บทที่21 ขีดจำกัดสายเลือด คาถาหลอมละลาย

“เอาล่ะ หยุดซ่อนตัวได้แล้ว” ริวอุนตะโกน “เทรูมิ เมย์สี่นาฬิกา โฮชิงาคิ คิซาเมะเก้านาฬิกา!”

“รีบออกมาเถอะ” ริวอุนสะบัดน้ำในมือแล้วตะโกนออกมา

“ชิ” เมื่อเทรูมิ เมย์ได้ยินก็ส่งเสียงสบถ เธอและคิซาเมะพอได้ยินพวกเขาก็ชะงักไป

พวกเขาคิดว่าซ่อนตัวได้ดีแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าจะถูกเปิดเผยตั้งแต่แรกแบบนี้

“เราถูกพบตัวแล้ว ครูริวอุนเป็นนินจาตรวจจับด้วย!” ใบหน้าของคิซาเมะแสดงความตึงเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าถูกจับได้ งั้นก็มาเผชิญหน้ากับเขากัน!” เมย์ตะโกนด้วยเสียงเล็ก ๆของเธอ

จากนั้นเธอก็ออกมาจากที่ซ่อนแล้ววิ่งไปหาริวอุนพร้อมกับคุไนในมือ พอเข้าระยะเธอก็ขว้างคุไนออกไป

เมื่อเห็นเมย์เปิดแล้ว คิซาเมะที่อยู่ไม่ไกลก็ออกมาทันที เขาแอบหลบไปด้านหลังริวอุน เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามใช้จุดบอดเพื่อต้อนริวอุน

อย่างไรก็ตาม ด้วยความสามารถในการรับรู้สิ่งต่าง ๆของริวอุน เขาสามารถเห็นวิถีคุไนได้อย่างง่ายดาย เขาเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างสบาย ๆ ราวกับว่าอ่านออกว่าคุไนจะถูกเขวี้ยงมา

“ฮึ่ม! คาถาหลอมละลาย ลาวาปะทุ”

ในปากของเธออมบางอย่างเอาไว้ จากนั้นก็พ่นออกมา

“โห!” ริวอุนเริ่มตั้งใจมากขึ้นนิดหน่อย

หลังจากที่เมย์พ่นลาวาเดือนลงบนพื้น มันก็มีเสียงแตกของพื้นออกมา พอริวอุนมองลงไป เขาก็เห็นลาวาหนืดไหลตรงมาที่เขา ลาวากัดกร่อนพื้นที่รอบ ๆอย่างน่ากลัว

“นี่คือคาถาหลอมละลายเหรอเนี่ย?” ริวอุนคิดวิธีการจัดการลาวาบนพื้นอย่างถี่ถ้วน

ลาวาร้อนระอุมีความหนาและหนืดจนปกคลุมผิดดินทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีฤทธิ์กัดกร่อนสูงด้วย ไม่ว่ามันจะไหลไปที่ไหนก็ตาม พื้นที่จะกลายเป็นสีดำไหม้เกรียม

ขณะที่เขากำลังคิดวิธีตอบโต้ เขาก็สัมผัสได้ถึงจักระสองสายกำลังเข้ามาใกล้

“นั่นเป็นความคิดที่ดี!” ริวอุนยิ้ม “ล้อมรอบศัตรูด้วยคาถาหลอมละลาย บังคับให้คู่ต่อสู้ถอยออกไป ในจังหวะนั้นก็ใช้จำนวนที่มากกว่าโจมตีขณะที่กระโดดหลบลาวาที่พื้น พอเข้าประชิดได้ก็แตะกระดิ่ง...”

เขาเดาแผนของทั้งสองคนได้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ เขากระโดดถอยหลังออกไปบนอากาศ

“เอาเลย!”

เสียงตะโกนดังขึ้น ริวอุนเห็นร่างสองร่างกำลังกระโดดขึ้นมาหาเขา

“คาถาน้ำ: คุกน้ำ!” คิซาเมะประสานอิน เรียกคุกน้ำมาล้อมรอบตัวริวอุน

“สำเร็จไหม?” เทรูมิ เมย์และคิซาเมะปรากฏตัว พวกเขามองดูริวอุนที่ถูกคุกน้ำล้อมกรอบ มันง่ายจนพวกเขาสงสัย

อันที่จริงแผนการนี้เป็นแผนหนึ่งของพวกเขาเท่านั้น เดิมทีคิดว่าล้มเหลวจึงพยายามไม่รีบร้อนเข้ามาดูและเตรียมถอยทุกเมื่อ

แต่มันกลับสำเร็จอย่างไม่คาดคิด นี่สำเร็จแล้วเหรอ?

