บทที่ 281 แชมป์! เขาผลักดันเธอไปสู่ความรุ่งโรจน์!

บทที่ 281 แชมป์! เขาผลักดันเธอไปสู่ความรุ่งโรจน์!

บนที่นั่งกรรมการ

นักวิจารณ์เพลงอาวุโสที่เคยฟันธงว่าหลินอวี่ ‘ยากที่จะก้าวข้าม’ ได้ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างช้าๆ

เขายังไม่ได้หยิบไมโครโฟนขึ้นมาทันที

แต่กลับโค้งคำนับอย่างลึกซึ้งให้หลินอวี่บนเวที จากอีกฟากของห้องส่ง

ภาพนี้ทำให้ทุกคนในงานต้องตกตะลึง

เขายืดตัวขึ้น หยิบไมโครโฟน

ในน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

“หลินอวี่ ผมต้องขอโทษคุณสำหรับความตื้นเขินของผมก่อนหน้านี้”

“ผมต้องยอมรับว่า ก่อนที่พวกคุณจะขึ้นเวที ผมไม่ได้คาดหวังกับการแสดงของพวกคุณเท่าไหร่นัก”

“ผมคิดว่า นวัตกรรมของกั๋วเฟิงได้มาถึงทางตันแล้ว”

“ผมคิดว่า อย่างมากที่สุด คุณก็แค่ปรับปรุงแก้ไขเล็กๆ น้อยๆ บนพื้นฐานเดิม”

“แต่ผมผิด ผิดมหันต์”

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หลินอวี่อย่างแรงกล้า เปี่ยมด้วยความเคารพ

“คุณไม่ได้กำลังสร้างสรรค์กั๋วเฟิง”

“คุณกำลังนิยามกั๋วเฟิงรูปแบบใหม่!”

“คุณใช้เพลง ‘เตาหม่าต้าน’ นี้ เปิดประตูบานใหม่ให้กับพวกเราทุกคน!”

“คุณได้พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วว่า การผสมผสานระหว่างความดั้งเดิมและความทันสมัยนั้น สามารถก้าวไปสู่จุดสูงสุดได้อย่างไร้ขีดจำกัด!”

“เพลงนี้ ตั้งแต่โครงสร้างการเรียบเรียงดนตรี การสลับลีลาการร้อง ไปจนถึงแก่นแท้ทางวัฒนธรรมที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ล้วนเรียกได้ว่าเป็นการบุกเบิก!”

“มันคือหลักชัยที่แท้จริงของการผสมผสานระหว่างกั๋วเฟิงของหัวเซี่ยกับอาร์แอนด์บีอย่างแน่นอน!”

น้ำเสียงของนักวิจารณ์เพลงคนนี้ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะเป็นการประกาศก้อง

“หลินอวี่ จุดที่น่าทึ่งที่สุดของคุณ ไม่ได้อยู่ที่การที่คุณสามารถเขียนเพลงที่ไพเราะได้”

“แต่อยู่ที่การที่คุณสามารถใช้ดนตรีของคุณ เพื่อนำกระแสวัฒนธรรม เพื่อนิยามแนวเพลงใหม่ๆ ได้เสมอ!”

“ตั้งแต่ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์พื้นบ้านของ ‘สี่’ ไปจนถึงร็อกงิ้วฉินของ ‘สะพานแห่งโชคชะตา’ และมาถึงกั๋วเฟิงอาร์แอนด์บีของ ‘เตาหม่าต้าน’ ในวันนี้…”

“คุณได้ขยายขอบเขตของวงการเพลงหัวเซี่ยครั้งแล้วครั้งเล่า!”

“ถ้าจะบอกว่ายุคสมัยนี้ต้องการผู้นำสักคนจริงๆ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็นคุณ!”

คำวิจารณ์นี้เป็นการยกย่องขั้นสูงสุดแล้ว

นี่ไม่ใช่การวิจารณ์การแข่งขันอีกต่อไป แต่มันคือการสวมมงกุฎให้กับราชาแห่งวงการเพลง

กรรมการอีกหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขารู้ว่า ตั้งแต่วินาทีที่เพลงนี้จบลง

แชมป์ของรอบชิงชนะเลิศครั้งนี้ ก็ไม่มีข้อกังขาใดๆ อีกต่อไป

วงอวี่เจียได้คว้าตำแหน่งแชมป์ของรายการ ‘สุดยอดนักร้องนักแต่งเพลง’ ประจำซีซั่นนี้ไปครองล่วงหน้าแล้ว ด้วยชัยชนะอันขาดลอยอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

