บทที่ 57 : ดูดซับผลึกบำรุงจิต! พลังจิตทะลุแซงหน้าจักรพรรดินีไปแล้ว?!

บทที่ 57 : ดูดซับผลึกบำรุงจิต! พลังจิตทะลุแซงหน้าจักรพรรดินีไปแล้ว?!

วินาทีต่อมา ประกายแสงดาวกึ่งรูปธรรมที่สว่างไสวรอบผลึกบำรุงจิต ราวกับได้พบทางระบาย มันหลั่งไหลเข้าไปในจะงอยปากของฉู่เซิงอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย!

[ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานจิตบริสุทธิ์ระดับสูงส่ง! เริ่มทำการดูดซับ!]

[พลังจิต +25.5!]

[พลังจิต +36.1!]

[พลังจิต +55.8!]

...

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวขึ้นในหัวของฉู่เซิงอย่างบ้าคลั่ง

เขารู้สึกเพียงว่ามีพลังงานที่ทั้งเย็นสบาย อบอุ่น และยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบ ไหลผ่านจะงอยปากเข้ามาอาบชโลมทุกเส้นประสาท มันเป็นความรู้สึกสดชื่นสบายตัวจนยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้!!

พูดก็พูดเถอะ! แบบนี้มันฟินสุดๆ ไปเลย!

[ติ๊ง! ดูดซับพลังจิตรวมทั้งสิ้น 189.2 จุด! พลังจิตรวมปัจจุบันคือ 220.8!]

[ติ๊ง! ระดับพลังจิตทะลวงเข้าสู่ระดับหนึ่งขั้นกลาง!!]

[ตรวจพบว่าพลังจิตที่โฮสต์ดูดซับมีความบริสุทธิ์อย่างยิ่งและมีพลังงานอ่อนโยน…ไม่ก่อให้เกิดผลข้างเคียงใดๆ! หลังจากย่อยสลายเสร็จสิ้น สามารถดูดซับต่อได้!]

ให้ตายเถอะ! โหดขนาดนี้เลยเหรอ?!

แค่อึกเดียว! แค่ดูดไปเบาๆ อึกเดียวเองนะ!

พลังจิตพุ่งพรวดจากที่ไม่มีระดับ ดันทะลุขึ้นมาถึงระดับหนึ่งขั้นกลางเลยเนี่ยนะ!

ตอนนี้ระดับพลังจิตของเขาเทียบเท่ากับจักรพรรดินีในปัจจุบันแล้ว!!

ฉู่เซิงรู้สึกว่าในหัวของเขาสว่างไสวและปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถ้าเปรียบว่าโลกก่อนหน้านี้ในสายตาเขาคือภาพความละเอียด 480P ตอนนี้ทั้งโลกก็ถูกอัปเกรดขึ้นเป็นระดับ 8K บลูเรย์คมชัดสูงสุดในพริบตา!

ไม่ว่าจะเป็นฝุ่นธุลีที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ลวดลายละเอียดอ่อนบนผนังหินไกลออกไป หรือแม้กระทั่งกลิ่นหอมเย็นๆ จางๆ บนตัวของกู่เยว่ซีที่อยู่เบื้องล่าง ซึ่งหอมบริสุทธิ์ราวกับอากาศหลังหิมะตก...

ทุกอย่างล้วนชัดเจนและมีมิติขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ ราวกับว่าเขาสามารถใช้พลังจิต 'สัมผัส' สิ่งเหล่านั้นได้โดยตรง

ความเร็วในการประมวลผลของความคิดยิ่งรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ปัญหาที่เมื่อก่อนต้องใช้เวลาคิดตั้งนาน ตอนนี้เพียงแค่ขยับความคิดนิดเดียว ก็สามารถหาทางออกได้หลากหลายวิธี

ความรู้สึกที่ได้ควบคุมและรู้แจ้งในทุกสรรพสิ่งแบบนี้…มันช่างสะใจยิ่งกว่าความแข็งแกร่งที่ได้จากการดูดเลือดธรรมดาเป็นหมื่นเท่า!

