บทที่53 ความโกรธของจิไรยะ ฟรี

“อ๊ากกกกก!” เสียงนินจาคนสุดท้ายดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด

เท้าของเขาถูกด้ายของคุชิมารุตัดออก หลังจากสูญเสียขาทั้งสองข้าง นินจาคนนั้นก็ตกลงไปในแม่น้ำสายใหญ่

“วิชาดาบยาว: เย็บด้าย!” เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายของคุชิมารุคือนินจาคนเดิมที่กำลังจมน้ำ

เส้นด้ายคมกริบ มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นได้พุ่งเข้าไปหานินจาคนนั้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง หน้าอกของนินจาโคโนฮะถูกแทงจนเป็นรูพรุน

“อ อ อ อ...” เสียงร้องของเขาขาดห้วง ดวงตาเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะตายแบบนี้

ร่างกายถูกแทงเหมือนไม้เสียบ แถมสายตายังมองเห็นเส้นด้ายที่เปรอะเปื้อนเลือดของตัวเองเต็มสองตา

“นากาตะ!!” ยูโตะ อากิตะ นินจาอีกคนที่มาด้วยร้องตะโกน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เขาไม่สนใจอะไร รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนของเขาเพื่อช่วยเหลือ

“เฮ้! นายควรคิดถึงตัวเองมากกว่านะว่าจะรอดไปได้หรือเปล่า?” เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งดังขึ้นอีกเสียงหนึ่ง จากนั้นเขาก็เห็นม้วนคัมภีร์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น จากนั้นมันก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดคำรามมาพร้อมกับเปลวไฟลุกโชน ไม่นานนักเปลวไฟก็จางหายไป ร่างของยูโตะ อาคิตะก็ปรากฎตัวขึ้นโดยร่างกายเต็มไปด้วยรอยไหม้

“ไอ้พวกลอบกัด! แน่จริงก็ออกมาสู้กันตรง ๆสิวะ!” ยูโตะ อาคิตะคำราม ร่างของเขาทรุดลงบนแม่น้ำไม่ไกลจากร่างเพื่อนของเขา

ในขณะนั้นเอง เขาก็รู้สึเหมือนข้อเท้าของเขาถูกบางอย่างดึงเอาไว้

“แย่แล้ว!” อาคิตะรู้สึกกลัวเป็นครั้งแรก เขาต้องการหลุดจากการจับนี้ให้ได้ แต่สองมือที่จับขาเขาเอาไว้ราวกับคีมเหล็ก ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้เลย

“ลงนรกไปซะ... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งเหมือนฆาตกรโรคจิตเขย่าขวัญอาคิตะมาก เขาเห็นเส้นด้ายโผล่ขึ้นมาจากน้ำ จากนั้นคุชิมารุก็กระตุกด้ายนั้น

ฉัวะ!

ร่างของอาคิตะโดนผ่าครึ่ง ส่วนนินจาที่ซ่อนอยู่ในน้ำได้กลายเป็นร่างแยกน้ำ สลายไป สนามรบกลางแม่น้ำเกิดความสงบ เลือดสีแดงสดของสองนินจาโดนลำน้ำชะล้าง ไหลหายไปจนหมดราวกับว่าที่แห่งนี้ไม่เคยเกิดการฆ่ากันขึ้น

“นากาตะ! ยูโตะ!” จิไรยะกัดฟันคำราม สายตาจ้องมองไปยังสองร่างที่ตายไปอย่างว่างเปล่า

เหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป ตั้งแต่การปรากฎขึ้นของหมอกทึบไปจนถึงการสังหารโจนินสองคนเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

เพียงไม่กี่วินาที พวกเขาก็ถูกสังหาร!

“ยกโทษให้ไม่ได้!!” จิไรยะกำหมัดแน่น สายตาเคียดแค้น เขากัดนิ้วเรียกเลือดจากนั้นก็ประกบมือนั้นลงกับพื้น

“คาถาอัญเชิญ!”

ปุ้ง!

ควันขนาดมหึมาระเบิดออก แม่น้ำถูกร่างใหญ่ปิดกั้น หมอกรอบข้างเองก็สลายไปตามคลื่นอากาศจากคาถาอัญเชิญ

จิไรยะยืนอยู่บนกบสีแดง รอยยิ้มของเขาหายไปและถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา

“จิไรยะ เรียกฉันมาเพราะอะไรอีก?” กบสีแดงตัวใหญ่สูบไปป์ถามเสียงดังลั่นป่า

“กามะบุนตะ ช่วยฉันสู้กับศัตรูหน่อย” จิไรยะขอร้องกบสีแดงตัวใหญ่ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความต้องการสังหาร

“เฮ้ ๆ ดูเหมือนคู่ต่อสู้จะทำให้นายโกรธไม่น้อยเลยนะนั่น!” กามะบุนตะหัวเราะแล้วหันหน้าไปทางทิศหกนาฬิกา “ทางหกนาฬิกา”

“คาถาไฟ: กระสุนเพลิง!” จิไรยะประสานอิน ท้องของเขาบวมขึ้นจากนั้นก็พ่นไฟออกมาากปาก

วิชานี้จัดเป็นวิชาระดับ C แต่จิไรยะใช้นั้นไม่ต่างกับคาถาไฟความรุนแรงระดับ A เลยแม้แต่น้อย

 ตูม!

