดแพ็กเกจของขวัญมือใหม่เพื่อรับการ์ดเลือกอาชีพ)

ระดับอาชีพ: ยังไม่เปิดใช้งาน (เปิดใช้งานหลังจากได้รับค่าประสบการณ์อาชีพ)

ทักษะ: ไม่มี

ที่พัก: กองไฟมือใหม่ (ดับลงในอีก 7 ชั่วโมง)

แต้มเอาชีวิตรอด: 0

ช่องเก็บของ 1/5: แพ็กเกจของขวัญมือใหม่】

บนหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว ข้อมูลส่วนใหญ่มักจะแสดงสถานะเป็น "ไม่มี" หรือ "ยังไม่เปิดใช้งาน"

"แพ็กเกจของขวัญมือใหม่..."

เมื่อสลับไปยังหน้าต่างช่องเก็บของ เขาก็เห็นช่องเก็บของที่มีอยู่เพียงห้าช่องจริงๆ ในช่องแรกนั้นมีถุงผ้าสีขาวใบเล็กๆ วางอยู่

เมื่อนึกอยากจะหยิบมันออกมา ถุงผ้าใบเล็กก็มาปรากฏอยู่ในมือของเขาทันที

ถุงใบนั้นมีขนาดเพียงฝ่ามือเท่านั้น เมื่อเขาใช้นิ้วดึงเชือกที่มัดปากถุง แพ็กเกจของขวัญก็เปิดออก

【เปิดแพ็กเกจของขวัญมือใหม่】

【การ์ดเลือกอาชีพเอาชีวิตรอดแบบผูกมัดและรับประกันผล x1, การ์ดพรสวรรค์เอาชีวิตรอดแบบผูกมัดและรับประกันผล x1, น้ำดื่ม x5, ซาลาเปาไส้กะหล่ำปลี x1, แต้มเอาชีวิตรอดรับประกันผล x10】

ทันทีที่เปิดแพ็กเกจของขวัญ ถุงใบเล็กก็หายไป แต้มเอาชีวิตรอดถูกเพิ่มเข้าสู่ระบบทันที ส่วนไอเทมต่างๆ ก็ไปปรากฏอยู่ในช่องเก็บของ

ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับมีข้อความข้อมูลปรากฏขึ้นบนหน้าจอเบื้องหน้า

บางชิ้นก็มีป้ายกำกับ บางชิ้นก็ไม่มี เขาพอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าไอเทมที่ไม่มีป้ายกำกับนั้นน่าจะเป็นของที่สุ่มดรอปมาให้

"ขอดูช่องแชตก่อนก็แล้วกัน"

เย่เฉินถือการ์ดทั้งสองใบไว้ในมือ คิดว่าจะใช้การ์ดพรสวรรค์ก่อนแล้วค่อยเลือกอาชีพ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะกดใช้งาน เขาก็ชะงักไปและเปลี่ยนใจไปดูช่องแชตแทน

ลองเข้าไปดูก่อนดีกว่า เผื่อว่าจะมีผู้เล่นคนอื่นแชร์ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้... เมื่อเปิดหน้าต่างช่องแชตขึ้นมา ก็พบว่ามีการแบ่งหมวดหมู่ออกเป็นหลายช่อง

【ช่องแชตดินแดนรกร้าง: พลังต่อสู้ของผู้เล่น 10,000, ระดับอาชีพ 3】

ช่องแชตนี้ยังไม่เปิดให้ใช้งาน

【ช่องแชตดินแดนรกร้าง โซน 77: สามารถส่งข้อความได้ 3 ครั้งต่อวัน โดยแต่ละข้อความจะต้องมีความยาวไม่เกิน 100 ตัวอักษร】

ในช่องแชตดินแดนรกร้าง โซน 77 มีการจำกัดจำนวนครั้งและจำนวนตัวอักษรในการส่งข้อความ

【ดินแดนรกร้าง โซน 77: 999,994】

เมื่อเลือกกดเข้าไปในหน้าต่างช่องแชตโซน 77 อีกครั้ง คราวนี้ก็มีกล่องข้อความสนทนาแบบปกติปรากฏขึ้น พร้อมกับชื่อช่องและชุดตัวเลขที่ห้อยอยู่ด้านบน

"ตัวเลขนี้... คงไม่ใช่ว่ามีคนตายไปแล้วหกคนหรอกนะ?"

เย่เฉินจ้องมองตัวเลขนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เป็นเรื่องยากที่จะไม่คิดมาก

ท้ายที่สุดแล้ว คนเรามักจะเคยชินกับการคิดว่าตัวเลขเริ่มต้นมันควรจะเป็นตัวเลขกลมๆ

เมื่อมองลงมาด้านล่าง เวลาที่ผู้เล่นพูดคุยกัน รูปโปรไฟล์ของพวกเขาจะแสดงอยู่ตรงจุดเริ่มต้นของข้อความ

ในตำแหน่งสำหรับพิมพ์ข้อความของเขา ก็มีรูปโปรไฟล์ของเขาปรากฏอยู่เช่นกัน

【รูปโปรไฟล์ผู้เล่น: สามารถกดรีเฟรชเองได้วันละหนึ่งครั้ง และระบบจะรีเฟรชให้โดยอัตโนมัติทุกๆ สามวัน】

รูปโปรไฟล์ของเขาคือรูปลักษณ์ของเขาในตอนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เส้นผมสีดำของเขาค่อนข้างยาวจนเกือบจะปรกตา เขาจึงเสยผมไปด้านหลังสองสามครั้ง

หน้าต่างอัปเดตรูปโปรไฟล์สามารถใช้เป็นกระจกเงาได้เลย เย่เฉินสำรวจตัวเองอีกสองสามครั้ง จากนั้นก็ปิดมันลงและกลับไปอ่านข้อความในช่องแชตต่อ

