บทที่ 3 - ความท้าทายครั้งใหญ่สุดในรอบสิบกว่าปีของครูเหอ

บทที่ 3 - ความท้าทายครั้งใหญ่สุดในรอบสิบกว่าปีของครูเหอ

แพลตฟอร์มวิดีโอเพนกวิน ในห้องถ่ายทอดสดรายการ ประเมินยังไงดี

"แขกรับเชิญพวกนี้อวยเวอร์เกินไปแล้ว คิดว่าคนดูอย่างพวกเราโง่หรือไง"

"ขำขี้แตก เชฟอินเดียชัดๆ ฝีมือทำอาหารของตัวเองเป็นยังไงไม่มีความเจียมตัวเลยสินะ"

"ทุกครั้งที่เห็นหน้าตาแขกรับเชิญพวกนี้พยายามแกล้งอวยว่าอร่อยแล้วอยากจะอ้วก"

"รายการ ประเมินยังไงดี กลายเป็นงานอวยกันเองไปตั้งนานแล้ว เทปนี้ถ้าไม่ได้กะมาด่าไอ้เหย่ตกอับ ฉันขี้เกียจกดเข้ามาดูด้วยซ้ำ"

"ไม่เสียชื่อไอ้เหย่ตกอับ เลียแข้งเลียขารุ่นพี่ออกสื่อเลย แถมยังเลียได้น่าสะอิดสะเอียนขนาดนี้"

"เพิ่งมา จะรันตามสคริปต์ก่อน หรือจะด่าไอ้เหย่ตกอับเลย?"

"ไอ้เหย่ตกอับ แกจะใช้อะไรชดใช้ให้วงไรส์!"

"[เซนเซอร์อัตโนมัติ] ปัดเป่า! [เซนเซอร์อัตโนมัติ] ปัดเป่า!"

เมื่อรายการเริ่มต้น ยอดผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็พุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

คอมเมนต์หลั่งไหลเป็นสายน้ำ ดุเดือดเลือดพล่าน กว่าครึ่งตั้งใจมาถล่มฉือเหย่โดยเฉพาะ

ในขณะนี้ ครูหวงปรายตามองฉือเหย่ด้วยความเรียบเฉย ข่มความไม่พอใจไว้ในใจ แล้วเดินไปนั่งที่โซฟาท่ามกลางเสียงเชียร์ราวกับบอตของคนดูด้านล่าง

แขกรับเชิญและพิธีกรรีบเข้าไปทักทายอย่างมีมารยาท รอจนครูหวงเผยรอยยิ้มพอใจ ทุกคนจึงกลับไปนั่งที่ของตน

ครูหวงส่งสายตาเป็นสัญญาณ

ครูเหอเข้าใจทันที "เอาล่ะครับ วันนี้ครูหวงไม่เพียงมาเป็นแขกรับเชิญในรายการของเรา แต่ยังเตรียมของขวัญพิเศษมามอบให้กับแขกรับเชิญและผู้ชมทุกท่านด้วย"

หน้าม้าแถวหน้าที่รับเงินมาแล้วส่งเสียงเชียร์อีกครั้ง

ทีมงานอุ้มกล่องใบใหญ่มาวางไว้บนพื้นเรียบร้อยแล้ว

ครูหวงทำทีเป็นโบกมืออย่างถ่อมตัว "ไม่หรอกครับ ก็แค่ว่างๆ อยู่บ้าน เลยลองทำเค้กชิ้นเล็กๆ ดู วันนี้พอดีมีโอกาสมาออกรายการของครูเหอ ก็เลยติดไม้ติดมือมาแบ่งปันให้ทุกคนครับ"

"ว้าว"

หลินจิ้งอี๋ส่งเสียง "ว้าว" ออกมาอย่างกระตือรือร้น สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ครูหวงใจดีจังเลยค่ะ"

"นั่นสิคะ ไม่คิดเลยว่าจะได้กินเค้กฝีมือครูหวงที่นี่"

แขกรับเชิญประจำหญิงมีสีหน้าซับซ้อนพาดผ่านอย่างรวดเร็ว แต่ก็รีบเปลี่ยนเป็นเอามือปิดปากอย่างตื้นตัน แววตาเป็นประกาย:

"ตอนเด็กๆ แม่ชอบทำเค้กให้ฉันกินบ่อยๆ เดี๋ยวฉันอาจจะร้องไห้ก็ได้... อย่าเลยนะคะ หวังว่าเค้กที่ครูหวงทำจะไม่อร่อยขนาดนั้น"

"ฮัดเช่ย!"

