บทที่223 โอซึซึกิบนดวงจันทร์ ฟรี

แสงสีขาวทะยานผ่านท้องฟ้าก่อนจะตกลงมากับพื้น นินจาหมู่บ้านคิริงาคุเระรอบข้างต่างตกใจ พวกเขามองไปทางต้นเสียงก็เห็นริวอุนยืนอยู่บนพื้นพร้อมฝุ่นเล็กน้อย

“ท ท่านรุ่นที่ 5”

“ทุกคน ท่านรุ่นที่ 5 กลับมาแล้ว!!”

หลังจากมีคนหนึ่งตะโกนบอกคนอื่น ทุกคนต่างก็กรูกันเข้ามารุมล้อมริวอุนด้วยสีหน้าท่าทางดีอกดีใจ การกลับมาแบบนี้ นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายโดนกำจัดไปแล้ว

“ท่านมิซึคาเงะกลับมาแล้วเหรอ?”

“ฮ่าฮ่า ใช่ท่านมิซึคาเงะจริงด้วย”

นินจาคิริงาคุเระทุกคนโห่ร้องเสียงดัง พวกเขาดีใจที่มิซึคาเงะของพวกเขากลับมา

“อาจารย์...” เทรุมิ เมย์รีบวิ่งเข้าไปหาริวอุนอย่างรวดเร็ว ถึงเธอจะเชื่อในตัวริวอุน แต่อีกฝ่ายก็แข็งแกร่งมากเหมือนกัน การรับรู้เรื่องความแข็งแกร่งของเมย์นั้นไม่ได้สูงนัก เพราะสุดท้ายแล้วอีกฝ่ายก็มีพลังพอจะทำลายหมู่บ้านเหมือนอาจารย์ของเธอเช่นกัน

ดังนั้นเมย์เลยอดเป็นห่วงริวอุนไม่ได้

“ทุกคน กลับไปทำงานของตัวเองเถอะ” ริวอุนโบกมือไล่

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนตอบรับคำสั่งแล้วกลับไปเริ่มรื้อฟื้นความเสียหายก่อนหน้านี้กันต่อไป

ตอนนี้เหลือเพียงเมย์และริวอุนสองคนเท่านั้น

“อาจารย์ ไอ้ตัวประหลาดนั่นตายหรือยังคะ?” เมย์ถามเสียงสั่น

“เรียบร้อยแล้ว มันจะไม่มาที่คิริงาคุเระอีก” ริวอุนยิ้มให้เมย์สบายใจ

“ฟู่! เยี่ยมเลย” เมย์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าใครเป็นตัวประหลาดก็ตามระหว่างอีกฝ่ายกับอาจารย์ของเธอ แต่ใครก็ตามที่มุ่งเป้ามาที่คิริงาคุเระก็ควรถูกกำจัด

ทั้งสองคนพากันเดินกลับไปยังห้องทำงานมิซึคาเงะ ริวอุนหยิบเอกสารขึ้นมานั่งทำงานต่อไปโดยทำเป็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องปกติ

ทว่าพอเขานั่งไปได้สักพัก เขาก็เหมือนคิดอะไรบางอย่างออกมาได้ เขาเลยตะโกนเรียกหน่วยลับของเขาทันที

“คาเสะ!”

“ครับ ท่านมิซึคาเงะ” หน่วยลับชื่อรหัสคาเสะหรือลมปรากฏตัวขึ้น

“ส่งหน่วยลับจำนวนหนึ่งร้อยคนเข้าไปแคว้นยูกิแล้วช่วยฉันหาสถานที่บางแห่งให้หน่อย” ริวอุนออกคำสั่งสีหน้าจริงจัง

เหตุการณ์โอซึซึกิบุกทำให้เขานึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นได้ การรวมโลกนินจาให้เป็นหนึ่งเดียว ไม่เพียงต้องสู้กับนินจาด้วยกัน ยังต้องสู้กับพวกตระกูลโอซึซึกิด้วย

อีกฝ่ายนั้นยังเหลืออุราชิกิและสมาชิกอีกกี่คนก็ไม่รู้ แต่สำหรับโอซึซึกิ อุราชิกิแล้ว เขาเป็นพวกชอบแฝงตัวอยู่ด้านหลัง เลยทำให้กำจัดได้ยาก

