บทที่248 อุกกาบาตทำลายโคโนฮะ ฟรี

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” ซากุระตัวสั่น ดูหวาดกลัว

เธอเป็นเพียงเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่เติบโตมาอย่างสงบสุขในหมู่บ้าน เธอไม่เคยเจอเรื่องอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

“นินจาคิริงาคุเระอาจฝ่าแนวป้องกันเข้ามาได้” ชิกามารุตอบไป

“ถ้าพวกเขาเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว เราจะทำยังไงกันดีล่ะ” ซากุระได้ยินก็กลัวมาก

“ไม่ต้องกังวล จะมีพวกผู้ใหญ่มาหยุดพวกเขา ถ้าแม้แต่ผู้ใหญ่ยังหยุดไม่ได้ เราก็ทำอะไรไม่ได้หรอก” ชิกามารุยักไหล่

สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเป็นกังวล ในเวลาเดียวกัน เขาก็อธิษฐานให้พ่อของเขาปลอดภัย

ภายในหมู่บ้านโคโนฮะ

โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 และคนอื่น ๆยังช้ากว่าอุกกาบาตอยู่ก้าวหนึ่ง หลังจากที่อุกกาบาตตกลงมา มันก็ทำลายพื้นที่ในหมู่บ้านไปส่วนหนึ่ง

ด้วยเสียงอันดังกึกก้อง แผ่นดินสั่นสะเทือน มุมหนึ่งของโคโนฮะได้ถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย

“ไอ้ชั่ว!” โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 กัดฟันกรอด เพื่อที่จะจัดการกับริวอุน โคโนฮะได้ทุ่มกำลังออกมาเต็มที่ ยกเว้นคนแก่ ผู้บาดเจ็บหรือผู้พิการ ในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีนินจาคนอื่นเฝ้าเยอะนัก เพราะแบบนี้เลยไม่มีใครรับมืออุกกาบาตได้เลย

“ฮิรุเซ็น ช่วยคนก่อน!” ดันโซเรียกสติโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 เสียงของเขาจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ทุกคนรีบเร่งกลับหมู่บ้านเพื่อช่วยเหลือคนเจ็บ ในเมื่ออุกกาบาตตกลงมาแล้ว อย่างนั้นก็ช่างมัน ที่สำคัญคือการช่วยเหลือคนเจ็บและผู้โดนลูกหลงก่อน

“อะไรกัน เกมของเรายังไม่จบนะ” เสียงริวอุนที่วิ่งตามมาดังขึ้นไม่ไกลจากโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 และดันโซ นินจาโคโนฮะทุกคนต่างก็มองไปยังทิศทางต้นเสียงเป็นสายตาเดียว

“แก ชิบะ ริวอุน... แกอีกแล้ว!” นินจาโคโนฮะแอบสาปแช่งริวอุนกันยกใหญ่

ริวอุนเห็นก็ส่ายหัว “อย่ามองฉันแบบนั้นสิ พวกนายควรคิดต่างหากว่าต่อไปควรทำยังไงต่อ”

ครืนนนน!

ริวอุนไม่ใช่คนใจดี ยิ่งคนสาปส่งเขา เขาก็ยิ่งเล่นงานหนัก จักระของริวอุนหลั่งไหลออกมาทั่วร่าง เสียงเสียดสีชั้นบรรยากาศอันคุ้นเคยได้ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

อุกกาบาตขนาดใหญ่อีกลูกหนึ่งได้ตกลงมาในพื้นที่อื่นของโคโนฮะงาคุเระ

“แย่แล้ว มันตกลงมาอีกแล้ว!”

“รีบไปเร็ว ก่อนที่มันจะตกลงมาในหมู่บ้านเสียก่อน!”