"ฮ่าๆๆ"

ครูหวงหัวเราะจนจามออกมา ลูบจมูกตัวเองด้วยความอารมณ์ดีสุดๆ

เขาชอบมองดูรุ่นน้อง "เพลิดเพลิน" กับอาหารของเขา ไม่เพียงแต่จะช่วยโปรโมตแบรนด์ แต่ยังให้ความรู้สึกเหมือนมนุษย์ยุคแรกเริ่มที่กำลังทำให้สัตว์เลี้ยงเชื่องอย่างไรอย่างนั้น

"มีส่วนของทุกคนครับ ไม่ต้องรีบ"

เขาพูดพลางลงมือล้วงเอาเค้กออกมาส่งให้ลูกศิษย์คนโปรดด้วยตัวเอง โดยไม่ได้สวมถุงมือด้วยซ้ำ "ลองชิมดูสิ เธอชอบรสช็อกโกแลตที่สุดไม่ใช่เหรอ"

"ขอบคุณค่ะอาจารย์" หลินจิ้งอี๋ส่งมอบอารมณ์ความรู้สึกกลับไปให้อย่างเต็มเปี่ยม

"อืม~"

ทางด้านแขกรับเชิญประจำหญิงกัดเข้าไปคำหนึ่งด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะทำตาเป็นประกายวิบวับ "ว้าว~ เค้กชิ้นนี้ อร่อยมาก! ของฉันเป็นรสสตรอว์เบอร์รีค่ะ!"

ขณะที่พูด เธอก็บิลด์อารมณ์ หวังจะบีบน้ำตาออกมาสักหยดสองหยด

ฉือเหย่กับฉู่หลวนอวี๋ก็รับเค้กมาคนละชิ้น แต่สายตาของพวกเขากลับจับจ้องไปที่เค้กในมือของหลินจิ้งอี๋

ที่ขอบเค้กชิ้นนั้นที่ส่งมาจากมือครูหวง บนผนังครีม มีของเหลวใสแจ๋วหยดหนึ่งห้อยต่องแต่งอยู่

รูม่านตาของฉู่หลวนอวี๋หดเกร็ง เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

ฉือเหย่เผลออ้าปากค้าง

แต่มันสายไปเสียแล้ว

หลินจิ้งอี๋สังเกตเห็น "คริสตัลเม็ดน้อย" ที่แกว่งไปมาตรงหน้าแล้ว เธอแลบลิ้นออกมากวาดตวัดมันเข้าปากดัง "จ๊วบ" อย่างระมัดระวัง "นี่คือครีมเหรอคะ ครีมใสๆ ด้วย สมกับเป็นครูหวงจริงๆ ค่ะ~"

เธอมีสีหน้าฟินสุดๆ เคี้ยวตุ้ยๆ พลางลิ้มรส "อืม... สุดยอดไปเลย! กลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้นมาก!!"

ฉู่หลวนอวี๋: ...แหวะ!!!

ฉือเหย่เงียบไปสองวินาที ยิ่งเห็นสีหน้าดื่มด่ำจากก้นบึ้งหัวใจของหลินจิ้งอี๋ คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ชอบกินขี้เหรอ?!"

"อืม... แค่กๆ!!!"

พอฉู่หลวนอวี๋ได้ยินคำนี้ ก็รีบกัดริมฝีปากตัวเองแน่น รูม่านตาสั่นไหวอย่างรุนแรง

ตอนนี้พวกเขากำลังถ่ายทอดสดอยู่นะ แถมยังเปิดไมค์กันอยู่ด้วย!

พี่ชายคนนี้จะกล้าเกินไปแล้วมั้ง?!

"หืม?"