ทว่า…พลังจิตอันมหาศาลนี้ก็ทำให้ฉู่เซิงรู้สึกตื้อๆ ที่หัวนิดหน่อย เหมือนลูกโป่งที่ถูกอัดน้ำเข้าไปอย่างบ้าคลั่งจนใกล้จะถึงขีดจำกัด

ระบบแจ้งเตือนว่าต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงเต็ม กว่าจะย่อยสลายและดูดซับพลังงานก้อนนี้ให้กลายเป็นของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์

"กะไว้แล้วเชียว! ขอแค่มีตัวตนเป็นรูปธรรมก็ดูดได้หมด ตรรกะนี้ไม่มีผิดเพี้ยนจริงๆ ด้วย!" ฉู่เซิงคิดในใจอย่างเบิกบาน

ก่อนหน้านี้เขายังแอบคิดอยู่เลยว่า คริสตัลแข็งๆแบบนี้ คงไม่ต้องเอาไปบดเป็นผงแล้วใช้วิธีสูดดมแบบแปลกๆ ที่อาจจะโดนแบนหรอกมั้ง?

ไม่คิดเลยว่ามันจะเรียบง่ายและเถื่อนขนาดนี้ แค่เสียบหลอดแล้วดูดก็จบ!

เขามองผลึกบำรุงจิตที่ยังคงเปล่งประกายแสงดาวอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาละโมบ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอาการปวดตุบๆ ที่หัว ในใจแอบรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

เฮ้อ ของดีขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะยังเหลือให้ดูดอีกกี่อึก...

ช่วงเวลาย่อยตั้งสองชั่วโมงเต็ม มันช้าเกินไปแล้ว จักรพรรดินีไม่มีทางรอเขาแน่ๆ!

ดีไม่ดีเดี๋ยวนางก็คงดูดมันจนหมดเกลี้ยงซะก่อน!

ในขณะเดียวกัน กู่เยว่ซีที่อยู่ด้านข้างก็ตกอยู่ในสภาวะแข็งค้างกลายเป็นหินไปเสียแล้ว

นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชา บัดนี้เบิกกว้างจนกลมโต ขนตางอนยาวสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง

สายตาของนางสลับไปมาระหว่างผลึกบำรุงจิตในมือที่แสงหม่นหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด กับเจ้ายุงที่เกาะอยู่บนนั้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

มะ…มัน…ถึงกับสามารถดูดซับพลังงานของผลึกบำรุงจิตได้โดยตรงเลยงั้นเหรอ?!

นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?!

ผลึกบำรุงจิตคือผลึกแห่งพลังจิตจากฟ้าดิน โครงสร้างของมันเสถียรมาก! ต้องอาศัยเคล็ดวิชาพลังจิตเฉพาะทาง อย่าง 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตไท่ซู' ของนาง ถึงจะค่อยๆ ชักนำและหลอมรวมมันมาได้ทีละนิด!

แต่การดูดซับทางกายภาพโดยตรงเนี่ยนะ?

นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย! แล้วมันทนรับพลังงานขนาดนั้นเข้าไปได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น…ประสิทธิภาพในการดูดซับมันจะสูงเกินไปใหม?!

แค่ดูดไปเบาๆ ครั้งเดียว…แสงของผลึกคริสตัลก็หรี่ลงไปตั้งเยอะจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

สิ่งที่ทำให้นางรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นก็คือ…ระดับพลังจิตของมัน พุ่งพรวดขึ้นมาถึงระดับหนึ่งขั้นกลางในพริบตา!!

ระดับหนึ่งขั้นกลาง…

เท่ากับข้าในตอนนี้เลยงั้นเหรอ?!

กู่เยว่ซีไม่อยากจะเชื่อ นางใช้พลังจิตของตัวเองกวาดตรวจสอบอย่างระมัดระวัง แล้วหัวใจก็เหมือนถูกค้อนเหล็กทุบอย่างจัง!

