บทที่ 195 - พลซุ่มยิง หน่วยจู่โจม ยิงสังหารอาชญากร!
บทที่ 195 - พลซุ่มยิง หน่วยจู่โจม ยิงสังหารอาชญากร!
บทที่ 195 - พลซุ่มยิง หน่วยจู่โจม ยิงสังหารอาชญากร!
"แล้วตกลงว่าฉินฮ่าวต้องการจะทำอะไรกันแน่ล่ะ?"
เสี่ยวเฮยเอ่ยถามปัญหาสำคัญที่สุดออกมา ซึ่งก็เป็นปัญหาที่ผู้ชมทุกคนต่างก็ให้ความสนใจเช่นกัน
ใช่แล้ว!
ฉินฮ่าวต้องการจะทำอะไรกันแน่?
ปฏิบัติการที่ลวงตาและสลับซับซ้อนนี้ ทำให้ทุกคนถึงกับสับสนงงงวยไปตามๆ กัน
แม้แต่ผู้ชมที่มองในมุมมองของพระเจ้า ตอนนี้ก็ยังแอบงงอยู่บ้างเลย!
ไม่เข้าใจเลยสักนิด!
"ในตอนนี้ สิ่งที่ฉินฮ่าวต้องการจะทำ น่าจะมีแค่สองอย่างเท่านั้น!"
แววตาของผู้อาวุโสอวิ๋นเทียนเปล่งประกายขึ้นมา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "อย่างแรก ง่ายมากเลย ก็คือแผนการปล้นคุกที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก! เพียงแต่เขาทำให้พวกเราเข้าใจผิดว่าเขากำลังปล้นธนาคาร เพื่อให้ทุ่มเทกำลังตำรวจทั้งหมดมาที่ธนาคารแห่งนี้!"
"ซึ่งจะส่งผลให้ทางฝั่งเรือนจำหละหลวมการป้องกันไป!"
ทุกคนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหนังหัว แม้แต่ผู้ชมหลายคนก็ถึงกับทึ้งผมตัวเองด้วยความหดหู่ใจ!
"บ้าเอ๊ย ตอนนี้ถ้าไม่มีสมองสักหน่อย ก็ดูรายการนี้ไม่รู้เรื่องแล้วใช่ไหมเนี่ย?"
"จบกัน ฉันหมดสภาพแล้ว ขนาดฉันมีมุมมองของพระเจ้า ฉันยังดูไม่ค่อยจะเข้าใจ แถมยังรู้สึกสับสนนิดหน่อยด้วย!"
"ไม่ถูกสิ พี่ฮ่าวก็อยู่ในธนาคารตลอดเลยนี่นา!"
"ไม่หรอก พี่ฮ่าวออกมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในธนาคารแล้ว!"
ยิ่งผู้ชมฟังก็ยิ่งปวดหัว แต่ในขณะเดียวกัน ก็ทำให้พวกเขาเลื่อมใสในมันสมองของผู้อาวุโสคนนี้จริงๆ!
คนเราก็มีหนึ่งจมูกสองตาเหมือนกัน ทำไมเขาอายุตั้งป่านนี้แล้วถึงยังเก่งกาจได้ขนาดนี้นะ?
"อย่างที่สอง ซึ่งก็เป็นจุดที่ฉันสงสัยมากที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือ มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะพุ่งเป้ามาที่พวกเรา ซึ่งก็คือกลุ่มผู้สืบสวนนั่นเอง!"
"เพราะจนถึงตอนนี้ ที่นี่ถือเป็นสถานที่ที่มีการป้องกันหละหลวมที่สุด ขอแค่ฆ่าพวกเราได้ เขาก็สามารถนอนหลับได้อย่างไร้กังวลแล้วล่ะ อย่างน้อยๆ ภายในระยะเวลาสั้นๆ ทางรายการก็ไม่สามารถหาสมาชิกมาอุดรอยรั่วนี้ได้ทันหรอก!"
ผู้ชม "..."
โจวจวิน "..."
ให้ตายเถอะ!
วิเคราะห์ไปวิเคราะห์มา สุดท้ายดันมาเข้าตัวพวกเราเองซะงั้น?
ถ้าเป็นอาชญากรคนอื่นล่ะก็ ไม่มีใครเชื่อหรอก เป็นอาชญากรก็ต้องรีบหนีเอาตัวรอดสิ จะมาคิดฆ่าหัวหน้าทีมได้ยังไง?
นี่มันฝันกลางวันชัดๆ!
แต่ฉินฮ่าวทำเรื่องแบบนี้ไม่ใช่แค่ครั้งแรกแล้ว พวกเขาถึงกับรู้สึกแปลกๆ ว่า การทำแบบนี้มันก็ปกติดีนี่นา นี่แหละถึงจะสมกับเป็นฉินฮ่าวตัวจริง!