สีหน้าโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 โกรธจัด เขาไม่เคยโกรธใครขนาดนี้มาก่อนแม้แต่ตอนที่โอโรจิมารุทำการทดลองกับมนุษย์

เขาเกลียดริวอุนมากยิ่งกว่าใคร แต่การเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายนั้นเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อโคโนฮะไม่สามารถสู้กับริวอุนได้เลย ตอนนี้พวกเขาก็ได้แต่เล่นเกมกับริวอุนจนกว่าอีกฝ่ายจะจากไปเท่านั้น

ทุกคนต่างกระจายตัวกันออกไป พยายามเข้าใกล้อุกกาบาตลูกใหม่ให้มากที่สุด

“ฮิรุเซ็น เราจะปล่อยให้ชิบะ ริวอุนมันทำแบบนี้ต่อไปงั้นเหรอ?” ดวงตาของชิมูระ ดันโซลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธเกลียด

โคโนฮะคือหมู่บ้านอันดับหนึ่งในโลกนินจา ในตอนที่โฮคาเงะ รุ่นที่ 1 ยังมีชีวิตอยู่ เขาเอาชนะโลกนินจาทั้งหมดจนได้รับฉายาว่าเทพเจ้าแห่งโลกนินจา เมื่อไหร่กันที่พวกเขาต้องทนกับความอัปยศแบบนี้

“เราต้องช่วยหมู่บ้านก่อน ถ้าชิบะ ริวอุนยังสร้างความหายนะให้หมู่บ้านไม่หยุดหย่อน ฉันจะไปหยุดเขาเอง” โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 กล่าวด้วยเสียงมุ่งมั่น

ริวอุนแข็งแกร่งจริง ๆ แม้ว่าโคโนฮะจะใช้วิชาต่าง ๆก็ยังไม่ใช่คู่มือของเขา แต่การเอาชนะใครสักคนไม่ได้หมายความว่าต้องฆ่าเสมอไป มันยังมีวิชาผนึกอยู่ด้วย

โคโนฮะเคยมีความสัมพันธ์กับตระกูลอุซึมากิ ดังนั้นโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 เลยพอจะใช้คาถาผนึกบางอย่างเป็น

หากสู้ริวอุนไม่ได้จริง ๆ เขาจะเสี่ยงใช้คาถาปิดผนึกซากอสูรกับริวอุน

“อือ” ดันโซหยักหน้า จากนั้นเขาก็เบี่ยงตัวไปยังทิศทางอื่น

ดันโซเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของฮิรุเซ็น และรู้ว่าเพื่อนของเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องหมู่บ้านอย่างแน่นอน

แล้วก็ หากรุ่นที่ 3 ตายไปเพราะการรุกรานของริวอุน เขามีแนวโน้มมากกว่าใครที่จะได้กลายเป็นโฮคาเงะ รุ่นที่ 5

‘ฉันแค่ต้องรักษาจักระของฉันเอาไว้ให้ได้มากที่สุด พอฮิรุเซ็นถูกชิบะ ริวอุนฆ่า ฉันก็จะได้เป็นโฮคาเงะ’ ดันโซคิดในใจด้วยหัวใจพองโตแล้วร่างของเขาก็หายวับเข้าไปในฐานลับราก

หากริวอุนรู้ว่าดันโซคิดอะไรอยู่ เขาคงจะหัวเราะก๊ากออกมาแน่ เพราะความคิดดันโซมันอ่านง่ายเหมือนกับตอนเขาอ่านมังงะต้นฉบับอยู่เลย

อีกทางด้านหนึ่ง เหล่านินจาโคโนฮะก็ได้ไปถึงจุดที่อุกกาบาตกำลังจะตกลงมา พวกเขาร่วมมือกันหยุดอุกาาบาตเอาไว้ไม่ให้ตกลงมาทำลายบ้านเรือน

จากนั้นก็ให้นินจาอาคิมิจิทำลายอุกกาบาตให้มากที่สุด ส่วนเศษที่เหลือนินจาทุกคนได้ทยอยกันไปทำลายจนเหลือเพียงไม่มากที่ตกลงมาในหมู่บ้าน

การร่วมมือกันของพวกเขาประสบความสำเร็จมากและสามารถช่วยหมู่บ้านส่วนที่สองนี้เอาไว้ได้ทันเวลา

“สำเร็จแล้ว!”

