บทที่34 โจมตีใส่คาคาชิ

“พวกเราคือนินจาจากหมู่บ้านโคโนฮะ นี่คือคนที่เดินทางมาพร้อมกัน” เสียงแหบของโอโรจิมารุอันเป็นเอกลักษณ์พูดขึ้น

ชายคนนี้มีใบหน้ายาวเหมือนงู ดวงตาก็คล้าย เขาเดินตรงเข้ามาหาริวอุน

โอโรจิมารุอ้าปาก คายคัมภีร์ออกจากปากแล้วส่งให้ริวอุน

“คุณคือโอโรจิมารุ หนึ่งในสามนินจาแห่งโคโนฮะเหรอ?” ริวอุนมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังสะบัดลิ้นเหมือนงู รอบตัวให้บรรยากาศเย็นเล็กน้อย ทำให้เขาเผลอถอยหลังไม่รู้ตัว

ไม่ใช่ว่าเขากลัว แต่พฤติกรรมของโอโรจิมารุมันน่าขยะแขยงจริง ๆ

ม้วนคัมภีร์ยังมีน้ำลายติดอยู่ มันน่ารังเกียจสำหรับคนปกติ

“ระบบข่าวกรองของคิริงาคุเระดี นายน่าจะรู้จักฉันอยู่แล้วนี่” โอโรจิมารุหัวเราะเบา ๆ

“ก็จริง” ริวอุนพยักหน้ายอมรับ เขาอดทนกับความสกปรกแล้วหยิบม้วนคัมภีร์ขึ้นมาเปิดมัน พออ่านข้อมูลด้านใน เขาก็พยักหน้า

“ฉันโจนินหมุ่บ้านคิริงาคุเระ ชื่อชิบะ ริวอุน เอกสารได้รับการยืนยันแล้ว ตามฉันไปพบกับท่านมิซึคาเงะ” หลังจากคำพูดแนะนำตัวจบลง บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที

โอโรจิมารุม่านตาหดลง ดวงตางูจ้องมองริวอุนราวกับว่ากำลังจ้องมองเหยื่อ

สายตาเหล่านี้ก็เกิดขึ้นกับเหล่านินจาโคโนฮะที่อยู่ด้านหลังด้วยเช่นกัน มันเป็นสายตาแห่งความเกลียดชังสุดใจ

“นายค่อชิบะ ริวอุนถูกไหม?” เสียงตะโกนติดโกรธที่ฟังดูเด็ก ๆดังขึ้น

ริวอุนเห็นเด็กอายุเพียงห้าขวบในทีมจ้องมาที่เขา ดวงตาของเด็กคนนั้นฉายประกายความโกรธและความเกลียดชัง

“ใจเย็น ๆก่อนคาคาชิ” นามิคาเซะ มินาโตะตบไหลปรามคาคาชิ

“คาคาชิ?” ริวอุนเลิกคิ้ว เขามองลงไปที่เด็กผมสีขาวเงิน มีหน้ากากสีดำปิดครึ่งหน้า

แม้จะมีความคล้ายในกาตูนแต่ก็ไม่เหมือนกันหลายส่วน อาจเป็นเพราะภาพวาดและตรงนี้คือคนจริง ๆก็ได้ ทำให้แวบแรกเขาไม่เห็นคาคาชิในกลุ่ม

“อา!” ริวอุนหัวเราะและเหลือบมองคนจากโคโนฮะ “ฉันจำได้ว่าฮาตาเกะ ซาคุโมะ เขี้ยวสีขาวของโคโนฮะมีลูกชายชื่อคาคาชิ ใช่ไหม?”

ริวอุนหยุดหัวเราะ พอเสียงหัวเราะเงียบลง จิตสังหารของริวอุนก็พวยพุ่งออกมา “อยากจะมาที่คิริงาคุเระเพื่อแก้แค้นกันงั้นเหรอ?”

แม้จะไม่อยากสู้กับคาคาชิ แต่ตอนนี้เขาเกิดมาเป็นนินจาคิริงาคุเระ แถมยังฆ่าพ่อของคาคาชิไปแล้วด้วย เขารู้ซึ้งถึงคำว่าตัดรากถอนโคน ตอนนี้เขาต้องการฆ่าคาคาชิเพื่อตัดปัญหาการแก้แค้นในอนาคต

“โจนินริวอุนกำลังพยายามรังแกเกะนินของเราหรือเปล่าน่ะ?” โอโรจิมารุหัวเราะเบา ๆ แรงกดดันแผ่ออกมาบาง ๆ เสียงหัวเราะของเขามันแฝงไปด้วยคำเตือนบางอย่าง

โอโรจิมารุไม่คิดว่ามิซึคาเงะจะกล้าส่งริวอุนมารับพวกเขา เพราะริวอุนคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

การส่งเขามาที่นี่ตอนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทางคิริงาคุเระต้องการโจมตีพวกเขา

