บทที่ 41 : แค่โชว์ไอคิวหน่อยเดียว ก็ได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุดจากจวนเจ้าเมืองเลยเหรอ?
บทที่ 41 : แค่โชว์ไอคิวหน่อยเดียว ก็ได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุดจากจวนเจ้าเมืองเลยเหรอ?
บทที่ 41 : แค่โชว์ไอคิวหน่อยเดียว ก็ได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุดจากจวนเจ้าเมืองเลยเหรอ?
ในขณะที่ผู้อำนวยการและหัวหน้าฝ่ายปกครองกำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่นั้น
หลินเจิ้นหนาน เจ้าเมืองเจียงเฉิง ก็ได้ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
“เร็วเข้า! เร็ว!”
เขาไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป หันไปออกคำสั่งกับหัวหน้าองครักษ์และหัวหน้าสำนักการศึกษาที่อยู่ข้างกายทันที
“จัดให้กู่เยว่ซีเป็นบุคคลที่ได้รับการคุ้มครองระดับสูงสุดของเมืองเจียงเฉิง! นับจากนี้เป็นต้นไป ตลอด 24 ชั่วโมง นางจะต้องมีคนคอยอารักขาอย่างใกล้ชิด!”
“แล้วทางสมาคมจิงเจ๋อ...” หัวหน้าองครักษ์ถามเสียงเบา
“สมาคมจิงเจ๋อ?”
นัยน์ตาของหลินเจิ้นหนานฉายแววอำมหิตวาบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาอย่างไม่เกรงใจ
“มันจะไปมีความหมายอะไร! บอกให้พวกมันสงบเสงี่ยมเจียมตัวเข้าไว้! ถ้ากล้าแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมของกู่เยว่ซี ข้าจะนำกำลังไปกวาดล้างพวกมันด้วยตัวเอง!”
ล้อเล่นหรือเปล่า!
ต่อหน้าวาสนาอันยิ่งใหญ่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งสมาพันธ์ต้าเซี่ยขนาดนี้ สมาคมท้องถิ่นกระจอกๆ เพียงแห่งเดียว จะนับเป็นตัวอะไรได้! แม้แต่มดปลวกยังไม่คู่ควร!
“เฒ่าจาง!”
หลินเจิ้นหนานหันไปทางหัวหน้าสำนักการศึกษา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังถึงขีดสุด
“เรื่องนี้ ยกระดับความลับเป็นขั้นสูงสุด! สั่งปิดผนึกข้อมูลทั้งหมดทันที ท่านต้องลงมือเขียนรายงานอย่างละเอียดด้วยตัวเอง!”
“เราต้องรีบรายงานไปยังสำนักการศึกษามณฑล! ไม่สิ! ข้ามขั้นตอนระดับมณฑลไปเลย รายงานตรงไปยังกระทรวงศึกษาธิการแห่งต้าเซี่ย!
“การค้นพบระดับนี้ เกินกำลังความสามารถของเมืองเจียงเฉิงเราจะรับมือไหวแล้ว!”
“รับทราบ! ท่านเจ้าเมือง!” หัวหน้าสำนักการศึกษาและหัวหน้าองครักษ์ขานรับพร้อมกัน ก่อนจะเร่งรีบแยกย้ายไปดำเนินการทันที
มองดูท่าทีอันเด็ดขาดรวดเร็วของเจ้าเมือง ผู้อำนวยการและหัวหน้าฝ่ายปกครองที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบไม่กล้าหายใจแรง
ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว
ที่แท้แล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ กู่เยว่ซีไม่เคยเป็นเด็กสาวน่าสงสารที่ถูกต้อนจนมุมและดิ้นรนอย่างสิ้นหวังเลยสักนิด
นางต้องรู้ดีอยู่แล้วถึงความไม่ธรรมดาของยุงตัวนี้ ดังนั้นในห้องพักครูเมื่อวาน นางถึงได้ยื่นใบสมัครขอย้ายโรงเรียนด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจขนาดนั้น!
ใครจะไปคาดคิด?
ใครจะไปคาดคิดว่าเบื้องหลังยุงตัวเล็กๆ เพียงตัวเดียว จะซุกซ่อนความลับอันน่าตื่นตะลึงไว้ได้ขนาดนี้?
บ้าเอ๊ย! ที่แท้ตัวตลกก็คือพวกเขานั่นเอง!
……
เหล่านักเรียนที่อยู่เบื้องล่างเวทีไม่ได้รับรู้ถึงคลื่นลมพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นบนแท่นประธาน ยังคงจับจ้องกู่เยว่ซีและเจ้ายุงตัวนั้นด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึก
จ้าวชิงเทียนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น
ภายในใจของเขาปั่นป่วนด้วยคลื่นลูกใหญ่ไม่แพ้ใคร แต่เขาก็รีบบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว
‘สติปัญญาระดับสมบูรณ์...มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ’
‘แต่แล้วยังไงล่ะ?’
