บทที่29 ความประทับใจเล็ก ๆของเทรูมิ เมย์

คิริงาคุเระ

เช้าวันนี้ ทีมของริวอุนก็ได้มารวมตัวกัน

“อาจารย์ริวอุน!” ยูกิ คุโมะโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้กับริวอุนด้วยท่าทีแตกต่างราวกับหน้ามือเป็นหลังเท้า

หลังจากถูกริวอุนซ้อมไปสองสามหมัด เขาจึงเลือกจะไปฟ้องพ่อกับแม่ของเขาแต่เขากลับไม่คาดคิดว่าเมื่อกลับมาถึงตระกูล ไม่เพียงเขาจะไม่ได้รับความเห็นอกเห็นใจกับประสบการณ์ที่เจอมา ยังถูกพ่อแม่เขาตีซ้ำไปอีกครั้ง

หลังจากการเฆี่ยนตีอย่างหนัก เขาก็เล่าให้ลูกชายของเขาฟัง

คุโมะก็เลยรู้ว่าริวอุนนั้น คืออัจฉริยะที่ไม่สามารถทำให้ไม่พอใจได้

“นี่... นายไม่ได้บอกเหรอว่านายไม่จำเป็นต้องมีอาจารย์นอกตระกูลเหรอ” เทรูมิ เมย์มองอีกฝ่ายเหยียด ๆ

เธอนึกว่ายูกิ คุโมะคนนี้จะยืนหยัดหัวแข็งกว่านี้เสียอีก ไม่คิดว่าผ่านมาไม่นานก็กลับมาร่วมทีมเหมือนคนละคนแบบนี้

“อย่ามั่ว ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นสักหน่อย!” คุโมะก็ยังเป็นคนเดิม สำหรับเมย์แล้ว คุโมะไม่แม้จะชายตามองเวลาพูดด้วยซ้ำไป

หลังจากได้รับประสบการณ์อันแสนเจ็บปวด เขาจึงกลายเป็นลูกศิษย์ที่ภักดีคนที่สองของริวอุน

“.....” ใบหน้าของเมย์เหลอหลา เธอพูดอะไรกับความหน้าด้านของเพื่อนร่วมทีมคนนี้ไม่ออกเลย

ไม่คิดว่าอัจฉริยะของตระกูลยูกิ ตระกูลให้ในหมู่บ้านจะมีด้านไร้ยางอายแบบนี้ด้วย

“โอเค~~” ริวอุนพยักหน้าพอใจกับทัศนคติวันนี้ของคุโมะมาก “วันนี้เป็นครั้งแรกที่ยูกิ คุโมะมาทำภารกิจด้วย ดังนั้นฉันจะเลือกภารกิจที่น่าสนใจให้แล้วกันนะ”

“ภารกิจที่น่าสนใจ?” ดวงตาของเด็กสามคนเป็นประกาย

หลายคนบอกว่าหมู่บ้านคิริงาคุเระเป็นหมู่บ้านที่โหดร้าย ก็จริงแต่ก็แค่บางส่วนเท่านั้น ตอนนี้เพิ่งผ่านสงครามโลกนินจาครั้งที่สองมาหมาด ๆเลยทำให้หมู่บ้านสงบ จึงมีการรับทำภารกิจต่าง ๆมากมายก่ายกอง

แถมเทรูมิ เมย์และคนอื่นเพิ่งจะได้เป็นเกะนิน ภารกิจของพวกเธอจึงไม่ต่างจากโคโนฮะเลย

การจับแมวก็มี แต่ก็ยังดีกว่าการตัดหน้าให้บ้านคนอื่น

พวกเขาเบื่อหน่ายกับชีวิตช่วงนี้แล้ว

“ตามฉันมา!” ริวอุนโบกมือแล้วพาทั้งสามคนไปยังห้องรับภารกิจ

เมื่อมาถึงห้อง เขาก็ตบโต๊ะรับภารกิจที่มีนินจานั่งอยู่

“มอบภารกิจให้ฉัน!”

นินจาเจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ดูเหมือนจะรอคนมารับภารกิจอยู่แล้ว พอเห็นริวอุนพูดแบบนั้น เขาก็เลยหยิบใบภารกิจขึ้นมาแล้วมอบให้ริวอุน

หลังจากที่รับมา เขาก็โบกมันต่อหน้าเมย์ คิซาเมะและคุโมะ

มันคือภารกิจระดับ D ตกปลาเหรอ?

เมย์และอีกสองคนเหมือนโดนหลอก ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่าการทำภารกิจตามจับแมวในหมู่บ้าน

ไม่ไกลจากคิริงาคุเระ มีหมู่บ้านเล็ก ๆตั้งอยู่ ห่างออกไปจากหมู่บ้านนั้นไม่มากมีแม่น้ำสายใหญ่อยู่ที่นั่นด้วย ปลาที่พวกเขากินในหมู่บ้านก็มาจากที่นั่นทั้งหมด

แต่สำหรับนินจาคิริงาคุเระแล้ว การตกปลาไม่ใช่เรื่องยากเลย ดังนั้นมันเลยถูกจัดไว้ให้เป็นภารกิจระดับ D เท่านั้น

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจอีก พวกเขาก็ไล่อ่านคำอธิบายและความต้องการของภารกิจต่อไป

งานนี้ไม่ถูกจำกัดปริมาณ หรือก็คือหากผู้รับภารกิจจับปลาได้กี่ตัว หนึ่งตัวก็จะได้ห้าเรียว

