บทที่138 ไม่มีใครฆ่าได้ ฟรี

เคร้ง!

เสียงคุไนปะทะกัน ริวอุนบิดสะโพกแล้วเหวี่ยงเท้าขวาออกไปเตะนินจาคนนั้นจนกระเด็น ในเวลาเดียวกัน เขาก็หยิบคุไนติดยันต์ระเบิดแล้วปาไปปักนินจาซึนะอีกคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

นินจาคนนั้นถอยหลังจนไปชนกับเพื่อนของเขา แล้วระเบิดตายไปเป็นกลุ่ม

“อย่าไปกลัว ชิบะ ริวอุนมันก็เป็นมนุษย์เหมือนพวกเรา มันต้องเหนื่อยในอีกไม่นานหรอก!” ผู้นำกองกำลังนินจาซึนะตะโกนสั่ง

ทุกคนก็ยังคงเดินต่อไปด้านหน้าอย่างไม่กลัวตาย

พวกเขาเริ่มบีบวงล้อมริวอุนอีกครั้ง คราวนี้ต่อให้พวกเขาต้องแพ้ พวกเขาก็ต้องทำให้ชิบะ ริวอุนตายไม่ก็บาดเจ็บให้ได้

ทว่ายิ่งพวกเขาเข้าไปใกล้ พวกเขาก็ยิ่งตกตายกันเป็นใบไม้ร่วง การล้อมโจมตีเริ่มช้าลงเพราะความกริ่งเกรงต่อหน้าศัตรูอันทรงพลังเกินใคร

“นี่ก็คือ... เทพสายฟ้า”

“เราจะไปสู้กับศัตรูที่ทรงพลังขนาดนี้ได้ยังไง จะเอาอะไรไปสู้เล่า?”

นินจาซึนะหลายคนเริ่มหวาดกลัว แต่การล้อมวงฆ่าก็ไม่ได้หยุดลง

ริวอุนเองก็ไม่สบอารมณ์นัก ฆ่าไปหนึ่งอีกฝ่ายก็บุกเข้ามาสอง ดังนั้นเขาต้องฝ่ายวงล้อมออกไปเพื่อตั้งหลัก รับมือกับศัตรูทางเดียวดีกว่ารับมือศัตรูจากทุกทิศทาง

ชายหนุ่มง้างหมัดช้างสารแล้วต่อยมันลงพื้น

ตูม!

พื้นดินแตกเป็นใยแมงมุม รอยแตกกว้างถึงยี่สิบเมตรพร้อมกับกระแสไฟฟ้าอันน่าาะพรึ่งก็กระจายออกจากรอยแยกนั้น

ตั้งแต่เขาได้รับร่างเซียนขั้นสูงมา ปริมาณจักระของเขาก็มาถึงระดับน่ากลัวจนเรียกว่ามหาศาลได้แล้ว

หมัดช้างสารกับอาภรณ์สายฟ้า ทำให้นินจาซึนะใกล้สุดถึงสามสิบถึงสี่สิบคนต้องบาดเจ็บ พอสบโอกาส ริวอุนก็วิ่งออกไปราวกับสายฟ้า

ทุกที่ที่เขาผ่านไป นินจาซึนะงาคุเระต้องลอยออกไปเพราะหมัดช้างสารของเขาทุกครั้ง

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นินจาซึนะก็ตายไปแล้วกว่าสองร้อยคน ผ่านไปสักพัก ความหวาดกลัวในสายตาของศัตรูก็เผยให้เห็นชัดเจน

พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าริวอุนจะน่ากลัวขนาดนี้ พวกเขาเคยคิดว่าต่อให้ริวอุนเก่ง ก็คงเก่งพอพอกับสามนินจาในตำนานอย่างจิไรยะ ซึนาเดะและโอโรจิมารุเท่านั้น