‘โลกของผู้ฝึกสัตว์อสูร ท้ายที่สุดแล้วก็วัดกันที่ความแข็งแกร่งอยู่ดี’
ขีดจำกัดทางสายเลือดของมันถูกล็อกตายไว้ที่ระดับต่ำ และสายเลือดระดับต่ำย่อมไม่มีทางพัฒนาเกินระดับสาม!
ต่อให้มันฉลาดแค่ไหน เรียนรู้ทักษะสัตว์อสูรได้ครบทุกอย่าง แล้วมันจะเอาชนะสัตว์อสูรระดับห้าได้หรือ?
ไม่ต้องพูดถึงหมาป่าเกราะเขียวของเขาที่เป็นสายเลือดระดับสูงซึ่งผ่านการวิวัฒนาการมาแล้ว!
อนาคตอย่างต่ำต้องไปถึงระดับเจ็ด!
สติปัญญาสูงส่งเพียงใด หากไร้ซึ่งพลังที่แข็งแกร่งพอจะรองรับ ก็เป็นเพียงวิมานในอากาศ
จ้าวชิงเทียนแค่นเสียงในใจ แต่สายตาที่มองไปยังกู่เยว่ซีกลับแฝงความรู้สึกซับซ้อน
ผู้หญิงคนนี้ ไปทำบุญด้วยอะไรมา ถึงได้ทำสัญญากับ...ตัวประหลาดแบบนี้ได้?
อีกด้านหนึ่ง หลี่เยว่เหยาจ้องเขม็งไปที่ฉู่เซิงตาไม่กะพริบ
‘สติปัญญาระดับสมบูรณ์ห้าดาว!’
นี่คือสิ่งที่นางไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง!
เพื่อไขว่คว้าสัตว์อสูรที่มีสติปัญญาสูง นางยอมทิ้งโอกาสเลือกสายเลือดระดับสูง แล้วเลือกจิ้งจอกมายาที่มีสติปัญญาดีกว่า
แต่ตอนนี้ เจ้ายุงตัวนี้กลับตบหน้านางด้วยวิธีที่บ้าบอที่สุด บอกให้นางรู้ว่าอะไรคือ ‘เพดาน’ ของสติปัญญาที่แท้จริง!
เพียงแต่...น่าเสียดายจริงๆ!
สติปัญญาอันล้ำเลิศปานนี้ กลับไปถือกำเนิดในร่างของยุง อนาคตของมันถูกสายเลือดอันต่ำต้อยนั้นจองจำไว้จนหมดสิ้นแล้ว!
นี่มันตลกร้ายที่โหดเหี้ยมที่สุดของสวรรค์ชัดๆ!
...
ทันใดนั้นเอง
ฝูงชนรอบข้างแหวกทางออกราวกับคลื่นทะเลแยกตัว เผยให้เห็นทางเดินกว้าง
หลินเจิ้นหนานก้าวเดินเข้ามาอย่างองอาจ ตามหลังด้วยหัวหน้าสำนักการศึกษาที่ยังมีสีหน้าตื่นตระหนกไม่หาย
เขาเมินเฉยต่อทุกคน ตรงดิ่งมาหากู่เยว่ซี ดวงตาที่มักจะนิ่งสงบราวกับบ่อน้ำลึก บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจกดข่ม
“นักเรียนกู่เยว่ซีใช่หรือไม่? ข้าคือเจ้าเมืองเจียงเฉิง หลินเจิ้นหนาน!”
เขาพยายามปั้นยิ้มที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเข้าประเด็นทันที
“ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เจ้าและสัตว์อสูรคู่สัญญาของเจ้า จะได้รับการคุ้มครองความปลอดภัยระดับสูงสุดของเมืองเจียงเฉิง! ข้าจะส่งคนมาคอยดูแลความปลอดภัยของเจ้าตลอด 24 ชั่วโมง!”
“ส่วนเรื่องสมาคมจิงเจ๋อ ข้ารู้ว่าเจ้ามีเรื่องขัดแย้งกับพวกเขาอยู่บ้าง แต่ไม่ต้องกังวลไป! มีจวนเจ้าเมืองคอยหนุนหลัง ให้พวกมันกินดีหมีหัวใจเสือมาสักสิบดวงก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม!”
“....???”
กู่เยว่ซีและฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนไหล่ ต่างพากันชะงักงัน
จวนเจ้าเมือง...ลงมาคุ้มครองด้วยตัวเอง?
