ตอนที่ 22 - ทั้งวันทั้งคืน

22 - ทั้งวันทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทิศตะวันออกเริ่มมีแสงรำไร

แสงอาทิตย์ยามเช้าที่เพิ่งสอดแทรกผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก สาดแสงสีทองเป็นสายค่อยๆ เข้ามาในห้องพักข้างของสวนหรงหยวน แสงนั้นลอดผ่านม่านมุ้งบางๆ ตกลงบนเตียงแกะสลักอย่างนุ่มนวล ลูบไล้ผ่านผ้าห่มแพรปัก และตกลงบนร่างสองร่างที่นอนอิงแอบกันแน่นในผ้าห่ม

บนแท่นนอนแห่งนี้ที่ปกติจะมีเพียงฮูหยินน้อยนอนอยู่เพียงผู้เดียว ยามนี้กลับมีเงาร่างของบุรุษเพิ่มมาอีกหนึ่ง

ชายผู้นี้นั่งพิงหมอนโดยเปลือยท่อนบน ในอ้อมแขนโอบกอดสตรีนางหนึ่งที่นุ่มนวลและหอมกรุ่น หญิงสาวขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสงบ แก้มหยกแนบชิดกับแผ่นอกเปลือยของเขา มุมปากยังมีรอยแดงของความเย้ายวนหลงเหลืออยู่ เห็นชัดว่าหลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง

ไหล่หอมที่ขาวดุจหิมะโผล่พ้นผ้าห่มออกมาครึ่งหนึ่ง ทรวงอกอวบอิ่มทั้งคู่ที่ถูกนวดเฟ้นและดูดดึงจนแดงก่ำเมื่อคืนนี้ ถูกผ้าห่มบางปกปิดไว้เพียงมุมเดียว ยังพอเห็นรอยแดงแห่งความสัมพันธ์ที่หลงเหลืออยู่บนยอดปทุมถันได้รางๆ ขาหยกพาดทับอยู่บนเอวของชายหนุ่ม ผ้าห่มนูนขึ้นเป็นส่วนโค้งที่อุ่นร้อน

ทั่วทั้งเตียงยังคงหลงเหลือกลิ่นอายจากการร่วมรักกันเมื่อคืนนี้ ในอากาศมีกลิ่นของความชื้นผสมกับกลิ่นกายหอมฟุ้งกระจายอยู่ ลึกเข้าไปในผ้าห่มดูเหมือนจะยังมีร่องรอยของน้ำกามและน้ำใคร่ที่ซึมลึกทิ้งไว้ ผ้าม่านตรงขอบเตียงมีรอยยับย่น คล้ายกับถูกมือดึงทึ้งอย่างแรง

ชายหญิงคู่นี้ ก็คือฮูหยินน้อยชิงโค่วผู้เย่อหยิ่งและบ้าอำนาจแห่งสวนหรงหยวน และซูไหวจิ่น ลูกเขยบ้านนอกชั้นต่ำที่ในปากของนางบอกว่า "แม้แต่ข้าทาสบริวารยังคร้านจะชายตาแล"

เมื่อวานตอนเย็น ทั้งสองเริงสวาทกันในห้องน้ำ ซูไหวจิ่นปรนเปรอนางจนถึงจุดสุดยอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายหลังจากกดเน้นจุดกระสันและฉีดพ่นน้ำกามออกมาจนหมดสิ้นแล้ว เขาก็อาศัยความมืด อุ้มฮูหยินน้อยที่ดวงตาพร่าเลือนและอ่อนปวกเปียกราวกับโคลนตมกลับไปยังห้องนอนของนาง

ภายในห้องมืดสนิท เห็นได้ชัดว่าพ่อตาจอมปลอมผู้นั้นไม่ได้กลับเข้าห้อง

ดังนั้นเขาจึงวางชิงโค่วลงบนแท่นนอนโดยตรง ถอดเสื้อผ้ากดทับร่าง และกระทำชำเราอีกครั้ง จนกระทั่งนางถูกล่วงเกินจนหมดสติ ร่างกายอ่อนระทวยราวกับจอกแหนในน้ำ เขาจึงหยุดมืออย่างยังไม่เต็มอิ่ม กอดอีกฝ่ายที่หลับสนิทไป