พอได้เจอจริง พวกเขายังเผลอคิดเลยว่าริวอุนคนเดียวก็สู้กับพวกเขาสี่ร้อยคนได้โดยไม่ต้องมีนินจาคิริงาคุเระคนอื่นด้วยซ้ำไป

ทางริวอุนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร เขายังคงบุกลึกเข้าไปในใจกลางทัพเพื่อสังหารนินจาคุมทัพและนินจาระดับสูงของซึนะงาคุเระ

นินจาธรรมดาพวกนี้ ไม่ครณามือเขาเลย

“อย่าไปกลัวมัน บุกเข้าไปอีก!” หัวหน้านินจาซึนะงาคุเระตะโกนสั่งอีกครั้ง

เสียงปะทะกันของคุไน ดาวกระจายดังเป็นระลอก เลือดสาดกระเซ็นย้อมพื้นและแม่น้ำเป็นสีแดงสด ในที่สุดริวอุนก็ฝ่าวงล้อมนินจาซึนะหลายร้อยคนมาถึงใจกลางกองทัพศัตรูได้

ใจกลางทัพ นินจาผู้นำของซึนะงาคุเระคืออากิฮาระ ไดโซระ เขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของทัพทางฝั่งนี้ อีกคนเป็นพระรูปหนึ่งของซึนะงาคุเระ เขาเป็นสถิตร่างของชูคาคุหรือหางเดี่ยว ชื่อจริง ๆของเขาคือบุนพุคุ มีอักษรคำว่าหัวใจอยู่ที่มือข้างซ้าย

“การสังหารไม่สามารถหยุดสงครามได้ การสังหารนี้จะจบลงได้ก็ต่อเมื่อจักระของทุกคนเชื่อมโยงกัน” บุนพุคุมองหน้าริวอุนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“แล้วนายล่ะ สถิตร่างหางเดีี่ยว ทำไมนายถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?” ริวอุนหยุดฆ่าแล้วเปลี่ยนมาพูดคุยสั้น ๆ “คงไม่ใช่ว่านายมาเพื่อดูว่าเพื่อนตัวเองตายยังไงใช่ไหม?”

ริวอุนพูดจบก็หัวเราะเยาะ ราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต

ร่างสถิตสัตว์หางมายังสนามรบ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องการพึ่งพาพลังของสัตว์หางเพื่อโค่นกองทัพที่ประจำการในหุบเขานากาคุ แต่อีกฝ่ายกลับมาบอกว่าต้องการความสงบสุข

“ฉันเองก็ไม่อยากมา แต่มันช่วยไม่ได้” บุนพุคุค่อย ๆลุกขึ้นยืน

เขาคือร่างสถิตหางเดี่ยว ถูกผนึกมาตั้งแต่เกิด หากไม่ได้รับข่าวว่าริวอุนอยู่ในหุบเขานากาคุนี้ เขาก็คงไม่ถูกส่งออกมานอกหมู่บ้าน

“แล้วนายต้องการทำอะไรล่ะ ไหนบอกว่าไม่อยากมา งั้นก็อยู่เฉย ๆจะดีกว่านะ” ริวอุนหรี่ตา มีความเฉียบคมปรากฏในสายตาเขา

นี่คือสนามรบซึ่งชิงความได้เปรียบของแคว้น ดังนั้นไม่ว่ายังไงพวกเขาก็จะแพ้ไม่ได้ เมื่อพ่ายแพ้ คิริงาคุเระจะสูญเสียหนักมากเกินกว่าจะรับได้และทำได้เพียงถอยทัพออกจากแคว้นแม่น้ำภายใต้การตามล่าจากนินจาซึนะและโคโนฮะ

“เสียใจด้วย ฉันภาวนาให้วันหนึ่งจะมีคนยอมรับ...” จบคำพูดที่ไม่รู้เรื่องนี้ บุนพุคุก็หลับตาลง จักระสีแดงปกคลุมร่างบุนพุคุเอาไว้อย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้นลมแรงก็พัดมา ท้องฟ้าเต็มไปด้วยลมและทราย