นี่มันกะทันหันเกินไปจริงๆ ทั้งคนทั้งยุงต่างคาดไม่ถึง
เดิมทีก็แค่คิดว่าจะโชว์พาวนิดหน่อย เพื่อปูทางสำหรับการสอบเข้าตูนานหมายเลขหนึ่งเท่านั้นเอง
ผลปรากฏว่า...แค่โชว์ไอคิว วิกฤตใหญ่หลวงตรงหน้าก็ถูกแก้ไขไปในพริบตา?!
ฉู่เซิงคาดไม่ถึงจริงๆ
เพราะในความรู้สึกของเขา ไอคิวของเขาก็คือไอคิวคนธรรมดานี่แหละ!
ใครจะไปรู้ว่าพอมาอยู่ในร่างสัตว์อสูรแล้วมันจะเทพขนาดนี้?
หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ กู่เยว่ซีก็ได้สติกลับคืนมา
‘ก็จริง...
‘สัตว์อสูรที่มีสติปัญญาระดับสมบูรณ์ห้าดาว ต่อให้ตอนนี้จะเป็นแค่ยุง แต่คุณค่าทางยุทธศาสตร์และการวิจัยที่อยู่เบื้องหลังนั้นมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้’
‘การได้รับความสำคัญขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และถือเป็นโชคดีในโชคร้าย...’
เมื่อได้ยินเสียงในใจของกู่เยว่ซีที่ดูผ่อนคลายลง
ฉู่เซิงกลับเกิดความกังวลใหม่ขึ้นมา
‘คุณค่าการวิจัยที่ประเมินค่าไม่ได้?’
‘เฮ้ยๆ คงไม่จับข้าไปผ่าตัดศึกษาหรอกนะ?!’
ทันทีที่เขาคิดเช่นนั้น เสียงในใจของกู่เยว่ซีก็ดังขึ้นอีกครั้ง
‘แต่หลังจากนี้คงหนีไม่พ้นต้องให้ความร่วมมือกับพวกเขาในการทดลองและเก็บข้อมูลบางอย่าง...
‘อันตรายถึงชีวิตคงไม่มี เพราะการวิจัยเรื่องสติปัญญา หากตายไปก็ไร้ค่าทันที’
‘แค่อาจจะสูญเสียอิสรภาพไปบ้าง...’
‘ช่างเถอะ ขอแค่แลกมาด้วยความปลอดภัยในช่วงแรกเริ่ม นี่คือสิ่งที่ยอมรับได้...’
‘ไม่มีอันตรายถึงชีวิต?’
‘งั้นก็โอเค!’
ฉู่เซิงถอนหายใจโล่งอก
ส่วนนักเรียนโดยรอบ เมื่อได้ยินคำประกาศของเจ้าเมือง ต่างพากันมึนงงไปหมด
ดาวโรงเรียนที่ใครๆ ก็ว่าสมองเพี้ยนคนนี้...พริบตาเดียวกลายเป็นบุคคลสำคัญระดับวีไอพีของจวนเจ้าเมืองไปแล้ว?
นี่มันจะพลิกล็อกเกินไปไหม?
นี่มันอะไรกัน? ได้ดีเพราะยุงเหรอ?
...
ไม่ไกลออกไป จ้าวชิงเทียนและหลี่เยว่เหยามีสีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก
พวกเขาเริ่มเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ใช่แล้ว ด้วยคุณค่าอันน่าทึ่งของยุงตัวนี้...อย่าว่าแต่ได้รับการคุ้มครองเป็นกรณีพิเศษจากจวนเจ้าเมืองเลย เกรงว่าคำขอโอนย้ายไปเรียนที่ตูนานหมายเลขหนึ่งของนาง ก็มีโอกาสสำเร็จสูงมาก!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ความริษยาก็ปะทุขึ้นในใจของทั้งสองคน
ทำไมกัน?
พวกเขาพากเพียรพยายามมานานหลายปี กว่าจะได้เป็น “อัจฉริยะชั้นแนวหน้า” ในเมืองเล็กๆ อย่างเจียงเฉิง!
ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังไม่มั่นใจ และไม่กล้าแม้แต่จะหวังว่าจะได้ย้ายไปเรียนที่ตูนานหมายเลขหนึ่ง แหล่งรวมอัจฉริยะตัวจริงเสียงจริงแบบนั้น!
แต่ตอนนี้...กู่เยว่ซีผู้แสนธรรมดา เพียงแค่โชคดีทำสัญญากับยุงที่มีสติปัญญาเหนือธรรมชาติ กลับได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากท่านเจ้าเมือง!
ถึงขั้นมีโอกาสก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์ในคราเดียว!
นี่มัน...ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
…….