เปลวไฟลุกโชน ร่างสองร่างกระโดดออกมาจากทางหกนาฬิกาตามที่กามะบุนตะบอก ทั้งสองคนตีลังกาแล้วไปลงบนโขดหินริมแม่น้ำ

“ฮิฮิ สมกับเป็นจิไรยะ หนึ่งในสามนินจาจริง ๆ เจอเราง่ายดายขนาดนี้” คุริอาราเระ คุชิมารุหัวเราะเบา ๆ

“เป็นพวกนายจริง ๆ พวกนินจาหมอก” เมื่อจิไรยะเห็นทั้งสองคนก็แสดงสีหน้าโกรธจัดออกมา “พวกนายคิดจะประกาศสงครามกับโคโนฮะงั้นเหรอ?!”

“สงคราม? ฮ่าฮ่าฮ่า การทำสงครามกับโคโนฮะน่ะไม่ใช่พวกเราต้องคิดหรอก สิ่งที่พวกเรารับมาก็คือการฆ่าพวกนาย!” มุนาชิ จินปาจิหัวเราะร่า

“ฆ่าพวกเราเหรอ? แค่พวกขยะอย่างพวกแกสองคนน่ะนะ?” โอโรจิมารุลอบเข้ามาด้านหลังของจินปาจิกับคุชิมารุ

ทั้งสองคนเบิกตาจากนั้นก็กระโดดขึ้นสูง ทันทีที่พวกเขากระโดด งูหลามสองตัวก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับอ้าปากเปื้อนเลือดหมายจะกัดพวกเขาสองคน

ความเร็วของคิชิมารุนั้นเร็วมากอย่างน่าประหลาดใจ เขาสามารถหลบเลี่ยงงูทั้งสองตัวได้แบบไม่ยากเย็น แต่จินปาจินั้นช้ากว่านิดหน่อย

ขณะที่งูหลามตัวหนึ่งพุ่งเข้าไปกัดเท้าขวาของเขา มันพยายามสะบัดให้จินปาจิลงมาที่พื้น น่าเสียดายที่มันทำไม่ได้

จินปาจิหยิบคุไนติดยันต์ระเบิดปาไปที่งูตัวนั้น แรงระเบิดทำให้งูตัวนั้นระเบิดออกทันที

มุนาชิ จินปาจิฉวยโอกาสนี้ถอยตัวออกห่างจากนินจาโคโนฮะ ทว่าจิไรยะเหมือนกับจะอ่านทางออก เขาติดตามจินปาจิไปพร้อมกับฟันศอกใส่

แรงกระแทกของศอกระดับคาเงะพลังนั้นน่ากลัวมาก ดวงตาของจินปาจิดูพร่าเบลอ ร่างของเขาถูกส่งกระเด็นออกไปหลายเมตร

“กามะบุนตะ!” จิไรยะตะโกน

“เออ” กบใหญ่ชักดาบขนาดยักษ์ออกมา พร้อมกับกระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วฟันดาบนั้นลงไปที่ร่างของจินปาจิ เสียงดาบยักษ์แหวกอากาศดังหวีดหวิว

“แย่แล้ว!” จินปาจิมองไปที่สัตว์อัญเชิญตรงหน้าเขา ความรู้สึกถึงวิกฤตพุ่งตรงไปที่หัวใจเขา จากนั้นเขาก็ผลักดันตัวเองจนถึงขีดสุด ชักคุไนระเบิดออกมาหลายเล่ม

พวงคุไนติดยันต์ระเบิดถูกเรียกออกมาจากคัมภีร์เก็บของ ด้วยแรงระเบิดรวมปะทะกับดาบยักษ์ของกามะบุนตะ ก่อให้เกิดแรงระเบิดอันตรายขึ้น พัดพาต้นไม้รอบข้างให้ปลิวระดับที่เรียกได้ว่าหายนะย่อม ๆ

สุดท้ายแล้วร่างของจินปาจิก็ถูกพัดปลิวกระเด็นออกไปราวกับลูกปืนใหญ่พร้อมกับเสียงกระแทกพื้น รอยเลือดลากเป็นทางยาว จากนั้นก็หยุดลงใกล้กับหินก้อนใหญ่

***********************