บทที่118 ตัดแขนคาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ฟรี

ราสะไม่ได้เลือกเผชิญหน้ากับพลังอันบ้าบอของริวอุนตรง ๆ เขาเลือกจะเลี่ยงมันด้วยการเข้าไปหลบในผงทองของเขา

ตอนสอบจูนิน เขาได้เห็นความน่ากลัวและพลังหมัดของริวอุนมาแล้ว แม้แต่ว่าที่ไรคาเงะรุ่นที่ 4 ก็ยังพ่ายแพ้ในด้านพลัง

เขาไม่ใช่นินจาบ้าพลังแบบนั้น การเผชิญหน้าตรง ๆก็มีแต่ตายกับตาย

ราสะแฝงตัวเข้าผงทอง จากนั้นผงทองก็ลอยขึ้นทั่วท้องฟ้าราวกับคลื่นอันโหมกระหน่ำ

“ลงนรกไปซะ ชิบะ ริวอุน!” ราสะกล่าวหมายเจตนาฆ่า “โลงศพทอง”

ราสะบีบมือเบา ๆ ผงทองของเขาก็บีบริวอุน

“นายรู้จักแค่วิชาดาด ๆแบบนี้งั้นเหรอ?” ริวอุนหัวเราะผงทองของราสะ

สายฟ้าอันรุนแรงระเบิดออก ระเบิดผงทองจนกระจัดกระจาย จากนั้นก็รีบวิ่งตรงไปยังร่างของราสะแล้วต่อยเข้าไปกลางลำตัว

ตูม!

ร่างผอมบางของราสะลอยกระเด็นไปชนกับกำแพงหอคอย มันแรงจนราสะทะลุออกไปด้านนอกหอคอยเลยด้วยซ้ำ

“นั่นคือ... ท่านราสะ!”

“ท่าราสะแพ้งั้นเหรอ?”

เหล่านินจาซึนะงาคุเระต่างตกตะลึง ไม่คิดว่าเวลาเพียงไม่กี่นาที ริวอุนจะสามารถเอาชนะราสะได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า อะไรกัน นินจาที่แข็งแกร่งที่สุดในซึนะงาคุเระอ่อนแอเกินไปหรือเปล่า?” เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายจากริวอุนดังมาทางด้านบนของเศษซากอาคาร

นินจาซึนะเห็นเพียงริวอุนคนเดียวเดินออกมาจากซากปรักหักพัง

สีหน้าของริวอุนสบาย ๆราวกับว่าการต่อสู้กับราสะไม่ได้ทำให้เขาลำบากเลยแม้แต่น้อย มันเหมือนกับคาเงะกำลังสู้กับจูนินมากกว่า

“ชิบะ ริวอุน ไอ้เวรเอ๊ย!” นินจาซึนะโกรธ

แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูถูกราสะ แต่ราสะนั้นก็ถือว่าทรงพลังที่สุดรองจากคาเสะคาเงะแล้วจริง ๆ การที่ริวอุนบอกราสะอ่อนแอ นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาอ่อนแอยิ่งกว่าราสะอีกงั้นเหรอ?

“หมอนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ” ปากุระเบ้ปาก ทว่าถึงแม้หน้าตาจะไม่ชอบใจนัก แต่สายตาของเธอกลับไม่มีความโกรธเลย มันมีเพียงสายตาชื่นชมแทน

ไม่รู้ทำไม เวลาเห็นราสะโกรธหรือโดนริวอุนทำร้าย ปากุระกลับไม่โกรธ ไม่เพียงไม่โกรธ เธอยังรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำไป

“ชิบะ ริวอุน!” ราสะค่อย ๆพยุงตัวลุกขึ้นมา

คำพูดของริวอุนทำให้หน้าของเขาแดงก่ำ ตั้งแต่มาเป็นนินจา เขาถูกคนอื่นเรียกว่าอัจฉริยะมาโดยตลอด ไม่เคยได้ยินคำพูดดูถูกแบบนี้มาก่อน

“แล้วมันไม่ใช่เหรอ?” ริวอุนยิ้มพร้อมยักไหล่

ไม่ใช่ว่าเขาประเมินราสะต่ำไป แต่ราสะนั้นอ่อนแอจริง ๆ บางทีเขาอาจถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะในซึนะงาคุเระ ทว่าให้เทียบในโลกนินจา เขาก็เป็นแค่โจนินขั้นสูงคนหนึ่งเท่านั้น

เพราะว่าในยุคนี้ คุโมะงาคุเระมีเอและบี แคว้นดินก็มีคิซึจิ โคโนฮะมีมินาโตะ แคว้นน้ำก็มีเขา

เทียบกับแคว้นหลักทั้งห้าแล้ว ราสะและคิซึจิ ถือว่าเป็นสองคนรั้งท้ายสุดอ่อนแอ ในแง่พลังแล้ว ริวอุนให้ราสะอ่อนแอกว่าคิซึจิ ลูกของโอโนกิด้วยซ้ำ

“ไปลงนรกซะ!” ราสะคุมความโกรธตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น

ผงทองขนาดมหึมารวมตัวกันมาจากทุกทิศทาง พุ่งตรงเข้าหาริวอุนราวกับสึนามิ

ริวอุนไม่ได้หลบเลี่ยง พอผงทองเข้ามาใกล้ ริวอุนก็ใช้งานอาภรณ์สายฟ้าอีกครั้ง จากนั้นก็ระดมกำปั้นของเขาชกไปยังผงทอง

หมัดพลังช้างสารบวกกับอาภรณ์สายฟ้าเพิ่มพลังการโจมตีให้ริวอุน หมัดของเขานั้นชกผงทองจนกระเด็นออกไปเป็นรูโหว่

