บทที่68 ไรคาเงะ ฟรี

“ไอ้บ้า ไอ้โง่!... ในที่สุดพี่ชายก็ถูกละเลย โย่ว!” เสียงแร็พร่าเริงดังขึ้นมาข้าง ๆกลุ่มนินจาคุโมะ

เจ้าของเสียงเป็นเด็กชายที่อายุราวสิบขวบ เขาโบกไม้โบกมือแล้วแร็พอย่างสนุกสนาน

“บี ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าพูดว่าไอ้บ้า ไอ้โง่เวลาที่กำลังจะต่อสู้” เอมุมปากกระตุกแล้วเขกหัวเด็กชายคนนั้นอย่างแรง

คิลเลอร์บีร้องไห้ออกมาด้วยสีหน้าเจ็บปวดพร้อมกับนั่งยอม ๆกุมหัวที่ปูดบวม มองดูพี่ชายด้วยน้ำตาไหลพราก

“หึ... ชิบะ ริวอุน ตกลงว่าแกเป็นคนฆ่าเขี้ยวสีขาวจริง ๆเหรอ?” เอหันหน้าไปถามอีกครั้ง

ขณะที่พูด สายฟ้าก็สว่างวาบไปทั่วร่างกายของเขา จิตคุกคามแผ่ออกมาเบา ๆ

ดูเหมือนกับว่าเขาจะโจมตีหากริวอุนไม่ตอบคำถามของเขา

“หมาที่ไหนเห่าอยู่เนี่ย?” ริวอุนป้องหูแล้วหันซ้ายขวา

เขาไม่ใช่คนใจกว้าง ที่เวลาเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าแล้วจะพูดว่าไม่เป็นไรหรือตอบอะไรที่อีกฝ่ายต้องการให้ตอบ

ในความคิดของเขา คนอย่างเอควรจะถูกสังคมรุมประชาทัณฑ์

“หมา?!” ทุกคนต่างผงะหลังจากได้ยิน

เอคือลูกชายของไรคาเงะรุ่นที่ 3 มีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่สอง เอสร้างชื่อให้ตัวเอง จนได้ตำแหน่งผู้สืบทอดไรคาเงะรุ่นต่อไป

ความแข็งแกร่งของตัวเอยังทรงพลังมาก เทียบได้กับคาเงะของหมู่บ้านด้วย ทว่าตอนนี้กลับโดนเรียกว่าหมา?

“ไอ้เวร!” สีหน้าของเอแดง ในฐานะทายาทของไรคาเงะ เขามักจะได้รับคำชมจากคนอื่นเสมอ

แม้แต่นินจาจากหมู่บ้านอื่นก็ต้องระมัดระวังต่อหน้าเขา เคยมีคนดูถูกว่าเขาเป็นหมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ความโกรธกำลังแผดเผาในใจ เขาส่งเสียงคำรามดังจนแก้วหูทุกคนแทบแตก ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยสายฟ้าจากนั้นก็หายวับไป

เพียงกระพริบตาก็มาอยู่ด้านบนหัวของริวอุน เอรีดเร้นจักระควบแน่นบนหมัดแล้วปล่อยพลังแห่งการทำลายล้างออกมา

“ไปตายซะ หมัดสายฟ้า!” หมัดที่ส่งเสียงเสียดสีของสายฟ้าทุบลงไปที่หัวริวอุนอย่างแรง

“อาจารย์ระวัง!!” เทรุมิ เมย์ตกใจ เธอตะโกนเตือนริวอุน ในใจเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ริวอุนส่ายหน้าพร้อมกับจ้องมองไปที่หมัดที่กำลังทุบมาที่เขาจากด้านบน เขาไม่มีความตั้งใจจะหลบเลี่ยง กลับกัน ริวอุนยกหมัดขึ้น “มุทะลุ ไม่คิดหน้าคิดหลัง!”

“ไม่ได้การแล้ว ชิบะ ริวอุน นายต้องหลบ อย่าปะทะนะ” ปากุระตะโกนเตือน

เธอรู้ดีว่าเอแข็งแกร่งมาก เมื่อรวมกับอาภรณ์สายฟ้า วิชาสายฟ้าอันทรงพลัง ความสามารถในการโจมตีระยะประชิดอาจกล่าวได้ว่าดีที่สุดในโลกนินจา ไม่มีทางที่แขนขาเล็ก ๆของริวอุนจะปะทะด้วยได้

“โง่จริง ๆ!” นินจาซึนะบางคนหัวเราะเยาะ

ในความคิดของเขา ริวอุนและนินจาจากคุโมะกำลังฆ่ากันเองและหมู่บ้านของเขาเพียงรอรับประโยชน์เท่านั้น

“หมู่บ้านคุโมะงาคุเระ มีนินจาที่มีชื่อเสียงเยอะ หากชิบะ ริวอุนถูกต่อยจนตาย มันคงจะเป็นเรื่องที่ดีนะ” นินจาซึนะอีกคนมองด้วยความยินดี