‘ภารกิจนี้ซ่อนอะไรไว้หรือเปล่า?’ พวกเขาสามคนมีความคิดแบบเดียวกันในชั่วพริบตา แววตาทั้งสามฉายแววคาดหวังและตื่นเต้นมากขึ้น

“เอาล่ะ ในเมื่อรับภารกิจมาแล้ว เราก็ไปเตรียมอุปกรณ์แล้วออกเดินทางกันเถอะ!” ริวอุนโบกมือ

“ครับ/ค่ะ!!” ทั้งสามคนตอบรับเสียงดัง

-----------------------------------------

สิบนาทีต่อมา

ริวอุนและลูกศิษย์ก็มาที่ทางเข้าหมู่บ้านภารกิจ

“หมู่บ้านยังห่างจากแม่น้ำอยู่ ดังนั้นเราต้องไปที่นั่นภายในยี่สิบนาที มั่นใจหรือเปล่า?” ริวอุนมองไปยังทั้งสามคนแล้วถามยิ้ม ๆราวกับจะลองใจ

“ยี่สิบนาที?” เด็กทั้งสามคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้าหงึกหงัก

ระยะทางจากที่หมู่บ้านคิริงาคุเระไปยังสถานที่ทำภารกิจไม่ถือว่าใกล้ แม้ว่าจะเป็นนินจาและต้องการไปที่นั่นก็ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบนาทีเป็นอย่างน้อย ซึ่งถือว่ายากมาก

แต่ที่เขาบอกเวลานี้ เพราะว่ามันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเด็ก ๆ

“ในเมื่อไม่มีปัญหากัน ก็ออกเดินทางกันเลย!” ริวอุนกล่าวจบ ร่างของเขาก็เริ่มสับขาวิ่งเข้าไปในป่า

เมย์ คิซาเมะและคุโมะมองหน้ากัน รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็ออกตัววิ่งตามไปด้วยความเร็วสูงสุดของพวกเขา

ในเวลาเพียงยี่สิบนาที ทั้งสี่คนก็มาถึงแม่น้ำที่ว่า

“แฮ่ก ๆ...!” ทันทีที่หยุดวิ่ง เมย์ก็ก้มหน้า วางมือบนเข่า หอบหายใจแรงเหมือนกับวิ่งมาราธอนระยะไกล สีหน้าก็ซีดเซียว

คิซาเมะก็แย่ไม่ต่างกัน มีเพียงยูกิ คุโมะเท่านั้นที่ยังคงรักษาฟอร์มเหมือนเดิมได้ ถึงอย่างนั้นก็ปาดเหงื่อไปหลายรอบ

“คุโมะ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเธอสามารถฝึกอย่างอื่นได้อีกสามอย่าง” ริวอุนมองแล้วพยักหน้าพอใจ

ในบรรดาสามคน ยูกิ คุโมะมีอายุมากที่สุด ดังนั้นความแข็งแรงจึงมากตาม

เมย์และคิซาเมะมีอายุหกขวบและเจ็ดขวบเท่านั้น แม้ว่าจะเก่งแต่ก็ไม่ได้แข็งแรงเท่ากับคุโมะเรื่องความทนทานของร่างกาย

“ครับ!” คุโมะรับคำสั่ง

“ดี ให้เวลาพวกเธอพักห้านาที จากนั้นจะเริ่มภารกิจกัน” ริวอุนชี้ไปที่แม่น้ำสายใหญ่ตรงหน้า

“ครูคะ ครูไม่มีเรือเหรอ?” เมย์ตกใจ

“ล้อเล่นหรือเปล่า นินจาอย่างเราต้องการเรือเพื่อแค่จับปลาด้วยเหรอ?” ริวอุนพูดไม่ออก เขานึกว่าคนจากตระกูลใหญ่จะสอนให้เด็กเดินบนน้ำได้แล้วเสียอีก

“…….” ทั้งสามมองหน้ากันแล้วเงียบกริบ พวกเขาเป็นนินจาคิริงาคุเระก็จริง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถยืนบนน้ำและจับปลาได้ใช่ไหม?

ริวอุนมองกวาด จากนั้นพอเห็นว่าเด็กทั้งสามไม่รู้ว่าต้องทำยังไงจริง ๆ เขาก็ถอนหายใจ “เอาล่ะ งั้นหลังจากนี้ฉันจะสอนวิธีการเดินบนน้ำให้กัับพวกเธอ ตราบใดที่พวกเธอสามคนเรียนมันได้สำเร็จก็จะเดินบนน้ำได้สบาย”

ชายหนุ่มเดินไปด้านหน้า ค่อย ๆรวบรวมจักระติดเท้าแล้วก้าวลงบนน้ำท่าทางมั่นคง

“นี่คือการฝึกเดินบนน้ำ ไม่เพียงแค่จะต้องควบคุมจักระให้มั่นคง สม่ำเสมอแต่ยังช่วยให้ภารกิจหลายอย่างสำเร็จได้ด้วย”

“งั้นนี่ก็คือเหตุผลที่ครูเลือกภารกิจจับปลาใช่ไหม?” พวกเขาตาสว่างวาบ

‘แม้ว่าปกติแล้วอาจารย์พวกเขาจะดูไม่น่าเชื่อถือ แต่พอถึงเวลาทำภารกิจ เขาก็สามารถสอนบางอย่างในช่วงเวลาวิกฤตได้’ เมย์คิดในใจลับ ๆ ในขณะเดียวกัน ใจเธอก็รู้สึกผิดนิดหน่อย เธอไม่ควรดูถูกริวอุนขนาดนี้

***************************