บทที่243 จับตาดูโคโนฮะ

“มิ มิซึคาเงะ รุ่นที่ 5... ชิบะ ริวอุน” ฮิวงะ ฮิิอาชิใจหายวาบ

ไม่คิดว่านอกเหนือจากทีมระดับสูงของคิริงาคุเระแล้ว ริวอุนยังมาโคโนฮะด้วยตัวเองด้วย

ด้วยความระมัดระวัง ฮิอาชิก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ส่วนโคโนฮะอีกคนที่ไม่อยากเชื่อสายตายิ่งกว่าฮิวงะ ฮิอาชิก็คือดันโซ

“ชิบะ ริวอุน?” ดันโซอ้าปากค้าง

รากของเขาไม่ได้ส่งข่าวมาบอกเลยว่าริวอุนมาโคโนฮะด้วย นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายเข้ามาได้โดยที่ไม่มีใครรู้ ในเวลาเดียวกัน ดันโซก็คิดไปว่าที่ริวอุนมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะเรื่องอุจิวะ แต่ต้องการมาทำลายหมู่บ้านพวกเขาต่างหาก

ดันโซเริ่มถอยหลังออกไปตามฮิอาชิจนมาอยู่ด้านหลังโฮคาเงะ รุ่นที่ 3

“ท่านมิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 ไม่ทราบว่ามาโคโนฮะมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?” โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 สูดหายใจเข้าแล้วทำใจกล้าเดินออกไปหาริวอุน

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์นี้ ทุกคนสามารถถอยได้แต่เขาซึ่งเป็นโฮคาเงะ ไม่สามารถถอยได้

“คำตอบก็ชัดเจนนี่ พวกเราคิริงาคุเระต้องการพลังจากอุจิวะ ดังนั้นเราเลยมาอยู่ที่นี่” ริวอุนยืนมองนินจาทุกคนที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่แล้วไม่ได้ปิดบังความต้องการของตนเลย

หลังจากกล่าวจบ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนสี พวกเขาไม่คิดว่าริวอุนจะตอบตรงขนาดนี้

มาบุกโคโนฮะเพราะต้องการพลังของอุจิวะเหรอ?

อย่างน้อยก็ตอบว่ามาเที่ยวสักหน่อยก็ได้มั้ง?

“ตระกูลอุจิวะคือตระกูลขีดจำกัดสายเลือดของโคโนฮะ ท่านมิซึคาเงะต้องการทำสงครามกับโคโนฮะหรือเปล่า?” โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 ดูสีหน้าอึดอัด

“สงครามเหรอ?” ริวอุนกึ่งยิ้มกึ่งบึ้งเล็กน้อย เขากวาดสายตามองนินจารอบข้างที่อยู่ที่นี่ในปัจจุบันแล้วก็ได้มองไปยังตาแก่โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 “ใบไม้ที่กำลังร่วงโรยแบบนี้ มันคู่ควรแล้วเหรอ?”

ความคุกรุ่นในใจของนินจาโคโนฮะปะทุขึ้นทันที ทว่าสิ่งที่ผุดขึ้นตามมาคือความละอายแก่ใจ นับตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้านมา โคโนฮะก็เป็นหมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นสงครามโลกนินจาครั้งที่ 1 หรือสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2

แม้กระทั่งสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 รอบที่ผ่านมา พวกเขาโคโนฮะต่างก็ถือว่าเป็นหมู่บ้านที่มีอัตราการชนะสูงที่สุด หากไม่นับคิริงาคุเระตอนที่ริวอุนอยู่

ไม่เคยมีใครดูถูกพวกเขามากขนาดนี้มาก่อน

“ให้ตายเถอะ คิดว่าที่นี่คือคิริงาคุเระหรือไง?”

“ท่านโฮคาเงะครับ สังหารมิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 กันเถอะ”

“โคโนฮะอย่างพวกเราก็มีศักดิ์ศรีนะ”

เหล่านินจาต่างก็ไม่พอใจ คำพูดของริวอุนทำให้พวกเขาโกรธมาก ที่สำคัญคือทุกคนรู้สึกอับอายที๋โคโนฮะไม่มีคุณสมบัติมากพอจะเริ่มสงครามกับคิริงาคุเระในตอนนี้

“ไอ้สารเลว!” ชิมูระ ดันโซโกรธจนเส้นเลือดปูดตรงขมับ

เขารักและภาคภูมิใจในโคโนฮะมาตลอดและเชื่อเสมอว่าโคโนฮะเป็นหมู่บ้านอันดับหนึ่งในโลกนินจา ตอนนี้ริวอุนทำราวกับว่าโคโนฮะน่าสังเวชมาก เขาจะยอมรับได้ยังไง

“หือ? ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า?” ริวอุนไม่สนใจว่าดันโซโกรธหรือไม่ ถึงอย่างนั้นบนหน้าของริวอุนก็มีร่องรอยเสียดสีอยู่ไม่น้อย “ถ้าไม่มีเขี้ยวสีขาว ไม่มีสามนินจา ไม่มีประกายแสงสีทองและตอนนี้ก็ไม่มีอุจิวะ พวกนายคิดว่าโคโนฮะยังจะเป็นเหมือนเดิมอีกงั้นเหรอ?”