หากเป็นความขัดแย้งกันธรรมดาคงไม่มีคนยินดีเยอะขนาดนี้ แต่นี่เป็นการฆ่ากัน มันต่างออกไป แถมริวอุนก็นับว่าเป็นอัจฉริยะแห่งคิริงาคุเระด้วย ชื่อเสียงในการตัดหัวเขี้ยวสีขาว ทำให้ทุกหมู่บ้านคลางแคลงใจกันมาก

หากคนแบบนี้ตายไป มันจะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างคิริและคุโมะอย่าแน่นอน

“มีชื่อเสียงตั้งแต่เด็ก แม้กระทั่งตัดหัวเขี้ยวสีขาวได้ แน่นอนว่าทุกคนต้องสงสัยอยู่แล้วว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” คาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ในอนาคตอย่างราสะพูดขึ้นด้วยสีหน้าตาย

หากสังเกตสีหน้าเขาดี ๆ จะเห็นว่ามีแววเสียดสีในแววตาเขาเล็กน้อย

“เขาจะชนะ เพราะเขาฆ่าเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะได้” ไม่ทันขาดคำ เสียงแย้งก็ดังมาจากทางด้านหลังราสะ

มันเป็นเสียงเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะที่มีเจือด้วยเสียงคลั่งไคล้

ราสะมองลงไปก็เห็นเด็กชายผมสีแดง สะพายกล่องใส่หุ่นเชิดไว้ด้านหลัง จับจ้องไปยังร่างริวอุนอย่างกระตือรือร้น สายตามีแววเชิดชูไม่น้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะกระบังหน้าผากซึนะบนหัว คนอื่น ๆคงคิดว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กของคิริงาคุเระ ไม่ใช่ซึนะ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีนินจาจากซึนะเชิดชูนินจาจากแคว้นอื่นเลยสักคนเดียว

ราสะขมวดคิ้วไม่พอใจกับเด็กชายที่แย้งเขา แต่กลับไม่ได้พูดอะไร เนื่องจากเด็กคนนี้เป็นหลายชายของผู้อาวุโสที่น่าเคารพในหมู่บ้านอย่างชิโยะหรือย่าโจ

“เอ สั่งสอนไอ้เด็กปากดีนั่นซะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า... กล้าสู้กับเอซึ่งหน้า ไม่รู้ว่าควรเรียกว่าโง่ดีไหม?”

“เอไม่ได้อ่อนแอไปกว่าไรคาเงะรุ่นที่ 3 ชิบะ ริวอุนคงไม่รอดแล้วล่ะ”

เหล่านินจาหมู่บ้านคุโมะต่างยินดี ไม่ได้กังวลเรื่องความขัดแย้งระหว่างหมู่บ้านที่จะเกิดขึ้นเลย พวกเขากลับหัวเราะกันเสียงดังเหมือนจัดงานเลี้ยงด้วยซ้ำไป

หมัดของเอใกล้ถึงตัวริวอุน ทว่าริวอุนกลับยกหมัดขึ้นปะทะกัน

ตูม!

เสียงปะทะกันของหมัดอันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น บริเวณที่ริวอุนยืนอยู่ระเบิดออกเป็นคลื่นช็อกเวฟ มีเศษหินนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นไปบนฟ้า

ฝุ่นปกคลุมพื้นที่ นินจาทั้งสามหมู่บ้านจ้องมองไปยังศูนย์กลางการต่อสู้

ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากฝุ่น

“เอหรือเปล่า?” นินจาคุโมะพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ก่อนที่พวกเขาจะพูดต่อ สีหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไป

พวกเขาพบว่าคนที่ออกมา ไม่ใช่เอเหมือนที่พวกเขากำลังคิด แต่กลับเป็นชิบะ ริวอุน

“เป็นไปได้ยังไง?! ชิบะ ริวอุนปะทะตรง ๆกับเอแล้วไม่ได้รับบาดเจ็บได้ยังไงกัน?” นินจาคุโมะตกใจกันอีกครั้ง

มากยิ่งกว่าตอนที่ริวอุนบอกว่าเอเป็นหมาเสียอีก จากมุมมองพวกเขาที่สนิทกับเอ การเผชิญหน้าของเอกับริวอุน มันเป็นเหมือนการฆ่าตัวตายของริวอุนโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่พวกเขาหวังคือเอเดินออกมาด้วยร่างกายปกติเหมือนเดิม ไม่คิดว่าคนที่เดินออกมาจะเป็นริวอุนแทน

“ไม่บาดเจ็บเลยเหรอ?” ราสะและคนอื่น ๆก็ดูประหลาดใจเช่นกัน

“ยอดเลย... สุดยอดมาก!” ปากของซาโซริอ้าค้าง ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังริวอุน สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ปัง!

เสียงดังเกิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้พวกเขามองไปในฝุ่นควันก็เห็นร่างของเอที่ลงมายืนที่พื้น อีกฝ่ายกระโดดขึ้น เงื้อหมัดแล้วชกไปที่ริวอุนอีกครั้งหนึ่ง

**********************