บทที่ 7 - ยั่วโมโหอาจารย์โว่หลงจนกลายเป็นอาจารย์ผู้ป่วยติดเตียง

บทที่ 7 - ยั่วโมโหอาจารย์โว่หลงจนกลายเป็นอาจารย์ผู้ป่วยติดเตียง

【ได้รับความแค้นจากหม่าปังเต๋อ +1512】

【ได้รับความแค้นจากหม่าปังเต๋อ +1982】

เมื่อเห็นค่าความแค้นที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ในหัว ลู่เหิงจะยอมปล่อยต้นไม้ทำเงินต้นนี้หนีไปได้ยังไง

เพียงแค่ยื่นมือออกไป ปรมาจารย์หม่าก็ถูกเขากระชากคอเสื้อดึงกลับมา

ความเร็วนั้นรวดเร็วจนไม่มีใครมองทัน ในสายตาของทุกคน ลู่เหิงเพียงแค่ขยับตัวนิดเดียวเท่านั้น!

"ความเร็วแค่นี้ ในสายตาฉันมันก็เหมือนคนเป็นพาร์กินสันนั่นแหละ เข้าใจไหม" ลู่เหิงก้มมองหม่าปังเต๋อในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยการล้อเลียน

"โอหังนักไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่โอหังต่อล่ะ? เมื่อกี้แกบอกว่าจะทำลายพลังใครนะ?"

จู่ๆ ระหว่างที่ลู่เหิงกำลังพูด ปรมาจารย์หม่าก็ออกแรงฮึดสลัดตัวหลุดออกมาอยู่ด้านข้าง

เขาหอบหายใจหนักๆ สองสามครั้ง ค่อยๆ ปรับลมหายใจให้คงที่ แล้วชี้หน้าลู่เหิงด่า "ฉันประมาทไปหน่อย ไม่ได้หลบ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมอ่อนข้อให้แกแล้ว!"

"ไอ้หนุ่ม แกก็มีฝีมืออยู่บ้าง แต่ถ้าไม่ใช้วิธีลอบโจมตี แกก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอก!" ปรมาจารย์หม่าปรับลมหายใจจนเป็นปกติ ดวงตาสาดประกายความเย็นชา

"ยิ่งไปกว่านั้น แส้อสนีบาตสะบัดสะท้านซงกั๋วของเรา เน้นใช้ความนุ่มนวลสยบความแข็งแกร่ง หัวใจสำคัญที่สุดคือคำสามคำ... รับ สลาย สะท้อน!"

"ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเงินขั้นเก้ายืนอยู่ตรงนี้ ฉันก็ยังสามารถใช้พลัง รับ สลาย สะท้อน ขจัดแรงโจมตีทั้งหมดได้ ส่วนแกน่ะเหรอ? ยังอ่อนหัดไป!"

พูดจบ ปรมาจารย์หม่าก็ยื่นมือไปดึงแส้สีฟ้าใสเส้นหนึ่งออกมาจากเอว

เพียะ! เพียะ!

แส้อสนีบาตฟาดแหวกอากาศเสียงดังสนั่น ถึงกับทำให้มิติโดยรอบเกิดประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ดูน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!

เสียงอุทานดังฮือฮาขึ้นในฝูงชน

"เป็นอาวุธระดับ C ด้วย! สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือระดับเงินขั้นหก มีของดีติดตัวจริงๆ!"

"แม่ร่วง แส้เส้นนี้อย่างน้อยก็ต้องราคาเป็นล้านแน่ๆ ใครจะไปรับการโจมตีแบบนี้ไหว!"

"ระดับ C! อาจารย์โว่หลง สมชื่อจริงๆ..."

แม้แต่อวี๋หลิงเวยเมื่อเห็นแล้วก็ยังรีบเดินเข้ามาหาลู่เหิง พูดด้วยความร้อนใจ "ฉันไม่รู้ว่าเมื่อกี้นี้ทำได้ยังไง แต่อาวุธระดับ C แค่ฟาดมามั่วๆ นายก็รับไม่ไหวแล้ว รีบหนีไปเถอะ!"

"ขอบใจนะ" ลู่เหิงพยักหน้ารับเล็กน้อย แต่กลับหันหน้าไปเผชิญกับปรมาจารย์หม่าโดยตรง

ปรมาจารย์หม่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยกยิ้มอย่างมั่นใจ "ฉันจะสอนแกสักสองกระบวนท่า พอให้แกเอาไปใช้ประโยชน์ได้ครึ่งชีวิต วันนี้จะแสดงให้เห็นว่า ชื่อเสียงของอาจารย์โว่หลง ไม่ได้มีไว้แค่ประดับบารมี!"

เขานำมือทั้งสองข้างประสานกัน พลิกแขนมาวางไว้ที่หน้าอก เตรียมจะดึงลมปราณทั้งหมดในร่างออกมาใช้

แต่... ทันทีที่เขาเริ่มเดินพลัง สีหน้าก็ดูราวกับเพิ่งกินของขมจัดเข้าไป!