ปริมาณพลังจิตทั้งหมดของมัน…ถึงกับสูงกว่านางไปขั้นหนึ่งเลยเนี่ยนะ?!

วินาทีนี้ สภาพจิตใจของกู่เยว่ซีพังทลาย

นางรับไม่ได้! นางรับเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

พลังโลหิตโดนเจ้ายุงนี่แซงหน้าไป นางยังพอทนได้! เพราะผลข้างเคียงของ 'เคล็ดวิชาเตาหลอมหมื่นอสูร' มันรุนแรงเกินไป นางจึงไม่กล้าฝึกเร็ว ต้องค่อยเป็นค่อยไปเพื่อสร้างรากฐานให้มั่นคง!

อีกอย่าง เจ้ายุงตัวนี้ก็เป็นสัตว์อสูรตามพันธสัญญาของนาง ยิ่งมันเก่งเร็วเท่าไหร่ นางก็ยิ่งได้ประโยชน์มากเท่านั้น

แต่พลังจิตเนี่ยสิ!

นี่คือรากฐานและต้นทุนที่นางภาคภูมิใจที่สุดในฐานะจักรพรรดินีผู้ฝึกสัตว์​อสูรที่กลับชาติมาเกิดเชียวนะ…เป็นไพ่ตายสูงสุดที่ทำให้นางก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดและมองดูผู้คนจากเบื้องบนในชาติก่อน!

แล้วนางจะทนให้ตัวเองถูกยุงตัวหนึ่งก้าวข้ามในขอบเขตที่สำคัญและน่าภาคภูมิใจที่สุดไปได้อย่างไร?!

ที่สำคัญที่สุด! หากสัตว์อสูรในพันธสัญญามีพลังจิตสูงกว่าเจ้านาย มันอาจจะเกิดการแว้งกัดเจ้าของได้...

"ไม่ได้! ให้เป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

กู่เยว่ซีกัดฟันกรอด กำผลึกบำรุงจิตในมือเอาไว้แน่น ตอนนี้นางมีความคิดเพียงอย่างเดียว!

ดูดซับ! ต้องรีบเริ่มดูดซับและหลอมรวมมันเดี๋ยวนี้!

พลังงานของผลึกบำรุงจิตก้อนนี้มีจำกัด! ข้าต้องชิงดูดซับพลังงานของคริสตัลให้ได้มากที่สุดก่อนที่มันจะย่อยสลายเสร็จ ไม่เพียงแต่ต้องดึงระยะห่างกลับมา แต่ต้องทิ้งห่างมันไปให้ไกลลิบเลย!

กู่เยว่ซีสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่มีความลังเลใดๆ อีกต่อไป

นางรีบนั่งขัดสมาธิลงทันที สีหน้าเคร่งขรึม นำผลึกบำรุงจิตมาแนบไว้ที่หน้าผากอันเนียนเกลี้ยงเกลา แล้วหลับตาลง

จากนั้นก็เริ่มเดินลมปราณ 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตไท่ซู' อย่างบ้าคลั่ง ทุ่มเทเร่งดูดซับพลังจิตอันบริสุทธิ์ในนั้นด้วยความเร็วและประสิทธิภาพที่ไม่เคยมีมาก่อน!

ฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนผลึกบำรุงจิต สัมผัสได้ว่าพลังงานของคริสตัลกำลังถูกดึงดูดด้วยแรงดูดอันทรงพลังและดุดันอีกสายหนึ่ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก

"ยัยขี้งกเอ๊ย..." ฉู่เซิงบ่นอุบอิบ

"ก็แค่พลังจิตสูงกว่านิดหน่อยเองปะ? ถึงกับต้องรีบร้อนมาแย่งข้าวข้ากินเลยเหรอ?"

แต่จะว่าไป ตอนนี้สมองเขาก็ตื้อหนักมากจริงๆ เหมือนคนเมาเหล้าปลอมมึนงงไปหมด จำเป็นต้องย่อยพลังงานก่อนจริงๆ

ระหว่างที่ว่างๆ รอให้ย่อยเสร็จมันก็น่าเบื่อ

สู้ไปหาพลังโลหิตเพิ่มอีกสักหน่อยดีกว่าไหม?

