บทที่6 ความตายของเขี้ยวสีขาว

ที่จริงแล้วที่ริวอุนเลือกคัมภีร์กิเลน เขาได้คิดถึงฉากนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว

ก่อนอื่นเขาต้องจับเพื่อนร่วมทีม ใครก็ได้ ยิ่งสำคัญยิ่งดีมาเพื่อล่อให้ซาคุโมะออกจากกลุ่ม สุดท้ายเขาก็จะหาจังหวะใช้กิเลนที่เลือกมาเพื่อปลิดชีพเขี้ยวสีขาว

เขาคิดเรื่องตัวประกันก่อนที่ระบบจะแนะนำเสียอีก

ในสามตัวเลือก ดาวกระจายวงจักรและบอลสัตว์หางรุนแรงก็จริง มีโอกาสที่โจมตีทีเดียว ซาคุโมะจะตายในทันที อย่างไรก็ตาม ทั้งสองอย่างนั้นมีจุดอ่อนร้ายแรง นั่นก็คือหลบได้ง่าย พลังทำลายเป็นเส้นตรง

ฮาตาเกะ ซาคุโมะเก่งในเรื่องคาถาสายฟ้ามาก แม้ว่าจะเร็วไม่เท่านามิคาเซะ มินาโตะหรือไรคาเงะรุ่นที่สามหรือสี่ แต่เขาก็เป็นหนึ่งในนินจาที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้

ความแข็งแกร่งของตัวเขาไม่มากพอจะต่อกรด้วย ถ้าเขาต้องการฆ่าซาคุโมะ เขาจะต้องฆ่าให้ได้ในการโจมตีเดียว ไม่เช่นนั้นจะเป็นเขาที่ต้องตาย

กลับกัน คาถากิเลนนั้นต่างออกไป ท่านี้เป็นคาถานินจาที่รุนแรงที่สุดของซาสึเกะในอนาคต นอกจากซูซาโนะโอ พลังทำลายสูง จะหลบก็ยากมาก

แม้ว่าซาคุโมะจะเก่งเรื่องสายฟ้าเหมือนกัน แต่ก็ไม่เร็วมากพอจะเทียบกับกิเลน ที่สำคัญ ม้วนวิชาที่ระบบให้มา ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาประสานอิน

ที่ต้องทำก็แค่เปิดและใช้มัน

นอกจากนี้ กิเลน ไม่ใช่กิเลนธรรมดา แต่เป็นกิเลนที่มีพลังมากกว่าต้นฉบับถึงสอบเท่า ระดับความน่ากลัวของมันมากพอจะระเบิดซูซาโนะโอทิ้งไปได้ในทันที ดังนั้นมันเลยเหมาะที่จะใช้ฆ่าซาคุโมะในครั้งเดียว

ทว่าเขาก็ไม่ได้ใช้มันทันทีที่ได้เจอซาคุโมะ ริวอุนเป็นคนระมัดระวัง เขาต้องวางแผนเผื่อกิเลนจะฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้ในครั้งเดียว

เขากลัวว่านินจาแบบซาคุโมะหรือซาซึเกะจะใช้ม้วนคัมภีร์อัญเชิญย้อนกลับหลบหนีไปได้ แบบนั้นเขาคงแย่แน่ ๆ

อีกอย่างกลยุทธ์ในการใช้ร่างแยกเงาแฝงไปในดาวกระจาย เขาก็ได้ไอเดียมาจากนารูโตะและซาสึเกะ

การที่ซาคุโมะเพิ่งหลบหนีจากยันต์ระเบิดแล้วเสียหลัก เป็นไปไม่ได้ที่จะล้วงคัมภีร์อัญเชิญมาเพื่อหลบหนี ริวอุนจึงคว้าโอกาสนี้เอาไว้

ตูม!

กิเลนพึ่งกระแทกพื้นไปพร้อมกับซาคุโมะ คลื่นสายฟ้าแผ่ออกไปทั่วทิศทาง ต้นไม้ใกล้ ๆถูกเผาไหม้จากความร้อนของมัน

พลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้ริวอุนต้องยกมือขึ้นปิดตาเพราะแสงสว่างจ้า

แวบแรกเขาต้องการเลี่ยงการโจมตีนี้ ทว่าแรงระเบิดมันเกิดขึ้นรอบตัว เขาหลบมันไม่ทัน แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นดั่งภัยพิบัติ

คลื่นอากาศแผ่ไปทั่วทุกที่ราวกับวาตภัย ต้นไม้ที่อยู่นอกรัศมีความร้อนก็ยังถูกลมพายุพัดปลิวหายไปบนฟ้า

พอทุกอย่างสงบลง พื้นที่ที่ซาคุโมะและริวอุนเคยอยู่ก็เปลี่ยนไปเป็นที่โล่งกว้าง ไร้พื้นที่สีเขียว

บนหลุมลึกที่พื้น มีร่างไหม้เกรียมสองร่างนอนทับกันอยู่ ดูเหมือนว่าทั้งนากาตะและซาคุโมะจะพ่ายแพ้แล้ว

“จบแล้วสินะ” เสียงริวอุนเบาราวกับเสียงลมพัด

ร่างของเด็กหนุ่มค่อย ๆก้าวออกมาจากพื้นดินแล้วเดินเข้าไปหาร่างที่ไหม้เกรียม พอเดินเข้าไปใกล้ สายตาและหูของเขาก็พยายามตรวจสอบลมหายใจและจังหวะหายในที่หน้าอก

หลังจากเห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหว เขาก็ถอนหายใจออกมา

ฟุบ!

จังหวะที่ริวอุนกำลังผ่อนคลาย แสงสีขาวก็ตวัดแวบผ่านลำคอของเขา

ก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันตอบโต้ เขาก็เห็นว่าหัวของเขาตกลงบนพื้น สิ่งที่เขาเห็นก็คือร่างกายของเขาเอง

“แค่ก ๆ!!”

เสียงไอดังขึ้นพร้อมกับร่างของฮาตาเกะ ซาคุโมะที่ร่างดำเมี่ยมกำลังลุงขึ้นมา

ดาบสั้นสีขาวในมือส่องประกายเยียบเย็น มองไปที่หัวของริวอุนที่โดนตัดหัว

“ในที่สุดก็ตายสักทีนะ” ซาคุโมะตัวสั่นไปทั้งตัว ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ยังคงได้รับบาดเจ็บจากคาถากิเลนอยู่ดี

การใช้วิชาดาบสังหารของเขาเมื่อสักครู่ มันกินพลังของเขาที่เหลือไปหมดแล้ว

“ใครว่าฉันตายล่ะ ยังไม่ตายสักหน่อย!” เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูของเขี้ยวสีขาว

ฉึก!

เสียงถูกแทงดังขึ้น คุไนคมกริบแทงลงบนหน้าอกของซาคุโมะ ร่างของริวอุนที่ถูกตัดหัวก็ได้กลายเป็นแอ่งน้ำนอง

“แค่ก ๆ น นี่คือ... คาถาร่างแยกน้ำ เหรอ” ฮาตาเกะ ซาคุโมะพึมพำ จากนั้นสติของเขาก็พร่าเลือน ทุกอยย่างดำมืดไปหมดก่อนที่เขาจะล้มลงไปนอนกับพื้น