ตอนที่ 67: เธอคือเพียงหนึ่งเดียว

ลู่จือจือเผลอกำนิ้วมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

คำพูดของซือหวนประกอบกับสายตาของเขา ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ

นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่านะ?

เธอบีบตัวเองเบา ๆ... มันเจ็บ

แต่ความเจ็บนี้ก็ยังไม่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความสับสนได้

ใช่แล้ว ผลกระทบที่หลงเหลืออยู่อย่างยาวนานจากเกมยังคงมีอยู่ และบางครั้งเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าโลกที่เห็นอยู่นี้คือความจริงหรือไม่

โดยเฉพาะตอนนี้ ที่มีใครบางคนมาปรากฏตัวตรงหน้า และคอยย้ำเตือนให้เธอนึกถึงซือหวนในเกม...

ยิ่งเขามีชีวิตชีวามากเท่าไหร่... ก็ยิ่งดูเหมือนคนจริง ๆ มากเท่านั้น...

ไม่! ไม่นะ! ลู่จือจือ เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!

เธอส่ายหัวรัว ๆ "เปล่าค่ะ จริง ๆ แล้วฉันเป็นคนธรรมดามากเลย!"

ความจริงแล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังปฏิเสธเรื่องอะไรอยู่

ในหัวของเธอวุ่นวายไปหมด และไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถามว่า ‘พิเศษตรงไหนเหรอ?’

สภาวะทางภาษาของเธอตกอยู่ในท่าทีป้องกันตัว

เธอกระชับสายสะพายเป้ด้วยมือทั้งสองข้าง ดูท่าทางประหม่าขี้ขลาด

สายตาของรุ่นพี่ซือหวนยังคงไม่เปลี่ยนไปขณะที่มองมาที่เธอ

"ผมเดาว่าอาจเป็นเพราะผมนอนหลับนานเกินไป เส้นประสาทสมองหลายส่วนเลยฝ่อตัวลง พูดตามตรงนะรุ่นน้อง โลกที่ผมเห็นในตอนนี้มันเป็นสีขาวดำ แต่ผมกลับพบว่าเวลาที่ผมมองเธอ ผมสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของสีสันจริง ๆ"

ลู่จือจือคลายมือที่กำสายกระเป๋าลงเล็กน้อย "จริงเหรอคะ?"

เธอไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้มีอยู่จริงไหม

แต่ในวินาทีนั้น เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

ที่แท้เขามองเธอแบบนั้นก็เพราะเหตุผลนี้เอง

และเหตุผลนี้ก็ฟังดูไม่น่ากระอักกระอ่วนใจเลยสักนิด

"ผมว่าผมเห็นสีเขียวนิดหน่อย ใช่ไหมนะ?"

ลู่จือจือหยิบเสื้อลงมาเช็คดูโดยสัญชาตญาณ วันนี้เธอสวมเสื้อยืดสีเขียวมิ้นต์กับกระโปรงเทนนิสสีขาว

ถูกต้องเลย

"เพราะเธอพิเศษขนาดนี้ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะมองเธอตลอดเวลา ทำให้เธออึดอัดหรือเปล่า?" ซือหวนถาม

ความสงสัยสุดท้ายของลู่จือจือมลายหายไป เธอส่ายหน้า "ไม่ค่ะ"

ซือหวนยิ้ม "เธอคือคนเดียวที่ผมค้นพบ เพราะฉะนั้นเธอไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน"

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา "ผมจะคุยกับคุณหมอเรื่องนี้ดู ถ้าเขาอยากพบเธอ เราขอแอด WeChat กันไว้ก่อนได้ไหมครับ?"

ซือหวนพาลู่จือจือไปที่สำนักงานวิชาการเพื่อรับชุดเครื่องนอน จากนั้นก็พาเธอไปส่งที่ตึกหอพักหญิง

"ผมคงขึ้นไปส่งไม่ได้ แต่รบกวนติดต่อหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะ ตกลงไหม?" ซือหวนดูเหมือนจะไม่อยากแยกจากเธอเลย

แต่ลู่จือจือไม่ได้สนใจเรื่องนั้นแล้ว

มีเฟรชชี่น้องใหม่หลายคนกำลังแอบมองพวกเธออยู่ ไม่ว่าลู่จือจือจะทำตัวตามสบายแค่ไหน เธอก็รู้ดีว่าวันนี้เธอต้อง "ดัง" แน่ ๆ

เธอรีบพยักหน้า "ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ ไว้รุ่นพี่หายดีแล้ว ฉันจะเลี้ยงข้าวตอบแทนนะคะ"

"ครับ" รอยยิ้มของเขาสวยงามจนแทบจะพร่ามัว

ลู่จือจือรีบร้อนจะขึ้นตึกจึงไม่มีโอกาสได้มองอะไรต่อ

ซือหวนสั่งให้ชายสองคนที่มาด้วยช่วยขนสัมภาระและของใช้อื่น ๆ ของลู่จือจือขึ้นไปส่งข้างบน

