บทที่158 เทพอสูรริวอุน vs ชิมงของไมโตะ ได ฟรี

จักระสีแดงเลือดปะทุขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ด้วยแรงฮึดเฮือกสุดท้าย บวกกับความรักของคนเป็นพ่อ ทำให้ริวอุนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลยิ่งกว่ารอบก่อน

เพียงแค่ไดก้าวเท้าออกมา พริบตาร่างเขาก็หายไป แม้แต่ริวอุนก็ยังมองเห็นแทบไม่ทัน

“เร็วมาก!” ริวอุนตกใจ แต่ด้วยเนตรวงแหวน ทำให้เขามองเห็นการเคลื่อนไหวของไดได้และมันช่วยเหลือเขาได้มากจริง ๆ

ไดปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าริวอุน ตวัดเท้าเตะเหมือนแส้ แต่ในช่วงเวลาวิกฤตนั้น ริวอุนก็ได้ยกมือขึ้นมารับลูกเตะได้ทันท่วงที

ทว่าการเตะครั้งนี้ทำให้ริวอุนต้องเซถอยไปหลายก้าว

‘ประตูที่แปด ทำให้เกะนินสามารถต่อสู้กับระดับคาเงะได้จริง ๆงั้นเหรอเนี่ย?’ ริวอุนขมวดคิ้ว

ในใจเริ่มอยากจะวัดพลังระหว่างประตูที่แปดกับโหมดเซียนของเขา หากเซ็นจูฮาชิรามะสามารถเอาชนะโลกนินจาได้ นั่นหมายความว่าโหมดเซียนระดับสูงของเขามีโอกาสเหนือกว่าประตูที่แปด

“มาลองดูกันว่าประตูที่แปดของนายกับโหมดเซียนของฉัน อะไรจะเหนือกว่ากัน” ริวอุนกล่าวจบ

“พยัคฆ์กลางทิวา!!” ไดก้มตัวแล้วกระโจนออกไปด้านหน้าอีกครั้ง จักระสีแดงรูปร่างเสือพุ่งตรงไปหาริวอุน ปากใหญ่ ๆของมันหมายจะเขมือบร่างริวอุนจนหมดในคำเดียว

“วิชาเซียน: ดาวกระจายวงจักรเซียน!” ริวอุนรีดเร้นจักระของเขา เกลียวสายลมหมุนวงเสียดสีอากาศ พอได้ขนาดพอดีแล้วเขาก็ปาเข้าไปปะทะกับพยัคฆ์กลางทิวาของไมโตะ ไดทันที

ตูมมมมมม!

ดาวกระจายวงจักรเซียนปะทะเข้ากับพยัคฆ์กลางทิวา แสงสีขาวลุกโชนพร้อมกับแสงสีแดง พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดสภาพแวดล้อมรอบข้าง กลืนกินทุกสิ่งรอบตัว

คลื่นอากาศปั่นป่วน ลมพัดพาจนต้นไม้ใหญ่ปลิวไปทั่วทุกทิศทาง

ทว่าถึงการปะทะกันจะรุนแรง แต่การต่อสู้ระหว่างไมโตะ ไดกับชิบะ ริวอุนกลับยังไม่หยุด ความเร็วของทั้งสองคนพุ่งเข้าปะทะกันตลอดเวลา ด้านหนึ่งเป็นสีม่วง อีกด้านเป็นสีแดง

การเผชิญหน้ากับนินจากระบวนท่าที่เปิดประตูทั้งแปด ถึงจะเป็นริวอุนตอนนี้เขาก็ไม่สามารถเอาชนะได้ในทันที โดยเฉพาะอีกฝ่ายต้องการปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ริวอุนยากลำบากขึ้น

ในที่สุดการต่อสู้ของทั้งสองคนก็ลามไปยังพื้นที่อื่น นินจาคิริงาคุเระคุ้นเคยกับริวอุนแล้วแต่พวกเขาไม่เคยเห็นไมโตะ ไดเลย

“นั่น... ใครสู้กับท่านริวอุนอยู่น่ะ?”

“นินจาโคโนฮะยังมีคนแบบนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย?”

เหล่านินจาคิริงาคุเระอ้าปากค้าง พวกเขาพยายามจดจำใบหน้าของไดจนขึ้นใจ

“หัวหน้าไทริ พวกเราจะเข้าไปช่วยท่านริวอุนดีหรือเปล่าครับ?” โจนินคิริงาคุเระคนหนึ่งหันไปถามยูกิ ไทริด้วยสีหน้าแข็ง

“จะบ้าหรือไง นายคิดว่าเราจะเข้าไปแทรกการต่อสู้แบบนี้ได้งั้นเหรอ?” ยูกิ ไทริหันมาตอบกลับ ในใจอยากสบถด่าทอชายตรงหน้าเสียเหลือเกินที่ถามอะไรไม่คิด

ไม่ไกลจากไทริ อาเมะยูริ ริงโกะก็มองตามการต่อสู้ของริวอุนไม่วางตา การที่จักระในตัวสูงขึ้น ทำให้ร่างกายของเธอดีขึ้นด้วย ดังนั้นริงโกะเลยมองตามการต่อสู้ทันบ้างไม่ทันบ้าง ไม่เหมือนคนอื่น

การหลอมรวมเซลล์ของริวอุน ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นมาก ดังนั้นเธอเลยรับรู้ถึงจักระอันน่ากลัวบนตัวไมโตะ ไดได้ชัดเจน

การต่อสู้ที่เกินระดับคาเงะไปแล้ว นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่โจนินอย่างเธอจะเข้าไปแทรกแซงได้

“เฮ้ย! หยุดถามนั่นถามนี่หัวหน้าไทริได้แล้ว รีบไปล่าต่อเซ้!” ริงโกะละสายตาจากการต่อสู้แล้วหันไปตวาดเหล่านินจาคนอื่น ๆ

ไทริเองก็รู้สึกตัว เขารีบหันไปออกคำสั่งออกล่านินจาโคโนฮะต่อทันที การต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งพันของริวอุน ทำให้เขามั่นใจมากขึ้น ยิ่งตอนนี้ริวอุนรั้งตัวนินจาโคโนฮะระดับคาเงะเอาไว้ นั่นหมายความว่ามีโอกาสสังหารนินจาโคโนฮะที่หลบหนีไปได้มากขึ้น

“ออกไล่ล่านินจาโคโนฮะต่อ ถึงนินจาโคโนฮะคนนี้จะน่าเหลือเชื่อก็ตาม แต่เขาจะไม่มีทางสู้ชิบะ ริวอุนได้ พวกเราต้องไว้ใจเขา!!” ยูกิ ไทริตะโกนก้อง

“ครับ!!”

นินจาคิริงาคุเระทุกคนได้ละสายตาจากการต่อสู้แล้วออกไล่ล่าอีกครั้ง พวกเขารู้สึกฮึกเหิมมากหลังได้เห็นพลังของริวอุนเมื่อสักครู่นี้

ในขณะที่นินจาคิริงาคุเระเห็นไมโตะ ได ไมโตะ ไดเองก็เห็นพวกเขาเช่นกัน จิตใจของเขาว้าวุ่น ริวอุนคนเดียวก็หนักพอแล้ว นี่ยังมีนินจาศัตรูอีกเป็นร้อยคน

‘แย่แล้ว’ ไดเสียสมาธิ ริวอุนอาศัยโอกาสนี้หายตัวไปจากสายตาของไดแล้วปรากฎตัวขึ้นด้านขวาของอีกฝ่าย

“นายยังป้องกันตัวเองไม่ได้ ยังเสียสมาธิไปกับคนอื่นอีกหรือไง?” ริวอุนยิ้มเยาะเย้ย

จักระบนมือริวอุนเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาชกเข้าไปในตอนไดเสียสมาธิ

“วิชาเซียน: อาภรณ์เซียนสายฟ้า+หมัดเซียนช้างสาร” หมัดของริวอุนต่อยเข้าไปกลางหน้าอกของได

ช่วงเวลาแห่งชีวิตเกิดขึ้น ปฏิกิริยาตอบสนองของไดทำให้เขายกแขนขึ้นไขว้เป็นกากบาทกันการโจมตีเอาไว้ได้ทันท่วงที

ปัง!