ซูไหวจิ่นหลับสนิทมาก จนกระทั่งแสงยามเช้าลอดผ่านหน้าต่าง แสงแดดอุ่นสาดส่องลงบนใบหน้า เขาจึงขยับเปลือกตาเล็กน้อย ค่อยๆ ตื่นขึ้น ก้มหน้ามองใบหน้าหยกในอ้อมแขนที่ถูกแสงแดดฉาบไว้ด้วยรัศมีอ่อนๆ

ชิงโค่วนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสงบ ผมดำสยาย ผมบางส่วนตรงหน้าผากแนบไปกับแก้ม แพขนตาหลุบต่ำ ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยและมีอาการบวมแดง

แววตาของซูไหวจิ่นขยับ เลื่อนสายตาลงต่ำอย่างช้าๆ

หลังจากที่ผ้าห่มแพรถูกเลิกขึ้นมุมหนึ่ง ทรวงอกที่ขาวนุ่ม กลมมนและชูชันก็ปรากฏแก่สายตา ผิวบริเวณหน้าอกยังมีรอยแดงจางๆ ยอดปทุมถันเห็นชัดเป็นพิเศษ บวมแดงและชูชัน ชุ่มชื้นและเปล่งประกายเล็กน้อย ยั่วยวนใจเป็นที่สุดภายใต้แสงแดดยามเช้า

ลำคอของซูไหวจิ่นขยับเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

ไม่ใช่ความฝัน

เมื่อวานตั้งแต่เย็นจนถึงดึก เขาได้กระทำกับสตรีที่หยิ่งยโสผู้นี้ แม่เลี้ยงของเขา อย่างรุนแรงจริงๆ

ไม่เพียงแต่กระทำ แต่ยังฉีดน้ำกามร้อนระอุเข้าไปในมดลูกอันอ่อนนุ่มและคับแน่นของนางติดต่อกันหลายระลอก กระทำจนนางร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต กระทำจนนางหมดสติไป

เขานึกไปพลางยื่นมือออกมา ฝ่ามือกุมทับเนื้อปทุมถันที่ขาวนวลและนุ่มเด้งเบาๆ ทันทีที่สัมผัส ความรู้สึกอุ่นนุ่มนั้นทำให้เขารู้สึกสยิวไปทั้งร่าง

นิ้วทั้งห้าค่อยๆ รัดแน่น บีบนวดเนื้อปทุมถันก้อนนั้นให้เปลี่ยนเป็นรูปทรงต่างๆ สัมผัสที่ลื่นไหลราวกับไขมันเนย ปล่อยให้เขาคลึงเคล้าอยู่ในฝ่ามือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ส่วนหัวแม่มือกดลงบนยอดปทุมถันที่บวมแดงและชูชัน บดคลึงนวดเฟ้นไปมา บางครั้งก็กดค้างไว้ไม่ปล่อย บางครั้งก็บี้จนยอดถันเม็ดนั้นกระตุกไหวเบาๆ ราวกับว่าเมื่อคืนยังไม่ถูกดูดกินจนอิ่มหนำ จึงสั่นระริกด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"นมคู่นี้... ช่างเล่นอย่างไรก็ไม่เบื่อจริงๆ!"

ซูไหวจิ่นพึมพำเสียงต่ำ แววตาเร่าร้อน ไฟราคะในใจที่สงบลงเมื่อคืน เริ่มจะขยับเขยื้อนขึ้นมาอีกครั้งที่ใต้ท้องน้อย

ในขณะนั้นเอง ชิงโค่วที่ถูกกระตุ้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลมหายใจต่อมา แพขนตาของนางก็สั่นไหว แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม แววตานั้นจ้องมองนางไม่กะพริบ ใบหน้านี้นางคุ้นเคยดียิ่งนัก เป็นของลูกเขยชั้นต่ำผู้นั้นเอง!