“นี่ครูเขาไม่ได้แข็งแกร่งเท่าที่เราคิดงั้นเหรอ?” แววตาของคิซาเมะดูสับสนและเต็มไปด้วยความสงสัย

“ครูคะ ครูแพ้แล้ว ยอมแพ้แล้วส่งกระดิ่งมาให้พวกเราซะดี ๆด้วย!!” ไม่ทันที่คิซาเมะจะคิดจบ เมย์ก็พูดโพล่งออกไปแล้ว

เพียงแต่ริวอุนไม่ตอบกลับ ทว่าเขาแสดงรอยยิ้มแปลก ๆออกมาแทน

พอเห็นรอยยิ้มแบบนี้ พวกเขาสองคนก็ขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกสังหรณ์แปลก ๆ ทันใดนั้นริวอุนในคุกน้ำก็หายตัวไป

“เฮ้! นั่นพวกเธอกำลังเล่นกับร่างแยกน้ำของฉันกันสนุกอยู่เลยใช่ไหมน่ะ?” เสียงเยาะเย้ยดังมาจากที่ไม่ไกล เมย์และคิซาเมะสะดุ้งแรง

พวกเขาหันมามองริวอุนที่นั่งอยู่บนเสาไม้ด้านหลังพวกเขาด้วยสีหน้าสบาย ๆ ไม่มีเหงื่อสักหยดบนใบหน้าหล่อ

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เหงื่อหยดจากหน้าผากของสองอัจฉริยะ พวกเขาจ้องริวอุนเขม็ง

“อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันใช้ร่างแยกน้ำเมื่อไหร่?” หลังจากมองดูสีหน้าอยากรู้ของทั้งสองคนแล้ว ริวอุนก็ยิ้มร่า

“ครับ/ค่ะ!” ทั้งสองพยักหน้าหงึกหงัก

“ดีี... แต่ฉันไม่บอกพวกเธอหรอก” ริวอุนยิ้ม

“เหอะ ๆ ก็ว่าอยู่ คิดไว้แล้วว่าคนนิสัยไม่ดีอย่างครูน่ะ จะมาบอกพวกเราได้ยังไง” เมย์พูดออกมา ความคิดของเธอถูกเขียนทับไว้บนใบหน้าน่ารักสวยงามของเธอ

“ครูครับ หรือว่าครูจะใช้ร่างแยกน้ำตอนที่พวกเรากำลังซ่อนตัวกันอยู่?” คิซาเมะที่เงียบเพื่อคิดสิ่งผิดพลาดได้ถามขึ้น

หลังจากซ่อนตัวแล้ว พวกเขาก็จ้องริวอุนไม่ละสายตาตลอดเวลาจนไม่มีข้อผิดพลาดในแผนการเลย จ้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นก็คือตอนที่พวกเขากำลังซ่อนตัว

“ตอบถูกต้อง มีความฉลาดและตระหนักรู้ได้ดีนะ” ริวอุนมองคิซาเมะด้วยสายตาชื่นชม

ไม่น่าแปลกใจเลยที่คิซาเมะสามารถกลายเป็นขุมพลังระดับคาเงะได้ทั้ง ๆที่เป็นนินจาพลเรือนธรรมดา อย่างน้อย ๆด้านสติปัญญาและการสังเกตรอบตัวก็เหนือกว่าเทรูมิ เมย์

เหตุผลที่เมย์แข็งแกร่งมากก็เพราะการสั่งสอนและสนับสนุนของตระกูลขีดจำกัดสายเลือดมากกว่า

“แบบนี้นี่เอง” เมย์ก็ตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองได้แล้วเช่นกัน ในขณะเดียวกันก็ดูจะไม่อยากยอมแพ้ เพราะเธอพบว่าคิซาเมะนั้นช่างสังเกตกว่าตัวเธอเอง

“เอาล่ะ ๆ แล้วตอนนี้พวกเธอจะแตะกระดิ่งฉันยังไงล่ะ?” ริวอุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขานั่งนิ่งอยู่บนเสาไม้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีเจตนาเลี่ยงการชิงกระดิ่งเหมือนก่อนหน้า

“งั้นโจมตีเข้าไปตรง ๆนี่ล่ะ” คิซาเมะกล่าวเสียงเข้มจริงจัง

เขาได้รับประสบการณ์จากการเผชิญหน้าก่อนหน้านี้มาแล้ว และตอนนี้เขาก็เข้าใจ ไม่ว่าจะใช้กลยุทธ์อะไร พวกเขาก็คงไม่สามารถแตะต้องตัวริวอุนได้ เพราะว่าพวกเขาอ่อนอเกินไป กลยุทธ์ แผนการอะไรก็ตามไร้ประโยชน์ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่แท้จริง

แทนที่จะเสียเวลาเปล่า ไม่สู้ปล่อยวางแล้วสู้กันตรง ๆจะดีกว่า

“ฉลาดเลือก!” ชายหนุ่มชมแล้วพยักหน้าอีกครั้งด้วยความชอบใจ

ภายใต้ความแข็งแกร่งอันสมบูรณ์แบบ การเผชิญหน้าเป็นสิ่งที่มีประสิทธิภาพมากกว่า อย่างน้อยอีกฝ่ายก็... จะได้ตายอย่างมีความสุข!

*******************