ท่ามกลางข้อความแชตที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็พบข้อมูลเกี่ยวกับการลดลงของจำนวนผู้เล่น

【...: จะปิดบังไปทำไม? ผู้เล่นพวกนั้นมันบ้าไปแล้ว สมควรตาย! ใครๆ ก็รู้ว่าในความมืดอาจมีอันตรายที่ไม่รู้จักซ่อนอยู่ แถมยังมีคนใจดีอุตส่าห์เตือนพวกมันแล้วด้วย แต่พวกมันก็ยังดึงดันจะออกไปหาที่ตายเอง แล้วแบบนี้จะไปโทษใครได้ล่ะ?】

เย่เฉินเห็นข้อความนี้ท่ามกลางข้อความมากมายที่เลื่อนผ่านไป

แม้ว่าจะเป็นการด่าทอผู้เล่นที่ตายไปแล้วว่าสมควรตาย ทว่าเย่เฉินกลับรู้สึกว่าผู้เล่นคนนี้กำลังพยายามเตือนสติผู้เล่นคนอื่นๆ ไม่ให้ออกไปเดินเพ่นพ่านมากกว่า

นอกเหนือจากการถกเถียงกันเล็กน้อยเกี่ยวกับการตายของผู้เล่นแล้ว ภายในช่องแชตยังเต็มไปด้วยผู้คนที่ตามหาญาติพี่น้อง และบางคนก็ร้องห่มร้องไห้อยากจะกลับบ้าน

หลังจากจ้องมองและค้นหาข้อความอยู่นาน ในที่สุดเขาก็พบข้อความที่เป็นประโยชน์กับตัวเองอยู่บ้าง

【...: การเปิดใช้งานพรสวรรค์นี่มันหลุมพรางชัดๆ ข้าดันปลุกพรสวรรค์ 'กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย' ขึ้นมาได้ แถมยังปิดไม่ได้อีกต่างหาก ข้าเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก จะให้เอาพรสวรรค์ 'กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย' ไปทำอะไรได้วะ? ข้าชักจะกลัวแล้วว่าพอฟ้าสาง ข้าจะโดนพวกผึ้งกับผีเสื้อรุมตอมเอา】

【...: ซวยแล้ว ข้าเลือกอาชีพเพาะปลูกเพราะคิดว่ามันน่าจะปลอดภัยกว่า แต่ข้าดันไปกดใช้การ์ดพรสวรรค์หลังจากที่เลือกอาชีพไปแล้วนี่สิ พรสวรรค์ที่ข้าปลุกได้คือ 'การตรวจจับแร่' มีใครพอจะรู้บ้างว่าข้าสามารถรีเซ็ตพรสวรรค์หรืออาชีพของตัวเองได้ไหม?】

【...: โควตาสามข้อความของทุกคนกำลังทำให้หน้าจอไหลเป็นน้ำเลย หาข้อมูลที่มีประโยชน์ยากชะมัด ขอถามหน่อย มีใครรู้บ้างว่าถ้าได้พรสวรรค์ 'เสริมแกร่งร่างกาย' ควรจะเลือกอาชีพอะไรดี? มันเป็นการเสริมแกร่งร่างกายเฉพาะส่วนแบบจำกัดเวลาด้วย ข้ารู้สึกเหมือนว่าไม่ว่าจะเลือกอะไรก็เป็นหลุมพรางไปซะหมด】

【...: นี่คือบทวิเคราะห์อาชีพนะ อาชีพเพาะปลูกเป็นอาชีพที่มั่นคงที่สุด แต่การซื้อเมล็ดพันธุ์อาจจะมีราคาแพงมาก อีกอย่าง การเพาะปลูกหมายความว่าเราต้องปักหลักอยู่กับที่ หากคิดจะหลบหนี ก็อาจจะต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้จะสูญเปล่า ใครที่ยังไม่ได้เลือกอาชีพก็จำเอาไว้ให้ดีล่ะ】

【...: ขอพูดตรงๆ เลยนะ อาชีพล่าสัตว์เจ๋งที่สุด รองลงมาก็คือรวบรวมทรัพยากร ส่วนอาชีพเพาะปลูกกับเลี้ยงสัตว์น่ะไม่จำเป็นเลยสักนิด ลองคิดดูสิ นี่คือเกมที่ผู้เล่นสามารถเคลื่อนที่ไปมาได้ อาชีพล่าสัตว์จะต้องมีบัฟเกี่ยวกับการต่อสู้แน่ๆ ส่วนรวบรวมทรัพยากรก็ต้องเน้นไปที่การสำรวจ การเลือกอาชีพเพาะปลูกหรือเลี้ยงสัตว์ก็เป็นแค่การหาเสบียงป้อนพวกที่ทำอาชีพล่าสัตว์กับรวบรวมทรัพยากรเท่านั้นแหละ】

ข้อความในช่องแชตยังคงเด้งขึ้นมาใหม่อย่างต่อเนื่อง ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยจำนวนผู้เล่นที่มากเกือบล้านคน ทุกคนจึงค่อนข้างจะตื่นตระหนกกันมากในเวลานี้

หลังจากอ่านบทวิเคราะห์เกี่ยวกับข้อดีและข้อเสียของแต่ละอาชีพแล้ว เย่เฉินก็จดจำเอาไว้ในใจ จากนั้นก็สลับหน้าต่างระบบไปดูอย่างอื่นต่อ

เมนูช่องซื้อขายในปัจจุบันยังอยู่ในสถานะ "ยังไม่เปิดให้ใช้งาน"

ส่วนเมนูสุดท้าย ภารกิจ...