“คุณโอโรจิมารุ คุณน่าจะรู้จักคำว่าตัดรากถอนโคนใช่ไหม?” ริวอุนยิ้มอ่อน

หลังจากพูดจบ รอยยิ้มของโอโรจิมารุและนินจาคนอื่นก็โคโนฮะก็หายไป พวกเขาชิงไหวชิงพริบกันและไม่ทันคิดว่าชิบะ ริวอุนจะตอบกลับเหนือความคาดหมายตรง ๆแบบนี้

แววตาอันตรายและการฆ่าฟันของคาคาชิยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“คุณมินาโตะ ปล่อยผม!” ในเวลานี้ คาคาชิก็ดิ้นจนหลุดจากมือของมินาโตะและเดินมาหาริวอุน

ใบหน้ามีแต่ความเกลียดชังเต็มที่ “ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะล้างแค้นให้พ่อของฉัน!”

“คาคาชิ!” สีหน้าของมินาโตะเปลี่ยนเป็นกังวล

ที่นี่คือคิริงาคุเระ ไม่ใช่โคโนฮะ

ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยที่จะพูดเรื่องแบบนี้ในดินแดนของคนอื่น เขารีบวิ่งไปหยุดคาคาชิและมองริวอุนอย่างระมัดระวัง

[ติ๊ง!]

          [โฮสต์ถูกยั่วยุโดยคาคาชิ โปรดเลือกหนึ่งในสามตัวเลือกต่อไปนี้]

          [1. ไม่สนใจคาคาชิ รางวัล: อสูรอัญเชิญ มิซึคาเงะรุ่นที่ 2]

          [2. ตอบกลับด้วยน้ำเสียงดูถูก บอกคาคาชิว่าเขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของโฮสต์ไปตลอดชีวิต รางวัล: มีดสายฟ้า]

          [3. โจมตีใส่คาคาชิ รางวัล: คาถาสายฟ้า กิเลน]

‘กิเลน!’ ดวงตาริวอุนเบิกขึ้น

ตอนนี้เขารู้การทำงานของระบบแล้ว ตราบใดที่เขาถูกอีกฝ่ายยั่วยุ ระบบจะทำงานขึ้นมา ตัวเลือกต่าง ๆจะปรากฎขึ้นอย่างแน่นอน

‘ฉันเลือกข้อ 3’

ชายหนุ่มเลือกข้อ 3 โดยไม่ลังเล เขาไม่ใช่นินจาปีศาจที่อัญเชิญมิซึคาเงะรุ่นที่ 2 ออกมาโดยไม่รู้สึกอะไร ส่วนตัวเลือกที่สองก็ต้องใช้พลังของร่างกายมาก หากไม่มีร่างกายแบบไรคาเงะก็ใช้ยาก แม้ว่าเขาจะมีร่างกายเซียนแล้วก็ตามแต่ก็ไม่ใช่โหมดเซียน

ดังนั้นสิ่งที่ดีที่สุดคือกิเลนอย่างไม่ต้องสงสัย

ตราบใดที่เขาเชี่ยวชาญวิชานี้ เขาก็จะสำเร็จคาถาสายฟ้าของเขาได้

ริวอุนมองคาคาชิ พร้อมกันนั้นก็หยิบคุไนขนาดเล็กสองเล่มแล้วปาไปที่คาคาชิ

เคร้ง!

มินาโตะที่อยู่ข้างคาคาชิก็หยิบคุไนของเขาฟันคุไนของริวอุนทิ้ง ริวอุนโจมตีโดยไม่เตือนล่วงหน้า ทำให้แต่ละคนไม่ทันได้ตั้งตัวจริง ๆ

หลังจากที่มินาโตะป้องกันคุไนของริวอุนได้ เขาก็กำลังจะเปลี่ยนไปคุยกับอีกฝ่าย ทว่าพอมองไปยังจุดที่ริวอุนเคยยืนอยู่ เขาก็ได้หายไปแล้ว

“ฮาตาเกะ คาคาชิใช่ไหม? นายคิดว่านายมีความสามารถมากพอที่จะทำอะไรก็ได้ ถึงแม้ว่าจะได้รับความคุ้มครองจากโคโนฮะงั้นเหรอ?”  เสียงอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นด้านหลังคาคาชิ

‘เร็วมาก!’ ดวงตาของคาคาชิกลายเป็นตื่นตระหนก

ก่อนที่เขาจะได้ทันตอบโต้ เขาก็เห็นคุไนในมือริวอุนแทงเข้ามาที่เขา จิตสังหารของริวอุนทำให้คาคาชิตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

‘ฉัน... จะตายตรงนี้เหรอ?’

‘พ่อครับ ผมขอโทษที่แก้แค้นให้ไม่ได้...’

ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในใจคาคาชิ ความสิ้นหวังเกิดขึ้นในดวงตา

******************************