บทที่ 702 เชิญพี่รองออกช่วยงาน
บทที่ 702 เชิญพี่รองออกช่วยงาน
หยางไป่กลับมาถึงในตัวตำบลก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี
เขาเดินตรงไปยังหน้าประตูโรงงานไม้ทันที ผลกำไรของโรงงานเพิ่งจะเริ่มกระเตื้องขึ้นบ้างเล็กน้อย แต่ทว่าจิตใจของผู้คนกลับเริ่มแตกซ่าน พนักงานในโรงงานไม้หลายคนแอบรับงานนอกกันเป็นแถว
ช่างไม้ในยามนี้ถือเป็นอาชีพที่เนื้อหอมมาก
เนื่องจากอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์เพิ่งจะเริ่มก่อตัว งานตกแต่งภายในต่างๆ ก็เริ่มมีมากขึ้น ในยุคที่ยังไม่มีแนวคิดเรื่องการออกแบบตกแต่งภายในอย่างเป็นระบบ งานดีไซน์ส่วนใหญ่จึงมักจะมาจากฝีมือของช่างไม้เอง
ดังนั้น พนักงานของโรงงานไม้จึงถูกพวกทีมงานก่อสร้างหลายเจ้าหมายตาเอาไว้
การรับงานตกแต่งครั้งหนึ่งสามารถทำเงินได้หลายร้อยหยวน พนักงานจึงพากันแอบออกไปรับงานข้างนอกอย่างลับๆ
ประสิทธิภาพของโรงงานจึงต่ำลงเรื่อยๆ และพนักงานก็เริ่มเกียจคร้านมากขึ้น
หากตอนนี้โรงงานไม้จะต้องปิดตัวลง เหล่าพนักงานที่มีฝีมือก็คงไม่เดือดร้อนอะไร
เมื่อหยางไป่ปรากฏตัวที่หน้าประตู เขาได้ยินตาแก่ที่เฝ้ายามกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่
“ได้ยินมาว่าอดีตผู้อำนวยการโรงงานของเรา แอบไปเป็นเถ้าแก่รับเหมาก่อสร้างซะแล้ว”
“ไอ้หมอนี่มันทำลายเก่งจริงๆ เสียแรงที่หัวหน้าฝ่ายหยางอุตส่าห์ประคับประคองมา”
ชื่อเสียงของเซี่ยตงในโรงงานไม้นั้นย่ำแย่มาก แม้แต่คนเฝ้ายามก็ยังไม่เห็นหัวเซี่ยตง แต่กลับเลื่อมใสในตัวหยางเสี่ยวเฉินเป็นอย่างยิ่ง ตระกูลเซี่ยถูกพยุงไว้ด้วยน้ำมือของหยางเสี่ยวเฉินเพียงคนเดียว นิสัยของเธอก็แข็งแกร่ง อีกทั้งยังเพียบพร้อมด้วยจรรยาของกุลสตรี การที่เซี่ยตงได้แต่งงานกับหยางเสี่ยวเฉิน ถือเป็นวาสนาที่สะสมมาหลายชั่วอายุคนโดยแท้
“คุณป้าครับ ผมขอเข้าไปหาพี่สาวหน่อย!”
หยางไป่เดินมาถึงแล้วร้องเรียก เพียงเท่านี้เขาก็สามารถเข้าไปข้างในได้
ตาแก่คนเฝ้าประตูยิ้มจนเห็นฟันเหลี่ยมด้วยความยินดี เพราะหยางไป่ถือเป็นแขกผู้มีเกียรติ
“หัวหน้าฝ่ายหยางน่าจะอยู่ที่โรงอาหารนะ!”
“คุณชายหก คุณช่วยจัดการพี่เขยของคุณหน่อยเถอะ เขาเริ่มมาดึงตัวคนในโรงงานออกไปแล้วนะ”
หยางไป่พยักหน้า ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของโรงงานไม้
โรงอาหารมีพื้นที่เพียงสามร้อยกว่าตารางเมตร หยางเสี่ยวเฉินนั่งอยู่คนเดียวที่มุมห้อง เธอกำลังกินหมั่นโถวกับผัดมันฝรั่งเส้น
ยามนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาเร่งด่วน คนในโรงอาหารจึงมีไม่มากนัก
แต่ทว่าหลายคนที่มองมาทางหยางเสี่ยวเฉินต่างก็พากันส่ายหน้าอย่างเงียบๆ
เนื่องจากเรื่องของเซี่ยตง ทางโรงงานจึงได้ตำหนิหยางเสี่ยวเฉิน และหวังว่าเธอจะช่วยเกลี้ยกล่อมเซี่ยตงบ้าง
“พี่รอง!”
หยางไป่นั่งลงข้างๆ หยางเสี่ยวเฉินทันที เขาหยิบหมั่นโถวขึ้นมาเขี้ยวคำโตแล้วเอ่ยอย่างเป็นกันเอง “ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย พี่ช่วยไปสั่งมาให้ผมหน่อยสิครับ?”
หยางเสี่ยวเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงว่าน้องเล็กจะมาหา
“ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ? เดี๋ยวพี่ไปเอาข้าวมาให้!”
เมื่อหยางไป่มาถึง หยางเสี่ยวเฉินก็ใช้คูปองอาหารของโรงงานสั่งปลาดาบแดงน้ำแดงมาจานหนึ่งวางตรงหน้าหยางไป่ ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอหายเป็นปลิดทิ้ง หลงเหลือไว้เพียงรอยยิ้ม
หยางเสี่ยวเฉินรักและเอ็นดูน้องชายคนนี้มาก เธอรู้ว่าเขากำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย การที่เขามาหาที่นี่คงต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน
“กินข้าวก่อน แล้วค่อยคุยกัน!”