และชื่อของหลินอวี่ ก็จะถูกสถาปนาให้เป็นตำนานอย่างสมบูรณ์แบบหลังคืนนี้

เมื่อพิธีกรประกาศด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยว่า แชมป์ของรายการ ‘สุดยอดนักร้องนักแต่งเพลง’ ประจำซีซั่นนี้คือ “วงอวี่เจีย”

ทั้งสเตเดียมก็กลายเป็นมหาสมุทรสีทองในทันที

สายรุ้งนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงมาจากฟ้า แสงไฟเจิดจ้าสาดส่องมาที่กลางเวที เสียงดนตรีอันเร้าใจดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสเตเดียม

“อ๊า——”

เฉินเจียไม่สามารถเก็บอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป กรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ

เธอใช้สองมือปิดหน้า

น้ำตาที่ร้อนผ่าวไหลรินลงมาตามซอกนิ้ว

แชมป์!

พวกเธอได้แชมป์จริงๆ!

ความฝันที่เธอเคยคิดว่าอยู่ไกลเกินเอื้อม ในวินาทีนี้ มันได้กลายเป็นจริงอย่างชัดเจน!

เธอตื่นเต้นจนตัวสั่น

ในหัวว่างเปล่า เหลือเพียงความปิติยินดีอย่างสุดซึ้ง

ในขณะนั้นเอง อ้อมกอดที่อบอุ่นก็ได้โอบกอดเธอไว้อย่างแผ่วเบา

คือหลินอวี่

เขาตบหลังเธอเบาๆ พลางกระซิบที่ข้างหูว่า:

“พี่เจีย ยินดีด้วยนะ เราชนะแล้ว”

เฉินเจียเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตา

ชายหนุ่มตรงหน้ามีรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้า

ในดวงตาที่คมกล้าคู่นั้น สะท้อนภาพของประกายแสงสีทองที่ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า สะอาดและใสกระจ่าง

ใช่แล้ว

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขา

ถ้าไม่มีเขา เธอก็คงไม่มีทางได้มายืนอยู่บนเวทีนี้

ถ้าไม่มีเขา เธอก็คงไม่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ไปถึงจุดสูงสุดที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่กล้าจินตนาการ

ตั้งแต่ ‘สุดยอดสไตล์แห่งชาติ’ ไปจนถึง ‘แสงจันทร์ในสระบัว’

ตั้งแต่ ‘ใต้ทะเล’ ไปจนถึง ‘เตาหม่าต้าน’

คือเขา ที่ใช้ผลงานอันน่าทึ่งทีละเพลง ผลักดันเธอจากนักร้องมากความสามารถที่ชื่อเสียงซาลงไปแล้ว กลับคืนสู่จุดสูงสุดของวงการเพลงหัวเซี่ยอีกครั้ง!

ส่วนตัวเขาเอง กลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ คอยร้องประสานเสียงให้เธออย่างเงียบๆ คอยส่งเสริมให้เธอโดดเด่น และยอมเป็นใบไม้สีเขียวให้เธอเสมอมา

บุญคุณนี้

ความไว้วางใจนี้

การเสียสละนี้…

หัวใจของเฉินเจียเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งและขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

เธออ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เพราะตื่นเต้นเกินไป จึงพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เธอทำได้เพียงยื่นมือออกไป กอดหลินอวี่กลับอย่างแน่นหนา

ราวกับต้องการส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดของเธอไปให้เขาผ่านอ้อมกอดนี้

ภาพนี้ถูกกล้องทุกตัวในงานบันทึกไว้ได้ทั้งหมด

คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสด ในช่วงเวลาอันอบอุ่นนี้ ก็ถูก “ซาบซึ้ง” และ “ยินดี” ถล่มจนเต็มหน้าจอ

【ฮือๆๆๆ ฉันร้องไห้แล้ว! พี่เจียลำบากมามากจริงๆ! พี่อวี่ก็ดีเกินไปแล้ว!】

【โปรยดอกไม้! โปรยดอกไม้! โปรยดอกไม้! โปรยดอกไม้! โปรยดอกไม้!】

【คู่หูเทพ! พวกเขาสมควรได้รับแชมป์นี้! สมศักดิ์ศรีจริงๆ!】

【อ้อมกอดนี้ ฉันจิ้นแล้ว! คือมิตรภาพของสหายร่วมรบ คือมิตรภาพของเพื่อนแท้ ช่างงดงามเหลือเกิน!】

【ดูซีซั่นนี้มาคุ้มค่าจริงๆ ขอบคุณหลินอวี่!】

【วิสัยทัศน์ของหลินอวี่ สุดยอดจริงๆ! ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาคอยสนับสนุนเฉินเจียมาตลอด!】