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ในที่สุดฉันก็ได้ออกมาแล้ว!!!” เสียงหัวเราะอันดุร้ายและอันตรายก้องไปทั่วสถานที่

ทานุกิตัวใหญ่สีเหลืองคล้ายทรายปรากฏตัวขึ้น บนตัวมีลายเส้นแปลก ๆ จักระพุ่งทะยานราวกับพายุ มันพัดแรงจนต้นไม้ล้มไปหลายต้น

พื้นดินและหินก็กลายเป็นทราย

“ถอย! ถอยก่อน ปกป้องตัวเองให้ดี!!” นินจาซึนะตะโกน เหล่านินจารอบตัวหางเดี่ยวก็ค่อย ๆหลบหนีออกจากรอบตัวชูคาคุ

สัตว์หางทุกตัวเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อมนุษย์ เมื่ออยู่ในสงคราม เป้าหมายการโจมตีจะไม่แบ่งแยกมิตรหรือศัตรู หากพวกเขาอยู่ต่อ คงถูกลูกหลงจากหางเดี่ยวจนตายแน่นอน

“ปล่อยให้สัตว์หางจัดการชิบะ ริวอุนไป พวกเราไปจัดการนินจาคิริงาคุเระที่เหลือ!” ไดโซระออกคำสั่งเมื่อเห็นหางเดี่ยวปรากฏตัวออกมา

แผนครั้งนี้เรียบง่ายมาก ใช้หางเดี่ยวถ่วงริวอุนหรือฆ่าไปเลย ส่วนพวกเขาก็จะไปจัดการนินจาที่อ่อนแอกว่าของคิริงาคุเระ

“ฮ่าฮ่าฮ่า... ในที่สุดก็ได้ออกมา เป็นอิสระแล้วโว้ยยย!!” ชูคาคุยังคงหัวเราะเสียงดัง

ครั้งนี้การหลบหนีของเขาไม่ได้มาจากการหลับของสถิตร่าง แต่เป็นการปลดผนึกของจริงออกมา มันไม่ถูกจำกัดเวลาและสามารถใช้พลังได้เต็มที่ แต่ไม่นานนักชูคาคุก็สังเกตเห็นริวอุน

มันเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเฉย ไม่ได้หลบหนีมันเหมือนกับคนอื่น ๆ

“ไอ้มนุษย์เวร แกไม่กลัวฉันจะฆ่าแกหรือไง?” ชูคาคุก้มหน้าลง น้ำเส่ียงแฝงด้วยเจตนาฆ่า

“ฉันนึกว่าจะปลดผนึกสัตว์หางเพื่อทำลายฐานที่มั่นของฉันเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะใช้หางเดี่ยวมาถ่วงเวลาฉัน ส่วนพวกมันดันไปไล่ฆ่าคนอื่น” ริวอุนหัวเราะเบา ๆ

“มนุษย์ตัวจ้อย กล้าดียังไงมาเมินฉัน!” ชูคาคุโกรธ มันคุยกับริวอุนแต่ริวอุนกลับไม่ได้สนใจพูดกับมันเลยสักนิด

ริวอุนเงยหน้าขึ้นด้านบนแล้วก็ทำท่าแคะหู “อะไรเนี่ย... ทำไมส่งเสียงดังหนวกหูขนาดนี้?!”

พูดจบ พลังธรรมชาติก็ถูกรวมเข้าสู่ร่างกาย รอยสีแดงลามบนใบหน้า จากนั้นริวอุนก็กระโดดขึ้นไปบนหัวของชูคาคุ

จักระธรรมชาติรวมไปอยู่ที่มือ ริวอุนใช้โหมดเซียนพร้อมกับหมัดช้างสารต่อยลงไปบนหัวชูคาคุอย่างแรง

“คาถาเซียน: หมัดเซียนพลังช้างสาร!”

*******************