หลินจิ้งอี๋ที่กลืนลงคอไปอย่างยากลำบาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยชมความอร่อยหันมามองด้วยความงุนงง

ครูหวง ครูเหอ และคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าแบบเดียวกัน

"???"

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า?!"

"หิวจัด ยัยนี่หิวจัดแน่ๆ!"

"ไอ้เหย่ตกอับ แกกล้า... หูฝาดปะเนี่ย?"

"นี่คือไอ้เหย่ตกอับเหรอ? กล้าหักหน้ากันขนาดนี้เลย?"

ผู้ชมในห้องส่งและหน้าจอถ่ายทอดสดต่างหัวเราะครืน โปรดิวเซอร์หลังเวทีเหงื่อแตกพลั่ก "ตัดได้ไหม? ตัดออกได้หรือเปล่า?"

"นี่มันรายการสดนะ จะตัดยังไงล่ะ?!"

ตากล้องที่อยู่ข้างๆ ก็ทนไม่ไหว หยิกต้นขาตัวเองแน่น ส่ายหน้าไม่หยุด "ฉือเหย่คนนี้พูดจาแรงเกินไปแล้ว!"

"แล้วทำไมเขาถึงไม่พูดตามบทล่ะเนี่ย?"

ในห้องส่ง

เนื่องจากไม่เห็นภาพเมื่อครู่ บรรดาแขกรับเชิญหน้ากล้องจึงมีสีหน้างุนงง

ฉือเหย่เตือนด้วยความหวังดี "วันนี้ครูหวงเป็นหวัด เมื่อกี้เผลอป้ายน้ำมูกติดเค้กไปน่ะครับ"

หลินจิ้งอี๋: "???"

ทุกคน: "!!!"

"แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ" ฉือเหย่ปลอบใจหลินจิ้งอี๋ "ก็คุณบอกเองนี่ว่าเป็นรสช็อกโกแลต"

ช็อกโกแลตพ่อมึงสิ!

ในที่สุดหลินจิ้งอี๋ก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า

"แฮ่ม น่าจะเป็นครีมมั้ง ฟองนมไง เมื่อกี้ผมก็เห็นอยู่"

แม้แต่ครูเหอที่ผ่านสถานการณ์ใหญ่ๆ มานับไม่ถ้วน ตอนนี้ก็อดรู้สึกขนหัวลุกไม่ได้ ต้องฝืนใจแก้สถานการณ์ "ของผมก็เป็นครีมรสเค็มเหมือนกัน เหมือนของคุณเป๊ะเลย"

ฉู่หลวนอวี๋ส่งสายตาตกตะลึงไปหาทันที

แม้จะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ความหมายก็ชัดเจนมาก: ที่แท้คุณก็กินขี้เข้าไปเหมือนกันสินะ!

ครูเหอหน้าแดงระเรื่อเมื่อถูกจ้อง เปลี่ยนเรื่องแก้เก้อทันที "วันนี้ครูหวงเตรียมเค้กมากี่รสครับเนี่ย"

"..." ครูหวงเพิ่งได้สติ สีหน้าย่ำแย่สุดๆ

แต่เขารู้ว่าตอนนี้กำลังสตรีมสดอยู่ จะเสียอาการไม่ได้ จึงต้องเออออไปตามน้ำของครูเหอ "น่าจะสามรสครับ มีสตรอว์เบอร์รี ช็อกโกแลต แล้วก็มะม่วง"

"ว้าว ตั้งสามรส ลำบากแย่เลยครับ"

ครูเหอแสร้งส่ายหน้าอย่างซาบซึ้ง และหาเป้าหมายในการสนทนาใหม่ได้แล้ว เขาหันไปมองแขกรับเชิญประจำหญิง "ผมเห็นเสี่ยวชีร้องไห้ด้วย นึกถึงอะไรขึ้นมาเหรอครับ"

เสี่ยวชีในเวลานี้มองดูเค้กที่ตัวเองกัดไปแล้วคำหนึ่ง ด้วยสีหน้าเหมือนคนตายญาติ

แต่เพื่อให้ความร่วมมือกับครูเหอ และกู้หน้าให้ครูหวง เธอจึงจำใจต้องอวยต่อไป "เค้กชิ้นนี้อร่อยมากจริงๆ ค่ะ สุดยอด... ทำให้ฉันนึกถึงเค้กที่คุณแม่ทำให้กินตอนเด็กๆ รสชาติเหมือนกันเป๊ะเลย"

พูดจบ เธอก็บีบน้ำตาออกมาได้สองสามหยดในที่สุด

เธออยากจะร้องไห้จริงๆ นะ ไม่น่ารีบกินเข้าไปเลยเมื่อกี้!