"แต่ว่า ฉินฮ่าวยังนั่งอยู่ตรงนี้นะ!"
ตอนนั้นเอง เสี่ยวเฮยก็ชี้ไปที่หน้าจอ
ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่สวมชุดสูทสีขาวนั่งวางมาดอย่างองอาจอยู่ภายในธนาคาร ถึงแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าตรงๆ เพราะมุมกล้องวงจรปิด แต่รูปร่างของหมอนี่ ก็คล้ายกับฉินฮ่าวมาก!
"คนที่นายคิดว่าเป็นฉินฮ่าว ก็เป็นแค่คนที่เขาอยากให้นายคิดว่าเป็นเขาเท่านั้นแหละ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เขาจะเป็นฉินฮ่าวในแบบที่พวกเราคิดเข้าใจไหมล่ะ?"
อวิ๋นเทียนปรายตามองเสี่ยวเฮย และเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เรียกกำลังเสริมกลับมาสักหน่อยเถอะ สั่งให้ปิดประตูเรือนจำให้แน่นหนา ห้ามใครเข้าออกเด็ดขาด จำเอาไว้ว่า ห้ามใครเข้าออกเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม!"
"รับทราบ!"
โจวจวินตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว เขาจึงพยักหน้ารับคำทันที
และเริ่มสั่งการลงไป!
"เฮ้อ ตอนนี้ฉันล่ะสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของผู้สืบสวนจริงๆ แฮะ!"
"ใช่เลย มันสมองระดับนี้ ให้ฉันมีแปดหัว ฉันก็ยังคิดอะไรได้ไม่เยอะขนาดนี้เลย!"
"เพียงแค่บอกว่าเหตุผลยังไม่เพียงพอ ก็สามารถวิเคราะห์อะไรได้ตั้งมากมายขนาดนี้ มันเกินมนุษย์ไปแล้วชัดๆ!"
ผู้ชมมองดูผู้อาวุโสอวิ๋นเทียนในหน้าจอ แล้วก็ร้องอุทานด้วยความทึ่ง
ถึงแม้เขาจะดูเป็นชายชราที่ดูแก่ชราไปสักหน่อย แต่ใครจะกล้าประมาทเขากันล่ะ?
พวกเขาถึงกับคิดว่า ในบางแง่มุม ผู้อาวุโสยังเก่งกว่าหลิวป๋อเชาเสียอีก!
ท้ายที่สุดแล้ว ประสบการณ์และความรู้ของเขาก็มีมากกว่าอยู่ดี
อีกด้านหนึ่ง หวังปิงได้นำทีมผู้สืบสวนมาถึงบริเวณใกล้ๆ ธนาคารแล้ว
แต่ครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงเอะอะอะไรออกมาเลย หรือแม้แต่จะไปรบกวนกลุ่มอาชญากรภายในธนาคารด้วยซ้ำ พวกเขาเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่เงียบๆ
"อะไรนะ? คุณบอกว่าคนข้างในนั้น อาจจะไม่ใช่ฉินฮ่าวตัวจริงงั้นเหรอ?"
หวังปิงถือกล้องส่องทางไกล เอ่ยถามด้วยความตกตะลึง
"ใช่ ฉินฮ่าวตัวจริง อาจจะหนีไปตั้งนานแล้ว เขาแค่ต้องการใช้อาชญากรพวกนี้ เพื่อดึงดูดความสนใจของพวกเราน่ะ!"
ภายในวิทยุสื่อสาร มีเสียงของโจวจวินดังออกมา
"รับทราบ เข้าใจแล้วครับ!"
หวังปิงสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็เปลี่ยนช่องสัญญาณ
"พลซุ่มยิง เข้าประจำตำแหน่งหรือยัง?"
"หมายเลขหนึ่ง ประจำตำแหน่งเรียบร้อย!"
"หมายเลขสอง ประจำตำแหน่งเรียบร้อย!"
"หมายเลขสาม..."
ภายในวิทยุสื่อสาร มีเสียงรายงานตัวของผู้สืบสวนถึงยี่สิบนายดังขึ้นมา!
นั่นก็หมายความว่า บริเวณจุดซุ่มโจมตีแถวนี้ มีพลซุ่มยิงอย่างน้อยยี่สิบคนที่เล็งปืนไปที่อาชญากรภายในธนาคารแล้ว
"หน่วยจู่โจม เตรียมพร้อมหรือยัง?"
หวังปิงเปลี่ยนช่องสัญญาณอีกครั้ง และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เหตุการณ์เมื่อตอนสาย ทำเอาเขาสติแตกไปพักใหญ่เลยทีเดียว โดยเฉพาะประโยคทิ้งท้ายของฉินฮ่าว ที่ทำให้พวกเขาระมัดระวังตัวแจตอนเดินออกจากโรงงาน
แต่ความเป็นจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ฉินฮ่าวไม่ได้โกหก มันไม่มีกับดักอะไรเลยจริงๆ!