โคโนฮะก่อนหน้านี้ทรงพลังมากจริง ๆ ทั้งสามนินจา เขี้ยวสีขาว ประกายแสงสีทองและโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 มีระดับคาเงะถึงหกคน แถมยังมีดันโซอีก

นี่ยังไม่นับรวมตระกูลอุจิวะ ฮิวงะ อิโนะ – ชิกะ – โจ อินุซึกะและอาบุราเมะซึ่งเป็นตระกูลขีดจำกัดสายเลือดอีก

นอกจากนั้นยังมีนินจาพลเรือนอย่างไมโตะ ไดด้วย รวมกันทั้งหมดนี่ก็เพียงพอแล้วที่จะยกให้โคโนฮะเป็นหมู่บ้านอันดับหนึ่ง

แต่นั่นคืออดีต ตอนนี้ทุกคนต่างก็ตายไม่ก็แยกย้ายกันออกจากโคโนฮะไปแล้ว

นินจาโคโนฮะซึ่งไม่รู้เรื่องคืนฆ่าล้างตระกูล พอได้ยินคำพูดของริวอุน พวกเขาก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าตกใจ

“อุจิวะก็ทรยศหมู่บ้านเหรอ?”

“ตระกูลอุจิวะหายไปไหน ตอนนี้ไม่มีคนตระกูลอุจิวะอยู่ที่นี่เลย!”

ทุกคนต่างสับสน เพราะว่าคืนแห่งการฆ่าล้างนั้น ถูกดันโซปิดไว้เป็นความลับ จนกว่าจะถึงเวลาเหมาะสม พวกเขาจะยังไม่ประกาศเรื่องนี้ออกไป อีกอย่าง อิทาจิก็ยังอยู่ในหมู่บ้าน ยังไม่ได้ออกไป

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่รู้เรื่องการล่มสลายของตระกูลอุจิวะสินะ ท่านรุ่นที่ 3 ท่านไม่ได้บอกพวกเขาเหรอ?” ริวอุนแกล้งพูดกับโฮคาเงะ รุ่นที่ 3

“หุบปาก!” สีหน้าของโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 แย่ลง เขาตะโกนด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ตอนนี้เขารู้เพียงว่าไม่อนุญาตให้ริวอุนพูดเรื่องการสังหารหมู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้

“ตระกูลอุจิวะล่มสลายไปแล้วเหรอ?”

“ไม่มีทางน่า นั่นตระกูลอุจิวะนะ มีคนเป็นพันอยุ่ในตระกูล”

“แล้วทำไมมิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 ถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”

เหล่านินจาพลเรือนไร้เดียงสาต่างพูดคุยกัน จิตใจเริ่มไม่มั่นคง จนกระทั่งฮิวงะ ฮิอาชิตะโกนใส่พวกเขาเรียกสติ

“เงียบ!” ฮิอาชิขมวดคิ้ว

ในฐานะหัวหน้าตระกูลและเป็นนินจาระดับสูง ทำให้เขารู้เรื่องอุจิวะคร่าว ๆผ่านหูมาบ้าง

“มิซึคาเงะ มอบตระกูลอุจิวะมา ไม่อย่างนั้นโคโนฮะจะไม่ลังเลที่จะทำสงครามกับคิริงาคุเระ!” โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 กล่าวด้วยเสียงจริงจัง

เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งเข้าทางอีกฝ่าย

ตอนนี้ต่อให้ไม่ต้องการเป็นศัตรูกับริวอุนก็ต้องเป็น ไม่อย่างนั้นหากอุจิวะรอดไปได้ นินจาโคโนฮะจะคิดยังไง เรื่องฆ่าล้างตระกูลจะต้องแพร่งพรายออกไปแน่

“สงคราม... ฉันไม่ได้บอกไปแล้วเหรอว่าโคโนฮะไม่คู่ควร” ริวอุนหัวเราะเยาะเย้ยและเขาก็เงียบลง พร้อมกับส่งสายตาคมกริบไปยังโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 “แต่ในเมื่อท่านยืนยันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ฉันก็ขอเล่นด้วยสักหน่อยแล้วกัน”

“เล่น?” หัวใจทุกคนเต้นรัว ลางสังหรณ์ไม่ดีแวบเข้ามาในใจ

“นี่จะเอาจริง ๆใช่ไหม?” สีหน้าจริงจังของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นปรากฏขึ้น เขาผนึกอินแล้วกดมือลงพื้นทันที

ปุ้ง!

ควันลอยขึ้นมา จากนั้นก็ปรากฏร่างลิงยักษ์

“ซารุ นี่มีเรื่องกันอีกแล้วเหรอ?” ราชาวานรเอ็นมะพูดด้วยหน้าตาพิลึก

“ใช่ ศัตรูคราวนี้คือมิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 ดังนั้นระวังด้วย” รุ่นที่ 3 เริ่มระวังตัว

“มิซึคาเงะ รุ่นที่ 5?” ราชาวานรเองก็ได้ยินชื่อเสียงริวอุนมาเหมือนกัน จากนั้นพอเห็นว่ารุ่นที่ 3 จริงจัง เขาก็เริ่มตั้งท่าต่อสู้

**********************