หลังจากกอดกันแล้ว หลินอวี่ก็คลายแขนออก

เขามองเฉินเจียที่ยังคงจมอยู่ในความปิติยินดีและทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย แล้วยิ้ม

จากนั้น เขาก็ทำสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด

เขาค่อยๆ ส่งเฉินเจียไปยังกลางเวที

นั่นคือจุดศูนย์กลางของเวที และเป็นจุดที่แสงไฟสว่างเจิดจ้าที่สุด

ส่วนตัวเขาเอง ก็ถอยหลังอย่างเงียบๆ ทีละก้าว ทีละก้าว

จนกระทั่งหายเข้าไปในเงามืดของเวที ทิ้งความรุ่งโรจน์และเสียงปรบมือทั้งหมดไว้ให้เฉินเจีย

เขายังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง

บนใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆ

เขามองเธอที่อยู่ใต้แสงสปอตไลต์อย่างเงียบๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความยินดีและคำอวยพร

ราวกับจะบอกว่า:

ไปเถอะ พี่เจีย

นี่คือช่วงเวลาแห่งเกียรติยศของคุณ

คุณสมควรได้รับทั้งหมดนี้

ภาพนี้ ถูกส่งผ่านเลนส์กล้องไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของหลินอวี่นี้ ได้เข้าไปสัมผัสหัวใจของผู้ชมการถ่ายทอดสดนับไม่ถ้วนอย่างจัง

ในวงการที่ทุกคนต่างอยากจะแย่งชิงตำแหน่งเซ็นเตอร์ ทุกคนต่างอยากจะแย่งซีน

กลับยังมีคนที่ยอมมอบรัศมีทั้งหมดให้กับคู่หูของตัวเอง ในช่วงเวลาที่ได้รับเกียรติยศสูงสุด

ช่างเป็นจิตใจที่กว้างขวางอะไรเช่นนี้!

ช่างเป็นคนที่มีคุณธรรมอะไรเช่นนี้!

บนเทรนด์ของเวยป๋อ แฮชแท็กใหม่ล่าสุด ก็ได้ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตในทันที

#วิสัยทัศน์หลินอวี่

แฮชแท็กนี้ เคยปรากฏขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ครั้งนี้ ความหมายที่มันเป็นตัวแทนได้ก้าวข้ามเรื่องดนตรีไปแล้ว

มันเป็นตัวแทนของความไม่เห็นแก่ตัว ความถ่อมตน

เป็นตัวแทนของการสนับสนุนและเคารพในเพื่อนคู่หูอย่างบริสุทธิ์ใจที่สุด

ภาพลักษณ์ “ศิลปินผู้มีพรสวรรค์ที่โศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง” ของหลินอวี่ ในวินาทีนี้ ก็ได้รับการยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

เขาไม่เพียงแต่มีความสามารถเปี่ยมล้น ลึกซึ้งในความรัก เขายังมีคุณธรรมสูงส่ง มีวิสัยทัศน์กว้างไกล

เรียกได้ว่า…เป็นต้นแบบที่สมบูรณ์แบบ

ในพิธีมอบรางวัล

เฉินเจียรับถ้วยรางวัลแชมป์ที่หนักอึ้งมาจากแขกผู้มอบรางวัล

เธอยืนอยู่กลางเวที

เธอทั้งยิ้มทั้งน้ำตาขณะกล่าวสุนทรพจน์รับรางวัล

เธอขอบคุณทีมงานรายการ ขอบคุณวงดนตรี ขอบคุณทีมงานทุกคน

สุดท้าย เธอหันไปมองหลินอวี่ที่ยืนอยู่ริมเวที

“คนที่ฉันอยากขอบคุณมากที่สุด คือคนคนหนึ่ง”

“คือเขา ที่ในช่วงเวลาที่ฉันสับสนที่สุด ได้มอบความกล้าหาญให้ฉันกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง”

“คือเขา ที่ใช้ความสามารถของเขา ส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าของฉัน”

“คือเขา ที่ครั้งแล้วครั้งเล่า ผลักดันฉันไปสู่จุดสูงสุดที่แม้แต่ฉันเองก็ไม่กล้าจินตนาการ”

“หลินอวี่” เฉินเจียยกถ้วยรางวัลขึ้น ชูไปทางหลินอวี่ที่ยืนอยู่ห่างออกไป “ถ้วยรางวัลนี้ ไม่ใช่ของฉันคนเดียว แต่เป็นของพวกเรา!”

[จบตอน]