บทที่238 นินจาคิริงาคุเระทั้งเจ็ดคน สร้างปัญหาในโคโนฮะ ฟรี

“คาถาไฟ: ลูกบอลเพลิงยักษ์” อิทาจิสูดหายใจแล้วพ่นลูกไฟออกมา

เขารู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้ว ความหวังเดียวคือการดึงความสนใจของนินจาโคโนฮะผ่านการต่อสู้ จากนั้นก็รอการสนับสนุน

ตูม!

เปลวไฟลุกโชน แต่แทนที่จะปล่อยไปทางเมย์ อิทาจิกลับปล่อยไปทางซากบ้านตระกูลอุจิวะแทน

พอลูกไฟกระทบซากปรักหักพัง เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นท้องฟ้า แสงไฟส่องสว่างยามค่ำคืน

“เหอะ เป็นเด็กที่เจ้าเล่ห์อะไรแบบนี้ พยายามจะเรียกความสนใจจากนินจาโคโนฮะคนอื่นงั้นเหรอ?” ท่าทางของจินินเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็เหวี่ยงดาบไปทางอิทาจิ

ด้วยพลังและความหนักหน่วงของดาบไร้คมหมวกทุบเกราะ อิทาจิไม่กล้ารับตรง ๆ เพราะเขารู้ว่าหากเผชิญหน้ากับทั้งเจ็ดคนตรง ๆ เขาไม่มีโอกาสชนะเลย

ไม่ต้องพูดถึงชนะ แค่ยืนหยัดให้ได้ถึงสิบนาทีหรือเปล่าก็ไม่รู้

“คาถาไฟ: ลูกไฟนกฟีนิกส์!” อิทาจิพ่นนกไฟออกมาหลายรอบ เสียงระเบิดเกิดขึ้นทำให้สีหน้าของนินจาทั้งเจ็ดของคิริงาคุเระหน้าเสียไปเล็กน้อย

ที่นี่คือโคโนฮะ มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะใช้คาถาขนาดใหญ่เพื่อต่อสู้ ไม่งั้นคงจะเรียกความสนใจมาแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาเจ็ดคนคงเผชิญกับการล้อมหน้าล้อมหลังของโคโนฮะงาคุเระ

“ทุกคน รีบฆ่ามันเร็วเข้า” เทรุมิ เมย์สั่งการ

เธอพ่นน้ำออกมาจากปากหมายจะใช้แรงดันน้ำบดขยี้อิทาจิ

อิทาจิหลั่งเหงื่อเย็นเต็มหลัง เขาสิ้นหวังมาก ตอนนี้เขาทำได้เพียงหลบหนีถ่วงเวลาเพื่อซื้อเวลาให้กำลังเสริมมาถึง

เขาวางใจไม่นานนัก คิซาเมะก็โจมตีเข้ามาอีก ดาบหนังฉลามกวาดฟันแนวนอนจนทำให้อิทาจิไม่สามารถหลบทันท่วงที ร่างของเขากระเด็นออกไปจนกลับไปยังพื้นที่ตระกูลอุจิวะ เศษซากถล่มลงมาบดบังตัวจนมิด

“เหอะ ไปลงนรกซะ ไอ้สารเลว!” โมโมจิ ซาบุสะผู้ถือดาบระเบิดละอองวารีได้กระโดดตามไปแล้วฟันลงมาในแนวตรง

ตูม!

พื้นดิน ซากอาคารระเบิดออก ในจังหวะที่แรงระเบิดกำลังลามไปยังตัวอิทาจิ น้ำวนในอากาศก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างของอุจิวะ โอบิโตะที่เข้ามาขวางทางเอาไว้

โอบิโตะประสานอินเรียกคาถาไม้ออกมาเรียงกันเป็นโล่ป้องกัน แล้วคว้าตัวอิทาจิแน่น จากนั้นก็ใช้คามุยหายตัวไป

อุจิวะ อิทาจิคือส่วนสำคัญในแผนการของเขา ดังนั้นเขาไม่สามารถยืนดูอิทาจิตายได้ ถึงริวอุนจะบอกว่าห้ามเขายุ่งกับอุจิวะทั้งหนึ่งร้อยคน แต่ฝ่ายนั้นก็ไม่ได้บอกว่าห้ามยุ่งกับอิทาจิ ดังนั้นการช่วยอิทาจิเลยไม่ผิดคำพูดที่เคยให้ไว้กับริวอุน

“ฮะ? หนีไปแล้วเหรอ?” เทรุมิ เมย์และคนอื่นต่างตาค้าง มองหน้ากันด้วยสีหน้างุนงง

อย่างไรก็ตาม เมย์กลับมามีสติอย่างรวดเร็ว พวกเขาล่าถอยกันหลังจากนั้น ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาต้องการฆ่าอิทาจิ เพราะอีกฝ่ายนั้นเข้ามาขวางทางหลบหนี

ตอนนี้อิทาจิหนีไปแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาไม่โง่พอจะไปไล่ตามหา เพราะที่นี่คือโคโนฮะไม่ใช่คิริงาคุเระ

“ไปกันเถอะ” คิซาเมะพูด

พวกเขาเริ่มถอนกำลังออกไปจากชายขอบหมู่บ้านโคโนฮะ ทว่าพอมาถึงชายขอบหมู่บ้านโคโนฮะจริง ๆ เงาดำจำนวนมากก็โผล่ออกมาจากเงามืด ดูคร่าว ๆอีกฝ่ายมีกันเป็นร้อยคน