ยังไงซะ 'ความอิ่ม' ทางจิต ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อ 'ความหิว' ทางกายอยู่แล้ว มันเป็นระบบพลังงานคนละสายกัน เดินขนานกันไปโดยไม่ตีกัน

ฉู่เซิงคิดปุ๊บ พลังจิตอันมหาศาลระดับหนึ่งขั้นกลางก็พุ่งทะยานออกไปราวกับมือที่มองไม่เห็น ล้วงเข้าไปในถุงมิติที่ยึดมาจากหลิวหมิงได้อย่างง่ายดาย

รอยประทับพลังจิตของหลิวหมิงสลายหายไปหมดสิ้นตั้งแต่ตอนที่เขาตายแล้ว ตอนนี้ถุงมิติใบนี้จึงกลายเป็นของไม่มีเจ้าของ ขอแค่มีพลังจิตถึงระดับหนึ่งก็สามารถเปิดใช้ได้อย่างสบายๆ

ฉู่เซิงรื้อค้นดูข้างในครู่หนึ่ง ไม่นานก็หยิบเอาเศษซากของเต่าหยกทมิฬออกมาได้

ในนั้นยังมีส่วนหัวดำๆ ไหม้เกรียมติดมานิดหน่อยด้วย...

ฉู่เซิงจ้องมองมันนิ่งๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนจะพึมพำ

"อืม…สิวเสี้ยนหัวดำของเต่าเหรอ?"

ดูน่าขยะแขยงชะมัด ไอนี่ไม่ดูดดีกว่า!

ฉู่เซิงโยนหัวเต่าท่อนนั้นกลับเข้าถุงมิติไปด้วยความรังเกียจ แล้วหันไปมองเนื้อเต่าอีกชิ้นที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์ ก่อนจะแทงจะงอยปากเข้าไปในเนื้อเต่าอย่างแรง

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังโลหิตได้ 19.5 จุด! พลังโลหิตรวมปัจจุบันคือ 521.4!]

[กำลังย่อยสลายโลหิต เวลาที่คาดว่าจะใช้คือ 18 นาที! หลังย่อยสลายเสร็จสิ้นคาดว่าจะได้รับแต้มวิวัฒนาการ 4.1 จุด!]

[ติ๊ง! แต้มวิวัฒนาการสะสมถึง 80.3 จุดแล้ว! บรรลุเงื่อนไขการวิวัฒนาการครั้งที่สี่!]

"สำเร็จ! ท่านยุงสำเร็จวิชาแล้วโว้ย!"

ฉู่เซิงตื่นเต้นจนถูขาทั้งหกเส้นไปมา อารมณ์เบิกบานสุดขีด

การเดินทางมาดินแดนลับศิลาทมิฬครั้งนี้ ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ามหาศาลจริงๆ! เรียกได้ว่าดรอปของแรร์แบบจัดเต็ม!

ไม่เพียงแต่พลังจิตจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแบบพลิกฟ้าคว่ำดิน แต่เงื่อนไขสำหรับการวิวัฒนาการครั้งที่สี่ก็ครบถ้วนแล้วด้วย!

พอกลับไป ก็สามารถเริ่มการวิวัฒนาการได้ทันที!

แค่ไม่รู้ว่าในการวิวัฒนาการครั้งที่สี่นี้ ตัวเขาจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน?

ร่างกายจะใหญ่ขึ้นไหม? จะมีปีกที่เท่กว่าเดิมงอกออกมาหรือเปล่า? หรือจะมีกรงเล็บแหลมคมงอกเพิ่มมาอีกสักสองสามคู่?

ฉู่เซิงเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขานอนหมอบอยู่บนกระดองเต่าเย็นๆ อย่างสบายอารมณ์ ดื่มด่ำไปกับความรู้สึกฟินๆ ในขณะที่ร่างกายกำลังย่อยสลายทั้งพลังจิตและพลังโลหิตไปพร้อมๆ กัน

…..