"เป็นไปได้ยังไง! เป็นไปได้ยังไงกัน! พลังวัตรของฉันล่ะ! พลังฝึกฝนของฉันล่ะ!"

"พลังก็ทำหล่นหายได้ด้วยเหรอ? หรือว่าจะอยู่ที่ฉันนะ?" ลู่เหิงยิ้มเจ้าเล่ห์

คิดว่าป้ายร้านแผงลอยที่เพิกเฉยต่อระดับพลังเป็นเรื่องล้อเล่นหรือไง?

ลู่เหิงไม่เปิดโอกาสให้ปรมาจารย์หม่าตั้งตัว เขายกเท้าขึ้นถีบตรงด้วยเท้าซ้ายทันที!

"แย่แล้ว!" ปรมาจารย์หม่าสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างรุนแรง รีบเบี่ยงตัวหลบ

ทว่าความเร็วของลู่เหิงกลับยิ่งไวขึ้นเรื่อยๆ!

ตามด้วยลูกเตะสะบัดขวา และหมัดแย็บซ้าย!

ทุกกระบวนท่าดูเรียบง่าย แต่ความเร็วนั้นน่าสะพรึงกลัว!

ปัง!

เสียงดังทึบๆ หมัดแย็บซ้ายกระแทกเข้าที่ตาขวาของปรมาจารย์หม่าอย่างจัง

แม้หมัดนี้จะไม่ได้ระเบิดพลังคลื่นลมปราณอะไรมากมาย แต่เสียงกลับดังฟังชัด ราวกับจุดประทัดลูกใหญ่!

ปรมาจารย์หม่าถูกต่อยจนหงายท้องตึง น้ำตาไหลพราก เอามือกุมตาแล้วร้องโอดโอย

"เกิดอาไยขึ้นเนี่ย! เกิดอาไยขึ้นเนี่ย!"

เห็นได้ชัดว่าปรมาจารย์หม่าโดนต่อยจนมึนงง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองลงไปนอนกองกับพื้นได้ยังไง!

ลู่เหิงกรอกตาใส่มองบน "แส้อสนีบาตกระโถนบ้วนน้ำลายซงกั๋ว? ฉันว่าแกหน้าตาเหมือนลูกสนมากกว่านะ!"

เมื่อปรมาจารย์หม่าได้ยินดังนั้น ก็ตกใจกุมตาแน่น นอนดิ้นพล่านถีบเท้าไปมาบนพื้น "พูดอยู่ตงไหนน่ะ? เกิดอาไยขึ้นเนี่ย!"

【ได้รับความแค้นจากหม่าปังเต๋อ +4525】

【ได้รับความแค้นจากหม่าปังเต๋อ +6326】

ลู่เหิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย เขาเอื้อมมือไปจับหัวปรมาจารย์หม่ากดลงไปถูกับพื้นโดยตรง

"ปรมาจารย์หม่า เคล็ดวิชา รับ สลาย สะท้อน ของท่านเนี่ย หมายถึง รับกระบวนท่า เป็นหนอง อักเสบ หรือว่า ต่อกระดูก คีโม จัดงานศพ กันแน่?"

ปรมาจารย์หม่าร้องครางอยู่นาน รู้สึกเพียงว่ามีดาวระยิบระยับลอยเต็มหน้าไปหมด ปวดร้าวไปทั้งตัว

อย่าว่าแต่สู้เลย ตอนนี้แค่ปีนขึ้นเตียงยังลำบาก!

แต่เขาจะเอ่ยปากขอร้องตรงๆ ก็เสียหน้า ได้แต่พูดอย่างตะกุกตะกัก "กะ... การประลองแบบดั้งเดิม แค่รู้ผลแพ้ชนะก็พอแล้ว ลู่เหิง แกอย่ามารังแกสหายเฒ่าวัยหกสิบเก้าปีอย่างฉัน..."

"ได้ ฉันไม่รังแกแกก็ได้ แต่แกต้องรู้ไว้อย่างหนึ่งนะ" ลู่เหิงแค่นเสียงเยาะเย้ย ตอนนี้เขาระบายความโกรธไปแล้ว และไม่ได้คิดจะเอาชีวิตตาแก่นี่จริงๆ

"จำไว้ให้ดีล่ะ แกต้องไปฝึกวิชามาตั้งแต่ยุคชุนชิวจนถึงตอนนี้ ถึงจะสู้ฉันได้ เข้าใจไหม?"

ผู้คนรอบข้างพอได้ยินก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที

ให้ตายเถอะ นี่มันเอาคำพูดที่ปรมาจารย์หม่าพูดเมื่อกี้ มาย้อนเกล็ดตอกกลับใส่หน้าชัดๆ!

"น้องชายสุดยอด!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจะตายอยู่แล้ว ขอพื้นที่ความทรงจำบาดแผลในใจให้ปรมาจารย์หม่าหน่อย!"