ไม่รู้ว่าชิ้นของเธอมีคริสตัลเม็ดน้อยนั่นผสมอยู่ด้วยหรือเปล่า

ฉือเหย่เห็นแล้วกินไม่ลงจริงๆ เลยได้แต่พยักหน้าผสมโรง "เป็นรสชาติของแม่จริงๆ ด้วย ผมก็สัมผัสได้"

ทุกคน: "..."

ตอนแรกที่แขกรับเชิญประจำหญิงบีบน้ำตาออกมาอวย มันก็ยังไม่เท่าไหร่หรอก แต่พอฉือเหย่พูดเสริมขึ้นมา มันดูโอเวอร์ไปหน่อยนะ

แถมแกก็ช่วยชิมก่อนพูดหน่อยเถอะ!

แค่มองปราดเดียวก็รู้รสชาติของแม่เลยเหรอ? ขนมฝีมือแม่งั้นสิ?

ครูหวงกัดฟันกรอด แววตาเริ่มแฝงรังสีอำมหิต

แขกรับเชิญประจำหญิงไม่ทันสังเกตเห็น เธอกำลังอารมณ์สับสนวุ่นวาย อยากให้ความทรมานนี้จบลงเร็วๆ ยอมถูกครูหวงฝึกให้เชื่อง พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ "ใช่เลยค่ะ ไม่คิดเลยนะคะว่าแม่ของคุณก็ชอบทำเค้กเหมือนกัน"

ฉือเหย่ส่ายหน้า "แม่ผมไม่ชอบทำเค้กหรอกครับ"

แขกรับเชิญประจำหญิง: "อ้าว?"

ฉือเหย่ตอบอย่างจริงใจ "แม่ผมทำอาหารไม่เป็น"

"พรืด!"

ฉู่หลวนอวี๋ที่เพิ่งจะสงบสติอารมณ์และพยายามควบคุมสีหน้าอย่างเต็มที่ พอได้ยินคำนี้ก็หลุดขำออกมาเป็นครั้งที่สองทันที

ฉือเหย่มองสีหน้าตกตะลึงของแขกรับเชิญประจำหญิง สังเกตเห็นหยาดน้ำตาใสๆ บนใบหน้าเธอ จึงหันไปพูดกับฉู่หลวนอวี๋ว่า "คุณดูสิ ไม่อร่อยจนร้องไห้เลย"

"!!!"

ฉู่หลวนอวี๋ซุกหน้าลงกับโซฟาทันที

หมดกันการควบคุมสีหน้า

ทุกคนต่างเบิกตากว้างมองฉือเหย่อย่างตกตะลึง

ตอนที่พูดพล่อยๆ เปิดโปงเรื่องน้ำมูกเมื่อกี้ยังพอทนได้ เพราะตากล้องซูมภาพชัดเจน แถมเรื่องที่ฉือเหย่ไร้สมองในวงการก็ไม่ใช่เพิ่งมีแค่วันสองวัน

แต่ตอนนี้...

ถึงแม้ฝีมือทำอาหารของครูหวงจะเป็นที่รู้กันทั่วเน็ต แต่คนในวงการมีใครกล้าพูดซี้ซั้วบ้าง?

ไม่อยากอยู่ในวงการแล้วเหรอไง?!

"ขำขี้แตก!"

"ไอ้เหย่ตกอับเสียสติไปแล้วเหรอ?"

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้เหย่ตกอับจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้"

"ถึงจะเกลียดไอ้เหย่ตกอับมาก แต่... มันตลกมากจริงๆ อะ"

[ติ๊ง! ค่าความชื่นชอบ +1!]

[ติ๊ง! ค่าความชื่นชอบ +1!]

[ติ๊ง! ค่าความชื่นชอบ +...!]