กร๊อบบบ!

พลังมหาศาลซัดเข้าเต็มแขนของได กระดูแขนของไดหักจนได้ยินเสียงน่ากลัวนี้ชัดเจน ไม่ทันได้เจ็บปวด ร่างของไดก็ลอยกระเด็นกลับหลังไปกระแทกเข้ากับต้นไม้แล้วกระเด็นตกพื้นไปหลายตลบ

ริวอุนไม่หยุด เขาใช้ตัดสายฟ้าและแปลงจักระให้กลายเป็นดาบยาวตามเข้าไปซ้ำได

ส่วนไดเองเขาก็ไม่น้อยหน้า พอตัวเขาหยุดนิ่งแล้ว เขาก็ทะยานร่างเข้ามาปะทะกับริวอุนซึ่งหน้า เท้าตวัดเตะไปเต็มแรง

เท้าของไดกลายเป็นไฟเพราะความร้อนแรง จักระสีแดงยังคงพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง การโจมตีของเขามันรุนแรงมาก ทว่าริวอุนก็ไม่น้อยหน้า ดาบในมือตัดเปลวไฟจากเท้าของไดออกเป็นสองส่วนแล้วหลบลูกเตะของไดได้ไม่ยาก

ขณะเดียวกันริวอุนก็ตวัดดาบในมือออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉับ!

แขนซ้ายของไดที่หักไปถูกดาบตัดสายฟ้าของริวอุนตัดขาด ความร้อนของสายฟ้าเผาเนื้อจนได้กลิ่นไหม้ ได้ส่งเสียงร้องเจ็บปวดออกมา เหงื่อกาฬไหลพรากราวกับน้ำตก

เขาใช้มือขวากุมแขนซ้ายเอาไว้แล้วกระโดดถอยไปตั้งหลัก

สายตาไดพร่ามัว ริวอุนแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งมากจนเขารู้สึกไร้พลัง แม้ว่าจะเปิดประตูบานที่แปดแล้วก็ตาม แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์

ตอนนี้กองทัพนินจาคิริงาคุเระกำลังไล่ตามเพื่อนร่วมหมู่บ้านของเขาไป แต่เขาทำได้เพียงยืนดู จะฆ่าริวอุนก็ทำไม่ได้

“ฉันต้องทำให้จบในครั้งเดียว ยืดเยื้อต่อไม่ดีแน่ อย่างน้อยก็ต้องทำให้ชิบะ ริวอุนบาดเจ็บสาหัสเพื่อซื้อเวลาให้หมู่บ้าน” หน้าอกของไดหอบรุนแรง การต่อสู้นี้ทำให้เขาถึงขีดจำกัด การเปิดประตูที่แปดถึงสองครั้งติดทำให้ตอนนี้เขาแทบจะยืนไม่ไหว

หากล้มลงตอนนี้ เกรงว่าจะไม่สามารถลุกขึ้นได้ อย่างดีเขาก็คงฝืนอยู่ได้อีกเพียงสิบนาทีเท่านั้น

“สิบนาที... ฉันต้องฆ่าชิบะ ริวอุน!” ไดมุ่งมั่น จิตสังหารแผ่ออกมารอบตัว

ร่างกายย่อต่ำลง แขนข้างเดียวทำให้เขาต้องรวมพลังไปไว้ที่นั่น

“ช้างราตรี!!”

**********************