‘ไม่รู้ว่าเส้นทางไปดวงจันทร์อยู่ไหนแล้ว มันคงถูกฝังไปก่อนหน้านี้ตอนฉันสู้กับโมโมชิกิ... เอาเถอะ อาจจะหายากสักหน่อยแต่คงหาได้ล่ะนะ’ ริวอุนนวดขมับตัวเอง เขาไม่น่าลืมเรื่องแท่นเคลื่อนย้ายไปดวงจันทร์เลย ชายหนุ่มได้แต่สบถใส่ความโง่ตัวเอง

การสู้กันก่อนหน้านี้ ทำให้แท่นบูชาไม่รู้ว่ากระเด็นไปอยู่ที่ไหนหรือโดนหิมะฝังทับไว้หรือเปล่า ตอนนี้เขาได้แค่ส่งหน่วยลับไปค้นหาอย่างช้า ๆเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้มันขึ้นอยู่กับเวลา มีเวลาอีกสิบหรือยี่สิบปีก่อนที่เนื้อเรื่องเกี่ยวกับโอซึซึกิจะเริ่มต้น

ริวอุนเริ่มเล่าเหตุการณ์ให้คาเสะฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

“ก็อย่างที่เล่าให้ฟัง ตอนนี้ไม่ต้องเร่งอะไร เราได้แค่ค้นหาไปช้า ๆเท่านั้นล่ะนะ” ริวอุนถอนหายใจ

ตอนนี้ไม่มีอะไรเร่งด่วน การไปดวงจันทร์ค่อย ๆหาไปจนกระทั่งเขามีความแข็งแกร่งมากพอจะล้างบางตระกูลโอซึซึกิก่อนค่อยว่ากันทีหลังก็ได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการทำให้คิริงาคุเระแข็งแกร่งขึ้นก่อน

เวลานี้การสั่งสมพลังอำนาจเป็นสิ่งจำเป็น เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะแสดงพลังอำนาจเพื่อรวมโลกนินจาให้เป็นหนึ่งเดียวให้ทุกคนได้เห็น

วงล้อแห่งประวัติศาสตร์ค่อย ๆหมุนผ่านไป

ปฏิทินโคโนฮะ ปีที่ 51

ในปีนี้ โลกนินจามีความสงบสุข แคว้นสำคัญ ๆก็กำลังบ่มเพาะนินจารุ่นใหม่และพัฒนาเศรษฐกิจ รวมไปถึงความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้ดีขึ้น

แม้ว่าคิริงาคุเระจะเต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้สร้างปัญหาใหญ่ ๆอะไรอีก หลังจากยึดครองแคว้นเล็ก ๆรอบข้าง พวกเขาก็รวบรวมทรัพยากรและฝึกกองกำลังของเขาต่อไป

แต่ด้วยจำนวนนินจาที่เพิ่มมากขึ้น รายจ่ายย่อมมากขึ้นตาม ทำให้ไดเมียวแคว้นน้ำไม่พอใจถึงที่สุด

“ไอ้ชิบะ ริวอุนสารเลวนั่น มันเอาแต่เพิ่มกองกำลังของมันโดยไม่นึกถึงเรา มันไม่รู้หรือไงว่าไดเมียวต้องเป็นคนออกเงินค่ากองกำลังนินจาให้มันน่ะ” ไดเมียวแห่งแคว้นน้ำตบโต๊ะด้วยความโกรธถึงขีดสุด

เขาทนมาตลอดทั้งปีแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกทีี่มิซึคาเงะไม่ได้เคารพไดเมียวอย่างเขา

“ท่านไดเมียว ระวังคำพูดด้วยครับ” เสนาบดีหนึ่งในคนสนิทของไดเมียวมีสีหน้าตื่นตระหนก

หลังจากคิซาเมะ ซาบุสะและริงโกะได้มาอยู่ในเมืองหลวง อำนาจของไดเมียวก็ถูกลิดรอนและถูกควบคุมโดยคิริงาคุเระ