“หมู่บ้านรอดแล้ว!”

“ตราบใดที่เราสามัคคีกันไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้”

เหล่านินจาส่งเสียงกึงก้องกับชัยชนะที่สามารถกำจัดอุกกาบาตได้ มีเพียงโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 เท่านั้นที่รู้ว่าต้นตอภัยพิบัติยังคงอยู่

ด้วยประสบการณ์เขารู้ว่าริวอุนจะไม่ยอมจากไปง่าย ๆแบบนี้แน่ หากไม่กำจัดมิซึคาเงะ อุกกาบาตก็ยังจะตกลงมาเรื่อย ๆ

ฮิวงะ ฮิอาชิก็เป็นอีกคนที่รู้สึกตัวเร็วกว่าชาวบ้าน เขามองไปยังริวอุนที่มองดูอยู่ไกล ๆจากนั้นก็ส่งเสียงตะโกนเรียกสติเพื่อนร่วมหมู่บ้าน

“มิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 ยังไม่ตาย ทุกคนอย่าเพิ่งดีใจ” ฮิวงะ ฮิอาชิหันหน้ากลับมาทางริวอุนแล้วกล่าวว่า “มิซึคาเงะ ออกไปจากหมู่บ้านโคโนฮะเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะระดมพลกับหมู่บ้านอื่นเพื่อโจมตีคิริงาคุเระ!”

“จะสู้กับคิริงาคุเระเหรอ?” ริวอุนมองไปยังฮิวงะ ฮิอาชิ แต่เขาทำเพียงจ้องมองและไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร ทว่าสายตาของเขากลับทำให้ฮิอาชิเกิดความกลัวขึ้น

“นายต้องการทำอะไรอีก?”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เห็นนายพูดแบบนั้นมันเลยทำให้นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้” ริวอุนลูบปลายคางแล้วยิ้มอ่อน ๆ

“หือ?” ฮิอาชิขมวดคิ้วแน่นเป็นโบว์

“ฉันเคยได้ยินมาว่าโคโนฮะมีสองตระกูลใหญ่นอกจากตระกูลเซ้นจู ตระกูลแรกคือตระกูลอุจิวะและอีกตระกูลคือฮิวงะ... ตอนนี้คิริงาคุเระได้รับพลังของตระกูลอุจิวะมาแล้ว ฉันควรต่อสู้เพื่อชิงพลังของตระกูลฮิวงะมาบ้างดีไหมนะ?” ริวอุนทำสีหน้าหนักใจ

ก่อนหน้านี้เขาก็ลักพาตัวคุเรไนไปแล้ว หากตอนนี้ลักพาตัวเด็กตระกูลฮิวงะไปอีก บางทีคิริงาคุเระอาจจะเป็นหมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนินจาในอนาคตข้างหน้าก็ได้

แตกต่างจากฮิิอาชิที่อ้าปากค้าง “อ อะไรนะ?”

“ไม่ต้องห่วง ฉันแค่อยากยืมตัวนินจาฮิวงะสักสองคนของนายเท่านั้นเอง” ริวอุนหัวเราะเบา ๆ

หลังจากพูดจบ ร่างของริวอุนก็ลอยขึ้น ดวงตาเปล่งแสงสีม่วง

“แย่แล้ว!” สีหน้าของฮิอาชิเปลี่ยนไปทันตา เพราะทางที่ริวอุนใช้เนตรสังสาระหันไปมองก็คือทิศทางที่ตั้งของตระกูลฮิวงะของพวกเขา

ที่นั่นไม่เพียงจะเป็นที่ตั้งตระกูลหลัก ยังเป็นที่อยู่ของตระกูลรองด้วย รวมไปถึงลูกสาวทั้งสองคน ฮิวงะ ฮินาตะกับฮิวงะ ฮานาบิอยู่!

************************