ฉือเหย่ที่เพิ่งจะโชว์ฟอร์มตามปกติต้องชะงักเล็กน้อย มองดู [ค่าความชื่นชอบ +1] ที่เด้งเตือนขึ้นมาไม่หยุดอย่างงงๆ

เรื่องแค่นี้ก็เพิ่มค่าความชื่นชอบได้ด้วยเหรอ?

ดูเหมือนจะไม่ยากอย่างที่คิดแฮะ

เขาอยากจะลองเช็กแต้มค่าความชื่นชอบที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้ดูว่าเพิ่มมาเท่าไหร่ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเชียร์ดังกึกก้องมาจากผู้ชมด้านล่าง

...ระเบิดความฮา!

ในแง่ของการวางแผนรายการและผลลัพธ์ของรายการ ประเมินยังไงดี วินาทีนี้ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม บรรยากาศในห้องส่งร้อนระอุ

"ฉือฉือ"

ครูเหอแกล้งทำหน้าขึงขัง "เค้กชิ้นที่คุณพูดถึง จริงๆ แล้วผมกับครูหวงช่วยกันทำ ส่วนชิ้นที่เสี่ยวชีกินนั่นผมทำเองกับมือเลยนะ..."

เสียงหัวเราะจากผู้ชมดังขึ้นอีก สีหน้าของครูหวงดูดีขึ้นมาบ้าง แขกรับเชิญทุกคนในที่นั้นต่างลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ต้องยกความดีความชอบให้ครูเหอจริงๆ ที่สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้

ครูเหอยังคงปั้นหน้าตึง ทำเป็นไม่พอใจ "ถ้าคุณไม่พอใจอะไรผม ก็พูดมาตรงๆ ได้เลย..."

ฉือเหย่เห็นค่าความชื่นชอบที่พุ่งจาก [10032] เป็น [14500] แล้ว

เมื่อได้ยินเสียง เขาจึงปิดหน้าระบบลง มองดูครูเหอที่แกล้งทำหน้าขึงขัง และทำทีลังเลเช่นกัน "จะว่าไม่พอใจก็ไม่เชิงหรอกครับ แค่รู้สึกว่า..."

"คุณกล้าพูดออกมาจริงๆ เหรอเนี่ย?!"

ครูเหอ "โมโหจัด"

"ฮ่าๆๆ"

ผู้ชมด้านล่างหัวเราะลั่นอีกครั้ง บรรยากาศเริ่มกลับมาผ่อนคลาย ครูเหอเข้าไปสวมกอดฉือเหย่และพูดติดตลกว่า "ไอ้เด็กเนรคุณ ครูหวงอุตส่าห์ทำเค้กมาให้ตั้งเหนื่อย แต่เธอกลับพูดจาแบบนี้ใส่เขาเนี่ยนะ?"

"เดี๋ยวต้องทำโทษให้กินเค้กเพิ่มอีกสองชิ้น!"

ฉือเหย่เงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว "ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเป็นการทำโทษจริงๆ นะครับ"

ครูเหอ: "???"

"ฮ่าๆๆ!!"

คราวนี้คนทั้งห้องส่งระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ครูเหอถึงกับหน้า "ซีดเผือด" เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับความท้าทายที่หนักหน่วงที่สุดในรอบสิบกว่าปีที่ทำงานในวงการนี้มา!

ไอ้หนุ่ม แบบนี้แล้วจะให้ฉันแก้สถานการณ์ยังไงล่ะฮะ?!

"ครูหวง ผมคุมเด็กดื้อคนนี้ไม่อยู่แล้ว คุณจัดการเองเถอะครับ"

ครูเหอหันหลังให้กล้อง ทำท่าเหมือนจะบ้าตาย แต่จริงๆ แล้วก็ยังมีความตั้งใจจะช่วยพูดให้ฉือเหย่อยู่บ้าง

แต่เห็นได้ชัดว่าครูหวงไม่เล่นด้วย เขากลับมามีสีหน้าเรียบเฉย สายตาเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า "เด็กดื้อถ้าคุมไม่อยู่ ก็ต้อง 'ตีก้น' สั่งสอนสักหน่อย"

[จบแล้ว]