"ยุคชุนชิวเหรอ? นิสัยแบบนี้ ต่อให้ฝึกมาตั้งแต่ยุคผานกู่เบิกฟ้าสร้างโลก ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้นายหรอก!"

ลู่เหิงโบกมือให้ฝูงชน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ปรมาจารย์หม่าต่อ "อ้อ แล้วก็ เมื่อกี้ฉันคิดค่าโค้กกับเซวียเยว่ไปห้าหยวน แต่มันยืนยันจะให้ฉันหนึ่งแสน ถึงแผงฉันจะหน้าเลือดไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ปล้นใครหรอกนะ เอาล่ะ ตอนนี้จ่ายค่าโค้กของแกมาได้แล้ว?"

【ได้รับความแค้นจากหม่าปังเต๋อ +8253】

"ได้ๆๆ ฉันจ่าย ฉันจ่าย..." ปรมาจารย์หม่าฝืนรีดเร้นเรี่ยวแรง ใช้ตาซ้ายที่ยังเหลืออยู่เล็งไปที่คิวอาร์โค้ด แล้วรีบสแกนจ่ายเงินไป

'ได้รับเงินโอนหนึ่งล้านหยวน~'

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ท่ามกลางฝูงชนไม่มีใครประหลาดใจเลยสักคน กลับพากันส่งเสียงโห่ร้องยินดี!

จัดการกับคนแบบนี้ มันต้องสั่งสอนให้หลาบจำ!

เดี๋ยวนะ!

ทุกคนเพ่งมองดีๆ ก็พบว่า หลังจากที่ลู่เหิงปล่อยมือ ตาขวาของปรมาจารย์หม่ากลับเขียวปัดเป็นรอยช้ำวงใหญ่!

"ฮ่าฮ่าฮ่า! อาจารย์โว่หลงระดับเงินขั้นหก มีพลังป้องกันแค่นี้เองเหรอ ทำไมกลายเป็นหมีแพนด้าไปได้ล่ะเนี่ย!"

"น้ำหนักร้อยยี่สิบชั่ง โดนซ้อมจนบวมเป็นร้อยสี่สิบชั่ง จะว่าไปรูปร่างแบบนี้ก็ยิ่งดูเหมือนหมีแพนด้าเข้าไปอีกนะ!"

ทุกคนยิ่งหัวเราะร่วน คราวนี้ตะโกนแซวกันอย่างไม่เกรงใจ

เมื่อปรมาจารย์หม่าได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนจากเขียวเป็นขาว จากขาวเป็นม่วง จู่ๆ ก็หายใจไม่ทัน ยกมือกุมหน้าอกแล้วร้อง 'อึก' ก่อนจะสลบเหมือดไป

【ได้รับความแค้นจากหม่าปังเต๋อ +9999】

"เชี่ย! ตรอมใจตายเลยเหรอ?" ไม่รู้ใครอุทานขึ้นมา ทุกคนจึงรีบกรูกันเข้ามาดู

ลู่เหิงขมวดคิ้ว ยื่นมือไปอังจมูกปรมาจารย์หม่า พบว่ายังมีลมหายใจอยู่

ในเวลาเดียวกัน เสียงไซเรนรถพยาบาลก็ดังขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้คนก็รีบหลีกทางให้

คุณลุงที่ซื้อไอวิญญาณลดราคาไปก่อนหน้านี้ยิ้มซื่อๆ "ลุงเป็นคนเรียกเองแหละ ลุงนึกว่าอาเหิงจะสู้หมอนี่ไม่ได้ เลยเรียกไว้ก่อน ไม่นึกเลยว่าจะได้ใช้กับอาจารย์โว่หลงซะงั้น"

ฝูงชนระเบิดเสียงหัวเราะครืนใหญ่อีกครั้ง

หมอที่กระโดดลงมาจากรถพยาบาลปรายตามองลู่เหิง เมื่อเห็นเขาพยักหน้าให้ ถึงได้กล้าไปนั่งยองๆ ตรวจดูอาการปรมาจารย์หม่า

เมื่อกี้สองคนนี้สู้กันซะฟ้าถล่มดินทลาย แถมยังเป็นการต่อสู้ของระดับเงินขั้นหก หมอที่ไม่มีพลังฝึกฝนจะกล้าเข้ามาได้ยังไง

แต่ใครจะไปคิดว่า คนที่นอนกองอยู่บนพื้น จะเป็นปรมาจารย์หม่าผู้มีพลังระดับเงินขั้นหกซะได้!

หลังจากตรวจดูอาการ หมอก็มองลู่เหิงด้วยสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก แล้วหันไปสั่งพยาบาลที่อยู่ข้างๆ อย่างรวดเร็ว "เส้นเลือดในสมองแตก หลังผ่าตัดต้องพักฟื้นอีกยาว รีบพาส่งโรงพยาบาลด่วน!"

สิ้นเสียง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ให้ตายเถอะ ยั่วโมโหอาจารย์โว่หลง จนกลายเป็นอาจารย์ผู้ป่วยติดเตียงไปเลยเหรอเนี่ย!"

(จบแล้ว)