“หนูจากคิริงาคุเระมาที่นี่โดยไม่ได้รับเชิญ แล้วยังต้องการพานินจาโคโนฮะของเราออกไปด้วย ช่วยอธิบายให้เราฟังหน่อยได้ไหม?” ดันโซเดินออกมา สีหน้านิ่งเรียบ ไม่ออกอาการอะไรสักนิดเดียว

การกระทำของอิทาจินั้นเรียบง่ายแต่ได้ผล เปลวไฟลุกโชนขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีคนเห็น ที่พวกเขาไม่โจมตีเลยก่อนหน้านี้ เป็นเพราะว่าพื้นที่บ้านตระกูลอุจิวะ แม้จะอยู่ชายขอบหมู่บ้านก็ยังถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้าน

ตอนนี้ผู้บุกรุกออกมาจากชายขอบหมู่บ้านแล้ว พวกเขาเลยตัดสินใจลงมือ

“ให้ตายเถอะ พวกเราถูกพบตัวแล้ว” เมย์กัดริมฝีปาก

“ซาบุสะ นายเอาคนจากตระกูลอุจิวะออกไปก่อน เราจะกันพวกมันเอาไว้ให้” คิซาเมะเดินออกมาอยู่ข้างเมย์แล้วกล่าวกับซาบุสะโดนไม่หันไปมอง

ตอนนี้โคโนฮะเจอพวกเขาแล้ว หากไม่ออกไปตอนนี้ ต่อไปคงไม่มีโอกาสหลบหนีอีก เพราะการต่อสุ้ มันจะดึงความสนใจของคนอื่นอย่างแน่นอน

“ออกไป... พวกนายคิดว่าจะมาตอนไหนก็มา จะไปตอนไหนก็ไปง่าย ๆงั้นเหรอ?” ดวงตาของดันโซเย็นชามาก

เดิมทีเขาก็ไม่พอใจคิริงาคุเระอยู่แล้ว เนื่องจากคิริงาคุเระแข็งแกร่งจนเกินไป จึงเริ่มคุกคามความมั่นคงของโคโนฮะ นี่คือสิ่งที่เขาจะไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้น

และนอกจากนี้ เรื่องในตระกูลอุจิวะ จะต้องไม่ถูกเผยแพร่ออกไป เพราะโคโนฮะได้ทำการฆ่าล้างตระกูล ถ้าหลุดออกไป นินจาในหมู่บ้านจะคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้ คนในโคโนฮะคงจะไม่พอใจมากจนเริ่มลือกันไปเรื่อย ๆแน่

ดังนั้นไม่ว่ายังไง วันนี้ตระกูลอุจิวะต้องตายทุกคน ส่วนนินจาคิริงาคุเระเจ็ดคนนี้ แม้ว่าจะเสี่ยงก่อสงคราม แต่เขาก็ต้องกำจัดพวกมันออกไป

“เหอะ ๆ ตาแก่ แกคิดว่าแกคนเดียวจะหยุดพวกเราพร้อมกันได้หรือไง?” ริงโกะกระชับดาบสายฟ้าคาเขี้ยวไว้ เจตนาฆ่าแผ่ออกมารอบตัว

“ลงมือกันเลย!” เมย์เห็นโอกาส เธอก็รีบตะโกนให้สัญญาณทุกคน

“คาถาน้ำ:  คลื่นน้ำระเบิดจู่โจม” คิซาเมะพ่นน้ำออกมา น้ำเริ่มสูงขึ้นจนรอบ ๆเต็มไปด้วยน้ำ คลื่นน้ำพุ่งเข้าไปหานินจารากที่อยู่รอบ ๆ

ครืนนนน!

เสียงพื้นดินสั่นสะเทือนจากคลื่นน้ำ นินจารากรอบ ๆต่างกระโดดหลบการโจมตี ทำให้เส้นทางเปิดโล่ง

“มากับฉัน” ปากุระไม่เชี่ยวชาญในการต่อสู้ในพื้นที่ที่มีน้ำแบบนี้ ทำให้เธอเป็นฝ่ายตัดสินใจพาทุกคนออกไปแทน “ฝากทางนี้ให้พวกเธอด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วง พวกนั้นไม่อยุ่ในสายตาเราหรอก” เทรุมิ เมย์พยักหน้าแล้วเตรียมลงมือต่อสู้

ทั้งเธอและคิซาเมะต่างฝึกฝนกับริวอุนจนกลายเป็นนินจาที่สามารถสู้กับระดับคาเงะได้ ดังนั้นพวกเขาเลยเหมาะจะรั้งท้ายที่สุด

นินจารากที่พวกเขาจับสัมผัสได้มีเพียงร้อยกว่าคน นินจาร้อยกว่าคนจะสามารถฆ่านินจาระดับคาเงะสองคน เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ปากุระหันกลับไปโบกมือเรียกทุกคนแล้วหลบหนีไปพร้อมกับตระกูลอุจิวะและเจ็ดดาบนินจาคนอื่น ทำให้ตอนนี้มีเพียงเมย์และคิซาเมะเท่านั้นที่ยังคงอยู่ถ่วงเวลา

*************************