เมื่อลู่จือจือเดินขึ้นไปถึงชั้นสี่แล้วมองลงมา รุ่นพี่ของเธอก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

เธอมองบัญชี WeChat ที่ชื่อว่า "Huan" ในโทรศัพท์แล้วส่ายหัวอย่างแรง

นี่คือซือหวนตัวจริง และเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับตัวละครในเกมทั้งนั้น

รุ่นพี่คนนี้ดูอ่อนโยนและบอบบาง ต่างจากซือหวนที่ประหลาดและรับมือยากในเกมโดยสิ้นเชิง

เธอคงจะเสียสติไปเองที่คิดฟุ้งซ่านขนาดนั้น

ทันทีที่ลู่จือจือลับสายตาไป ซือหวนก็หันไปพูดกับชายข้างตัวว่า "ฉันกำลังจะหมดสติแล้ว คุณมีเวลาสิบนาทีในการช่วยชีวิตผม"

"..."

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายคนนั้นรีบเข็นรถซือหวนมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถทันที

ที่ลานจอดรถมีรถตู้ SPV คันใหญ่ที่ปรับแต่งภายในไว้พร้อม

ซือหวนที่อยู่ในสภาวะกึ่งโคม่าถูกหามขึ้นรถ และทีมแพทย์ที่ร่วมทางมาด้วยสองคนก็เริ่มทำการรักษาทันที

ซือหมิง เฝ้ามองเหตุการณ์นั้นด้วยสีหน้าเยาะเย้ยก่อนจะถอนหายใจยาว

จู่ๆ ก็มี "สมบัติล้ำค่า" ตกมาจากฟ้า และจีอวิ๋นซีก็ยืนกรานให้เขามารับหน้าที่นี้

ตระกูลซือนั้นใหญ่โต และเขาเองก็ไม่ได้มีความผูกพันอะไรกับลูกพี่ลูกน้องที่ชื่อซือหวนคนนี้เลย

ดังนั้น เขาจึงไม่แยแสว่าสมองของซือหวนจะถูกบังคับให้ทำงานด้วยชิปหรือไม่

อย่างไรก็ตาม การทดลองวิจัยนี้สำคัญต่อจีอวิ๋นซีมาก เผือกร้อนนี้จึงตกมาอยู่ในมือเขาโดยเลี่ยงไม่ได้

งานของเขาคือโน้มน้าวคุณอาและอาสะใภ้

งานของเขาคือปกปิดความจริง

แม้แต่การต้องตามหมอนี่ออกมาข้างนอกและคอยเฝ้าดูการทำงานของเขา ก็กลายเป็นความรับผิดชอบของเขา

ไม่ใช่สิ ตอนนี้เขาควรจะอยู่กับ "ถงถง" ไม่ใช่เหรอ?

ซือหมิงมองดูเจ้าคนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงคนไข้แล้วระงับความโกรธไว้

พอลืมตาตื่นขึ้นมาได้ สิ่งแรกที่ทำคือไปหาเด็กสาวเนี่ยนะ?

มันสมเหตุสมผลตรงไหน?

ถงถงยังไม่ตกลงคบกับเขาเลย เขายังโสดนะเว้ย!

ถ้าเขาต้องมาแพ้ให้กับผู้ชายสภาพแบบนี้ล่ะก็ เขาคงจะ...

เสียชาติเกิดจริง ๆ!

ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา ซือหวนถูกส่งตัวกลับโรงพยาบาล

โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เดิมทีจีกรุ๊ปมีการลงทุนอยู่ ต่อมาจีอวิ๋นซีก็ได้ซื้อกิจการมาทั้งหมด ทำให้กลายเป็นโรงพยาบาลในเครือศูนย์การแพทย์ของเขา

วอร์ดของซือหวนถูกจัดไว้ที่ชั้นบนสุด และเขาเป็นคนไข้เพียงคนเดียวในชั้นนั้น

ในห้องขนาดใหญ่ คุณหมอรีบเชื่อมต่ออุปกรณ์มอนิเตอร์ต่าง ๆ เข้ากับตัวซือหวน พร้อมด้วยเครื่องมือที่ทันสมัยมากมาย

นายแพทย์หลี่หูเซิง ส่ายหัวขณะมองซือหวนที่ฟื้นคืนสติ "ด้วยสภาพร่างกายปัจจุบันของคุณ คุณต้องพักฟื้นอย่างน้อยอีกสองปีถึงจะออกไปข้างนอกได้ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมประธานจีถึงตกลงปล่อยคุณไป"

หลี่หูเซิงเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในด้านการวิจัยสมองมนุษย์ จีอวิ๋นซีเชิญเขามาเพื่อผ่าตัดและช่วยคนไข้ฟื้นฟูโดยเฉพาะ

ชิปถูกฝังอยู่ในสมองของซือหวน

ว่ากันว่ามันคืองานวิจัยล่าสุดของจีกรุ๊ป ซึ่งสามารถกระตุ้นการฟื้นตัวของจิตสำนึกในสมองมนุษย์ได้