ในหัวของชิงโค่วดัง "วึ่ง" ราวกับระเบิดออก

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาดั่งน้ำหลาก ตั้งแต่การเสียพรหมจรรย์ครั้งแรกในห้องน้ำ ไปจนถึงการถูกอุ้มกลับห้องมากดลงบนแท่นนอนแล้วกระทำจนหมดสติ

ภาพท่อนเอ็นที่ร้อนผ่าวและใหญ่โตกระแทกกระทั้นเข้าไปในร่างกายนางทีละครั้งๆ เสียงร้องไห้อ้อนวอนของนาง ความรู้สึกปวดตึงจากการถูกฉีดน้ำกามจนเต็มมดลูก... ทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัว

นางอุทานออกมาคำหนึ่ง พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ทว่าทันทีที่ร่างกายขยับ ส่วนล่างที่ถูกกระแทกกระทั้นอย่างป่าเถื่อนและกระทำจนบวมช้ำเมื่อคืนนี้ ถ้ำน้ำหวานอันอ่อนนุ่มก็ส่งความเจ็บปวดราวกับฉีกขาดออกมาทันที

"ฮูหยินน้อย ท่านตื่นแล้วหรือ ต่อการปรนนิบัติของข้าเมื่อคืน ท่านยังพึงพอใจอยู่หรือไม่?"

ได้ยินคำนี้ ชิงโค่วรู้สึกเหมือนในหัวระเบิดออกมาดัง "ตูม" โทสะแทบจะเผาผลาญทรวงอก

นางเป็นใคร? ฮูหยินน้อยแห่งสวนหรงหยวนที่แม้แต่ภรรยาเอกตระกูลเว่ยยังต้องไว้หน้าสามส่วน ข้ารับใช้คนไหนบ้างไม่สั่นสะท้าน บุตรสาวขุนนางคนไหนบ้างไม่ริษยาอาวรณ์?

แต่ยามนี้ นางกลับถูกลูกเขยชั้นต่ำที่นางเคยมองว่าเป็นเพียงมดปลวกกระทำชำเราตั้งหลายครั้ง ทั้งยังเป็นในห้องนอนที่สูงส่งที่สุดของนาง ถูกกระทำจนถึงจุดสุดยอดซ้ำแล้วซ้ำเล่าและสลบไป!

และในตอนนี้ ชายผู้นี้ไม่เพียงแต่ไม่ไป กลับยังอยู่ในห้องนอนของนาง เล่นกับปทุมถันของนาง แล้วยังยิ้มถามนางว่า "พึงพอใจหรือไม่"?

นี่มันยิ่งกว่าการดูหมิ่นเสียอีก มันคือการเหยียบย่ำกันชัดๆ

นางมองใบหน้าที่มีรอยยิ้มของซูไหวจิ่น อยากจะฉีกทิ้งให้เป็นชิ้นๆ แล้วเหยียบขยี้ให้จมโคลนเสียเดี๋ยวนี้

แต่พอคิดอีกที ร่างกายที่บริสุทธิ์ของตนถูกพรากไปแล้ว ต่อให้นางสับชายผู้นี้เป็นชิ้นๆ ให้สุนัขกิน ก็เปลี่ยนความจริงที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่ได้

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป อย่าว่าแต่เจ้าคุณตระกูลเว่ยจะปกป้องนางไม่ได้เลย แม้แต่จุดอ่อนของเว่ยหงจางที่นางกำไว้ในมือ ก็อาจจะไม่มีค่าอีกต่อไป

ภรรยาน้อยที่สามียังไม่ตายแต่กลับถูกลูกเขยชั้นต่ำล่วงเกิน ไม่ว่าจะถูกบังคับหรือไม่ก็ตาม ล้วนเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลเว่ย อย่างเบาก็ถูกขับออกจากตระกูล อย่างหนักก็อาจจะต้องถูกจับถ่วงน้ำเหมือนสตรีที่คบชู้!