ไม่ว่าผงทองของราสะมาจากทางไหน ริวอุนก็รับมือได้หมด

ในที่สุดราสะก็เผยช่องโหว่ออกมา ผงทองเขาไม่สามารถกลับมารวมตัวได้ทัน ริวอุนคว้าโอกาสนี้ชักคุไนออก

สายฟ้าปรากฏขึ้นบนคุไนจนมันกลายเป็นดาบพันปักษา

ริวอุนหายตัววับมาโผล่ตรงหน้าราสะอย่างรวดเร็วแล้วไสดาบเข้าแทงออกไป

ราสะตกใจ เขารีบถอยหลังกลับไปตั้งหลัก อย่างไรก็ตาม ริวอุนก็ไม่หยุดลงมือ ความรวดเร็วของริวอุนเกินกว่าที่ราสะซึ่งเป็นนินจาสายป้องกันและเคลื่อนไหวช้าจะรับมือได้

“นี่คือพลังของชิบะ ริวอุนตอนนี้งั้นเหรอ?” ยามาโตะกลืนน้ำลาย

ก่อนหน้านี้เขาได้ยินข่าวลือมาหลายอย่าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นริวอุนลงมือและที่สำคัญกว่านั้น ยุคนี้ยังเป็นยุคอดีต พลังของริวอุนก็ยังไปไม่ถึงแบบในอนาคต เขายังแข็งแกร่งขึ้นได้อีก

“บ้าเอ๊ย! ช่องว่าระหว่างฉันกับเขาไม่ได้ลดลงเลย” คาคาชิกัดฟัดกรอด

เขาพยายามหนักมาสองปี เขายังคิดว่าช่องว่างระหว่างเขากับริวอุนจะลดลงบ้าง ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนหมอกควัน ไม่สามารถคว้าจับเอาไว้ได้เลย

เปรี๊ยะ!

สายฟ้าแลบออกมาอีกรอบ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนจำนวนมาก ริวอุนได้ใช้ดาบพันปักษาสร้างบาดแผลขนาดใหญ่บนตัวราสะได้ในที่สุด

เลือดไหลย้อมเสื้อผ้าเป็นสีแดง

ราสะรู้สึกถึงความเจ็บปวดอันรุนแรงกลางหน้าอก สัญชาตญาณบอกว่าให้เขากระโดดหลบไปด้านหลัง รีบถอยห่างจากชิบะ ริวอุนให้ไกลที่สุด

พอถอยห่างมาได้ เขาก็มองหน้าอกตัวเอง ซึ่งเป็นรอยฟันรวมกับแผลไหม้

‘ชิบะ ริวอุนเก่งเกินไป ฉันตอนนี้เทียบเขาไม่ได้เลย ดังนั้นเราต้องถ่วงเวลาให้มากที่สุด อย่าให้เขาเข้าไปขวางทางการชิงพลังสายแร่มังกรได้เด็ดขาด’ ราสะคิดในใจ

แม้จะอัปยศ มันก็เป็นหนทางเดียว

ราสะกำลังจะลงมือใช้ผงทองถ่วงเวลาริวอุน แต่ก่อนจะได้ทันทำอะไรลงไป ลำแสงสีม่วงซึ่งพุ่งสูงขึ้นบนท้องฟ้าก่อนหน้านี้ก็ได้หายวับไป ทั่วทั้งอาณาจักรโรรันสั่นสะเทือน

หอคอยสูงซึ่งมีสายแร่มังกรอยู่ได้สั่นสะเทือน จากนั้นก็เริ่มพลังทลายลงอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น?!” ทุกคนมองไปทางหอคอย

สีหน้าราสะเปลี่ยนไปมาก สีหน้าแห่งความไม่อยากเชื่อปรากฏออกมาชัดเจน เพราะหากสายแร่มังกรถูกสกัดออกมา ลำแสงสีม่วงน่าจะยังไม่หายไป

ตอนนี้มันหายไปแล้ว มีเพียงสองทาง หนึ่งคือสำเร็จ อีกทางคือล้มเหลว

คำนวณจากระยะเวลาการสกัดแร่แล้ว มันควรต้องใช้เวลาสักหนึ่งชั่วโมงในการสกัดสายแร่จนหมด มันไม่มีทางเร็วขนาดนี้แน่

มันจึงมีความเป็นไปได้เดียว นั่นคือแผนของพวกเขา... ล้มเหลว!

เปรี๊ยะ!

ราสะยังคงเหม่อลอย ริวอุนอาศัยจังหวะนี้มุ่งตรงเข้าไปตรงหน้าคู่ต่อสู้ ดาบพันปักษาในมือตวัดผ่านลำตัว

น่าเสียดายที่ราสะไหวตัวทัน เขาใช้ผงทองปิดกั้นการโจมตีโดยไม่ทันได้คิด ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

เพราะว่าริวอุนตรงหน้านั้นเป็นเพียงตัวล่อ ริวอุนตัวจริงได้ปรากฏตัวด้านซ้ายและขวา ราสะเองก็ไม่รู้ว่าซ้ายและขวาคนไหนเป็นตัวจริงเช่นกัน

“คนตรงหน้าคือร่างแยก!” ราสะตกใจ จากนั้นความเจ็บปวดก็เกิดขึ้นบนแขนทั้งสองข้าง

กว่าจะรู้ตัว แขนของเขาก็ขาดกระเด็น เลือดสีแดงพุ่งกระฉูดเหมือนน้ำพุ เพียงชั่วพริบตา ริวอุนก็ได้สะบั้นแขนของราสะออกทั้งสองข้าง

*********************