การทดลองนี้ถูกเก็บเป็นความลับสุดยอด หลี่หูเซิงถึงขนาดถูกสั่งห้ามเขียนรายงานวิจัยเรื่องนี้เพื่อความก้าวหน้าในอาชีพ

แต่หลี่หูเซิงก็จริงจังมาก

ไม่ใช่แค่เพราะค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเขารู้ดีว่าหากการทดลองของจีสำเร็จ จะมีผู้คนอีกมากมายที่ได้รับประโยชน์

ดังนั้นเขาจึงมองเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีคนนี้ ที่ยืนกรานจะออกไปข้างนอกทั้งที่ร่างกายยังไม่พร้อม แล้วรู้สึกผิดหวังในตัวเขาอย่างยิ่ง

"ผมอยากฟื้นตัวภายในหนึ่งเดือน คุณมีวิธีไหมครับ?" คำพูดของซือหวนทำเอาความดันเลือดของคุณหมอพุ่งปรี๊ดทันที

"วิธีเดียวคือผมต้องกลายเป็น 'ฮัวโต๋' (หมอเทวดาในตำนาน) แล้วล่ะครับ" หลี่หูเซิงตอบอย่างประชดประชัน

เขาอายุเกือบห้าสิบปีและอุทิศชีวิตให้การแพทย์มาโดยตลอด ไม่เคยแต่งงานหรือมีลูก

การมองซือหวนทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังมองลูกชายที่ไม่เอาไหน

อาจเป็นเพราะซือหวนฉลาดเกินไป

ทันทีที่ซือหวนได้ยินความรู้ทางการแพทย์อะไร เขาก็สามารถทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

บางครั้งเขายังเสนอความเห็นที่ดูเหนือความคาดหมายออกมาด้วย

หลี่หูเซิงใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตศึกษาเรื่องสมองมนุษย์

เขารู้ดีว่าความแตกต่างที่สำคัญที่สุดของมนุษย์อยู่ที่ "วิธีคิด"

วิธีคิดของซือหวนคือการมองภาพรวมจากกรอบงานขนาดใหญ่ (Macro framework) เขาสามารถเชื่อมโยงความรู้เฉพาะด้านจำนวนมากเข้ากับความรู้ในกรอบงานภาพรวม และยังแก้ปัญหาข้ามศาสตร์โดยใช้รูปแบบความคิดจากสาขาอื่นได้

สิ่งที่สนับสนุนวิธีคิดแบบนี้คือฐานความรู้มหาศาล

เขาอายุแค่ยี่สิบปี และได้ยินว่าเมื่อก่อนเขาค่อนข้างจะไม่เอาถ่าน แล้วเขาไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน?

หรือว่าเบื้องหลังชิปของตระกูลจีจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่?

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการคาดเดา และหลี่หูเซิงไม่ได้ขุดคุ้ยหาความจริง

เขาไม่ได้อยากรู้อยากเห็นความลับนอกเหนือจากงาน

ตอนนี้เขารู้สึกทั้งชื่นชมในตัวซือหวน แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวังและท้อแท้

"จะรีบไปไหน? คุณอายุแค่ยี่สิบ ดูแลตัวเองให้ดี คุณยังมีเวลาให้วิ่งเล่นอีกหลายสิบปี"

"ดูสิ่งที่คุณทำสิ! ที่ขุนมาตลอดสิบวันเสียเปล่าหมดเลย!"

ซือหวนยังคงนิ่งเงียบ

เขาใช้งานโทรศัพท์ด้วยมือข้างหนึ่งที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับเครื่องมือใด ๆ และกดเข้าไปในมินิโปรแกรม

ภาพจากกล้องวงจรปิดหลายตัวในมหาวิทยาลัยปักกิ่งปรากฏขึ้น

ซือหวนป้อนคำสั่ง และไม่นานหน้าจอก็ปรากฏภาพหนึ่ง

เด็กสาวกำลังเดินไปตามทางในแคมปัส ผมหางม้าของเธอแกว่งไกวไปมาเบา ๆ ดูเหมือนเธอกำลังเดินทางไปทานมื้อเที่ยง

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เขาสลับหน้าจอกลับมาที่ WeChat และเปิดหน้าต่างแชทกับผู้ติดต่อที่ชื่อว่า "Rose" (กุหลาบ)

"รุ่นน้องลู่ ตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ?"

------------------------------------------

ขออนุญาตผู้อ่าน ทับศัพท์ภาษาอังกฤษบางประโยค และวงเล็บกรณีแปลเป็นไทยนะคะ บางศัพท์เช่นเทคนิคแปลเป็นไทยแล้วมันแปลก ๆ ค่ะ กรณีบางอย่างเช่นชื่อในแชท ก็จะขอคงภาษาอังกฤษไว้ แล้ววงเล็บภาษาไทยแทน