ทำเอาเขาแทบจะอกแตกตายอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียว!
ครั้งนี้ เขาเตรียมตัวมาอย่างดี ไม่ว่าคนข้างในจะเป็นฉินฮ่าวตัวจริงหรือไม่ ก็จะไม่มีการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น
ยิงทิ้งสถานเดียว!
ใช่แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องตะโกนเรียกให้ยอมจำนนหรือพูดจาไร้สาระอะไรอีกแล้ว
กลุ่มอาชญากรพวกนี้ ล้วนเตรียมใจมาตายอยู่แล้ว และต่อให้เป็นในโลกความเป็นจริง การถูกวิสามัญฆาตกรรมในที่เกิดเหตุก็ถือเป็นเรื่องปกติ
ในเมื่อเป็นอาชญากรอยู่แล้ว แถมยังมาทำเรื่องปล้นธนาคารอีก ต่อให้ถูกยิงเป้าเป็นร้อยครั้ง ก็ยังไม่น่าสงสารเลยสักนิด
"ทีมที่หนึ่ง พร้อมปฏิบัติการ!"
"ทีมที่สอง พร้อมปฏิบัติการ!"
"ทีมที่สาม พร้อมจู่โจมตลอดเวลา!"
"เยี่ยม!"
เมื่อได้ฟังรายงานในวิทยุสื่อสาร หวังปิงก็เผยรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมออกมา
"พลซุ่มยิง เตรียมพร้อม พยายามสังหารให้หมดภายในพริบตาเดียว!"
"รับทราบ!"
สามารถรับรู้ได้เลยว่า พลซุ่มยิงเริ่มจริงจังขึ้นมาแล้ว
"เชี่ยเอ๊ย ดุดันขนาดนี้เลยเหรอ? สั่งยิงเลยเนี่ยนะ?"
"แหงสิ กลุ่มอาชญากรพวกนี้ถือว่าทำความผิดร้ายแรงมาก ไม่จำเป็นต้องแจ้งเตือนอะไรก่อนหรอก จะยิงทิ้งเลยก็ไม่มีปัญหาอะไร"
"จริงด้วย ดูจากความผิดและสิ่งที่พวกเขาทำลงไป มันเป็นการทำลายความสงบสุขของสังคมอย่างรุนแรง การถูกวิสามัญฆาตกรรมในที่เกิดเหตุก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้วล่ะ!"
เมื่อผู้ชมได้ยินการวางแผนของหวังปิง ต่างก็รู้สึกประหลาดใจ
ธนาคารซ่างเทียน
ในเวลานี้ เงินสดถูกบรรจุใส่ถุงใบใหญ่ทีละใบๆ แต่สิ่งที่แปลกประหลาดก็คือ บนใบหน้าของกลุ่มอาชญากรกลับไม่ปรากฏความดีใจให้เห็นเลย มีเพียงความตึงเครียดเท่านั้น!
จู่ๆ หวังหู่ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เพราะเขามองเห็นจุดแสงสีแดงหลายจุด กำลังกวาดผ่านร่างกายของพวกตนไปอย่างรวดเร็ว!
"นี่มัน ปืนสไนเปอร์งั้นเหรอ?"
รูม่านตาของหวังหู่หดเล็กลงอย่างรุนแรง เขารีบสบตากับอาชญากรคนอื่นๆ ทันที
"ถ่วงเวลาเอาไว้ เงินไม่ต้องเอาแล้ว!"
หวังหู่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด และกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ถึงแม้พวกเขาจะเป็นคนที่รายการส่งมาทำหน้าที่แทนอาชญากรตัวจริง แต่พวกเขาก็ต้องทำให้ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นมันก็คงไม่ยุติธรรมกับทั้งสองฝ่าย!
"รับทราบ!"
อาชญากรทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน ก่อนจะรีบวิ่งพุ่งตรงไปยังฝูงชนที่อยู่รอบๆ!
พวกเขาต้องการใช้คนเหล่านี้เป็นตัวประกัน ถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้!
"ปังๆๆ!"
ทว่าวินาทีต่อมา เสียงปืนสไนเปอร์ที่ติดที่เก็บเสียงก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่อู้อี้มาก!
มองเห็นด้วยตาเปล่าเลยว่า รอยสีขาวรอยแล้วรอยเล่า ปรากฏขึ้นบนตัวของกลุ่มอาชญากรทุกคน!
ฝีเท้าของพวกเขาชะงักไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะรีบก้มลงมองดูตัวเอง
"ตามกฎของรายการ เฉพาะคนที่ถูกยิงที่หัวกับท่อนบนเท่านั้นถึงจะถือว่าตาย คนที่เหลือ ฆ่าพวกมันให้หมด!"
หวังหู่คำรามลั่น เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งธนาคาร!