นอกจากนี้ นินจาและครอบครัวที่ภักดีกับไดเมียวก็หายตัวไปโดยไม่มีสาเหตุ หรือไม่ก็ถูกย้ายออกไปด้วยเหตุผลนานับประการ ดังนั้นในเวลาเพียงหนึ่งปี ไดเมียวจึงถูกคิริงาคุเระควบคุมแบบสมบูรณ์

ไม่ใช่ว่าไดเมียวไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ เขาอยากต่อต้านแต่คิริงาคุเระเป็นกองกำลังที่มีอำนาจมากที่สุดในแคว้นน้ำ กองกำลังอื่นจะสามารถขัดขวางพวกเขาได้ยังไง

ภายใต้นโยบายและคำสั่งของริวอุน ไดเมียวอย่างเขาก็กลายเป็นหุ่นเชิด

“บ้าที่สุด!” ไดเมียวกำหมัดแน่น เขากัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดไหล

แผนสุดท้ายของเขาคือการ้องขอให้อำนาจอื่นของไดเมียวต่างแคว้นช่วยพวกเขา ไม่ว่ายังไงไดเมียวก็ถือว่าเป็นอำนาจสิทธิ์คล้ายกัน และที่สำคัญ หากอีกฝ่ายไม่ช่วย ในอนาคตอาจจะมีหมู่บ้านแบบริวอุนเกิดขึ้นมาในแคว้นของไดเมียวคนนั้นก็เป็นไปได้

ในความคิดของเขา หากไดเมียวคนอื่นรู้ว่าเขากลายเป็นหุ่นเชิด พวกเขาจะต้องให้ความช่วยเหลือแน่

ซึ่งข่าวคราวขอความช่วยเหลือได้ถูกส่งออกไปอย่างลับ ๆจนถึงมือของไดเมียวแคว้นอื่นเรียบร้อยแล้ว ซึ่งพวกเขาได้ตัดสินใจเข้าช่วยเหลือไดเมียวแคว้นน้ำอย่างที่ไดเมียวแคว้นน้ำคิดเอาไว้

ทว่าหมู่บ้านนินจาต่าง ๆก็ไม่ยอมเคลื่อนไหวใด ๆ

“คิริงาคุเระไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว หลังจากก่อตั้งกรมท่าเรือ การเคลื่อนไหวในน่านน้ำก็เหนือกว่าแคว้นไหน ๆ แถมยังแซงหน้าโคโนฮะไปแล้ว” โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 ถอนหายใจ

เขาตัดสินใจทำเป็นไม่รู้เรื่องจดหมายจากไดเมียว หากคิริงาคุเระยังคงเป็นรุ่นของยากุระ โคโนฮะก็อาจจะยังส่งคนไปช่วยเหลือได้เป็นหมู่บ้านแรก แต่ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว

ความคิดของโฮคาเงะ รุ่นที่ 3 ก็เป็นความคิดของเหล่าคาเงะหมู่บ้านอื่นเหมือนกัน ดังนั้นไม่ว่าจะโคโนฮะงาคุเระ อิวะงาคุเระ ซึนะงาคุเระหรือคุโมะงาคุเระ หลังจากได้รับจดหมายจากไดเมียว พวกเขาก็ไม่มีท่าทางจะเคลื่อนไหวอะไรเลย

ไดเมียวแคว้นน้ำเริ่มรู้สึกหมดหวัง

ในขณะนั้นเอง ข่าวเรื่องจดหมายขอความช่วยเหลือก็ไปถึงหูริวอุน

“สรุป ไดเมียวต้องการกบฏเหรอ?” ริวอุนถามพร้อมแย้มรอยยิ้ม

“ใช่ครับ” นินจาหน่วยลับซึ่งเป็นตัวกลางในการส่งข่าวรายงาน

“เหรอ? งั้นก็แจ้งให้คิซาเมะและคนอื่นให้ลงมือได้เลย” ริวอุนออกคำสั่งทันที เขารอเวลานี้มานานแล้ว หากอีกฝ่ายยอมเป็นหุ่นเชิดให้ เขาก็ว่าจะเก็บเอาไว้ให้ใช้ชีวิตร่ำรวยต่อไป

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมใช้ชีวิตหรูหรา เขาก็ได้แต่ลงมือล่วงหน้า

**********************