หยางเสี่ยวเฉินเคาะขอบชามเบาๆ แล้วตักผัดมันฝรั่งเส้นใส่ลงในชามของหยางไป่
“พี่รอง พี่ผอมลงอีกแล้วนะ ผมได้ยินมาว่าพี่เขยหาเรื่องอีกแล้วเหรอ?” หยางไป่กินปลาพลางคายก้างออกมา
“นี่เธอมาเพื่อเรื่องของพี่เขยเธองั้นเหรอ?”
หยางเสี่ยวเฉินเริ่มระมัดระวังตัว สามีของเธอคนนี้ช่างไม่ทำให้สบายใจเอาเสียเลย ตอนนี้ยังไปร่วมหุ้นทำธุรกิจกับคนอื่นเพื่อรับเหมางานก่อสร้าง แล้วยังคอยพาลูกน้องช่างไม้ในโรงงานออกไปทำงานข้างนอกทุกวี่ทุกวัน
“เปล่าครับ ผมมาหาพี่นั่นแหละ!”
“หาพี่?”
หยางเสี่ยวเฉินถึงกับงง หยางไป่ฉีกยิ้มกว้างแล้วเอ่ยว่า “ผมเปิดบริษัทน่ะครับ!”
“บริษัท?”
หยางเสี่ยวเฉินมองหยางไป่อย่างอึ้งๆ หยางไป่เปิดบริษัทได้แล้วงั้นเหรอ? แล้วทุ่งหญ้าจะไม่ทำแล้วหรือไง?
“พี่รอง บริษัทอยู่ที่เมืองต้าซิง ผมอยากให้พี่มาช่วยผมครับ”
“จะให้ช่วยยังไงล่ะ?”
หยางเสี่ยวเฉินมองน้องเล็กอย่างลำบากใจ เธอเองก็ไม่มีเงิน ทุนรอนที่บ้านก็ถูกควักออกมาจนหมดสิ้นตอนที่เซี่ยตงมีเรื่องครั้งก่อน หากไม่ได้หยางไป่ช่วยไว้ หยางเสี่ยวเฉินคงต้องไปขายเลือดประทังชีวิตแล้ว
“ไปที่บริษัทของผม ช่วยผมดูแลเรื่องฝ่ายบัญชีและการเงินครับ”
“อีกไม่กี่ปีเผิงอวี่ก็ต้องเข้าเรียนมัธยมต้นแล้ว การศึกษาในเมืองต้าซิงดีกว่าตำบลจูเชว่มาก ผมสามารถหาเส้นสายส่งเผิงอวี่เข้าโรงเรียนมัธยมต้นดีๆ ได้นะ”
“พี่รอง ว่าไงครับ?”
คำพูดของหยางไป่ทำให้หยางเสี่ยวเฉินจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง
เธอยังมีงานทำอยู่ที่นี่ แถมเพิ่งจะถูกผู้อำนวยการโรงงานตำหนิมา เธอจึงยังไม่อยากทิ้งโรงงานไม้ไป ตอนที่ได้เข้ามาทำงานที่นี่หยางเสี่ยวเฉินต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เธออยากจะเป็นตัวอย่างที่ดีและอยากจะทำให้ชีวิตดีขึ้นด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง
แต่ตอนนี้ น้องเล็กกลับมาขอร้องเธอ
“พี่รอง ผมรู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ โรงงานไม้นี่อย่างมากก็ทนได้อีกแค่สามปีก็คงไม่ไหวแล้วล่ะครับ”
“ถ้าพวกเราพัฒนาไปได้ด้วยดี แล้วพี่เกิดคิดถึงโรงงานไม้นี้ขึ้นมาจริงๆ ไว้เราค่อยมาซื้อมันคืนทีหลังก็ได้”
“พี่รอง ลองเก็บไปคิดดูไหมครับ?”
หยางไป่เหลือปลาดาบไว้ครึ่งหนึ่งแล้วตักใส่ชามให้พี่สาว พลางมองดูเธอด้วยแววตาคาดหวัง
หยางไป่รู้ซึ้งถึงความสามารถของพี่รองดี หากไม่ใช่เพื่อส่งพี่สามเรียนมหาวิทยาลัย ความจริงแล้วหยางเสี่ยวเฉินเองก็มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้เช่นกัน
เธอยังศึกษาเรื่องบัญชีด้วยตัวเองจนแตกฉาน ในโรงงานไม้นี้เธอถือเป็นคนเก่งคนหนึ่งเลยทีเดียว
นักบัญชีในยุคสมัยนี้ถือว่ามีความสำคัญมาก
แน่นอนว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า นักบัญชีที่เก่งกาจมักจะไปจบลงที่ในคุกเสียเป็นส่วนใหญ่
ตามนโยบายปฏิรูปและเปิดประเทศ นักบัญชีหลายคนค่อยๆ สูญเสียอุดมการณ์เดิมไป ซึ่งในความเป็นจริงมันก็น่าสลดใจ เพราะส่วนใหญ่ถูกพวกเถ้าแก่บีบบังคับทั้งสิ้น
“เสี่ยวลิ่วจื่อ ขอพี่คิดดูก่อนนะ!”
“ไม่มีปัญหาครับ!”
หยางไป่รู้ว่าต้องให้เวลาพี่สาวตัดสินใจ แต่ทว่าในขณะนั้นเอง ไป๋อวี่ก็พุ่งตัวพรวดเข้ามาหา
“มีคนบุกขึ้นไปที่เผ่าแล้วครับ แถมยังลงมือทำร้ายคนด้วย!”
“ใคร?”
แววตาของหยางไป่พลันเย็นเหยียบลงทันที
จบบท