บทที่ 29 ฆ่าล้างบาง?

ในขณะที่ฟู่เหิงกำลังเพ้อฝันอยู่นั้น

ฝูงอสุรกายด้านหน้าก็ถูกกำจัดไปเป็นจำนวนมากอีกครั้ง

นั่นทำให้หัวใจของฟู่เหิงที่เพิ่งจะสงบลง กลับมาเต้นรัวอีกครั้งด้วยความตระหนก!

【มันเกิดอะไรขึ้น?】

【นายท่านจ้าวไม่ได้บอกฉันเหรอ ว่าอสุรกายพวกนี้ถูกเขาเสริมพลังด้วย "ตราอสุรกาย" แล้ว?】

【ทำไมพวกมันถึงได้ไร้น้ำยาขนาดนี้?】

ในขณะเดียวกัน ผู้เล่นเก่าฝั่งเจียงเฟิงเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่แพ้กัน

เมื่อเห็นว่าพวกตนสามารถรุกไล่ฝูงอสุรกายจนแตกพ่าย

เสิ่นซื่อจิ่นและคนอื่นๆ ต่างก็เผยสีหน้าของผู้ชนะออกมา!

“ฉันก็นึกว่าจะเป็นศึกหนักเสียอีก”

“ที่ไหนได้ อสุรกายพวกนี้กลับเปราะบางจนน่าใจหาย”

“ไอ้หนูที่แอบอยู่ข้างหลังนั่น! คราวนี้แกไม่รอดแน่!”

พูดจบ

เสิ่นซื่อจิ่นในร่างงูเห่าก็พุ่งทะลวงฝ่าแนวป้องกันของอสุรกาย ตรงเข้าจู่โจมฟู่เหิงทันที

ภาพนี้ทำเอาฟู่เหิงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!

“แกอย่าเข้ามานะ!”

ทว่าในตอนที่ทุกคนคิดว่าฟู่เหิงกำลังจะถูกเสิ่นซื่อจิ่นสังหารนั้นเอง

เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

ซากศพของอสุรกายที่ถูกกำจัดไปเหล่านั้น จู่ๆ ก็เริ่มแปรสภาพเป็นเศษชิ้นส่วนมากมาย และพุ่งมารวมตัวกันที่จุดเดียวกัน!

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติ

ซูอวิ๋นซีรีบตะโกนเตือนทันที

“เสิ่นซื่อจิ่น! ระวังข้างหลัง!”

ทว่ามันสายไปเสียแล้ว!

เศษซากเหล่านั้นก่อตัวเป็นร่างมหึมาที่สูงถึงห้าเมตรเบื้องหลังเสิ่นซื่อจิ่นในเวลาเพียงไม่นาน

มันเงื้อมหมัดขึ้นแล้วซัดเข้าที่แผ่นหลังของเสิ่นซื่อจิ่นอย่างจัง!

ตูม!

เสิ่นซื่อจิ่นกระเด็นลอยละลิ่วออกไป!

พร้อมกับกระอักเลือดออกมาคำโตไม่หยุด!

ซูอวิ๋นซีรีบควบคุมมังกรวารีตัวหนึ่งเข้าไปรับร่างของเสิ่นซื่อจิ่นไว้ เพื่อช่วยลดแรงปะทะมหาศาลนั้น!

เมื่อมองดูเงาร่างอสุรกายที่สูงตระหง่านตรงหน้า

ดวงตาของซูอวิ๋นซีก็ฉายแววไม่อยากจะเชื่อออกมา!

“นี่มัน.... อสุรกายยักษ์ 2 ดาว!”

“ในดันเจี้ยนอาถรรพ์ระดับ 1 ดาว ทำไมถึงมีอสุรกายยักษ์ระดับ 2 ดาวโผล่ออกมาได้!?”

สิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนก็เหมือนกับการ์ด ที่ถูกแบ่งระดับตามดวงดาว ยิ่งดาวสูงพละกำลังก็จะยิ่งแข็งแกร่ง!

เดิมทีเมืองอสุรกายแห่งนี้เป็นเพียงดันเจี้ยนระดับ 1 ดาว แต่ตอนนี้กลับปรากฏอสุรกายระดับ 2 ดาวออกมา จะไม่ให้ผู้คนตกตะลึงได้อย่างไร?

หลังจากโจมตีเสิ่นซื่อจิ่นจนบาดเจ็บสาหัสเพียงครั้งเดียว

อสุรกายยักษ์ตนนี้ไม่ได้ไล่ตามไปโจมตีต่อ

แต่มันกลับหันหลัง และเริ่มเปิดฉากบุกโจมตีเขตอาคมแทน

เห็นดังนั้น ซุนเหวินโป๋และฮั่วหลิงฉี่ต่างก็มีการตอบสนองพร้อมกัน

คมเขี้ยวลมและลูกธนูจำนวนมากถูกกระหน่ำยิงเข้าใส่อสุรกายยักษ์ทันที

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ทว่าการโจมตีเหล่านั้นเมื่อสัมผัสกับร่างกายของอสุรกายยักษ์ กลับส่งเสียงราวกับปะทะเข้ากับแท่งเหล็กกล้า!

มันไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย!

ทว่ายังโชคดีที่ทั้งสองคนช่วยถ่วงเวลาอสุรกายยักษ์ไว้ได้ครู่หนึ่ง

ทำให้ซูอวิ๋นซีมีเวลาตั้งตัว หลังจากส่งร่างของเสิ่นซื่อจิ่นที่บาดเจ็บหนักให้ผู้เล่นเก่าอีกคนดูแลแล้ว

เธอรีบถอยกลับมาเพื่อขัดขวางอสุรกายยักษ์ทันที!

มังกรวารีสองตัวพุ่งทะยานขึ้นมาจากข้างกายซูอวิ๋นซี

พุ่งเข้าจู่โจมอสุรกายยักษ์อย่างดุเดือด!

โชคดีที่ครั้งนี้การโจมตีเริ่มเห็นผลบ้างแล้ว

มังกรวารีเข้าพันธนาการร่างกายของอสุรกายยักษ์ไว้อย่างแน่นหนา

กรงเล็บและเขี้ยวที่คมกริบของมังกรวารีฉีกทึ้งไปบนร่างกายของมันอย่างต่อเนื่อง

อสุรกายยักษ์ส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าอสุรกายยักษ์กำลังจะถูกมังกรวารีบดขยี้จนสิ้นซากนั้นเอง

จู่ๆ ทั่วทั้งร่างของมันก็ระเบิดคลื่นพลังงานสีดำสนิทออกมา

ซัดจนมังกรวารีแตกสลายไป!

ดูเหมือนว่าการโจมตีของซูอวิ๋นซีจะทำให้อสุรกายยักษ์รู้สึกถึงภัยคุกคามที่รุนแรง

มันจึงเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง เงื้อมหมัดขึ้นหมายจะทุบลงบนศีรษะของซูอวิ๋นซีอย่างจัง!

เห็นดังนั้น ซูอวิ๋นซีตั้งใจจะถอยฉากออกมา

ทว่าเธอกลับพบว่า ร่างกายของตนเองถูกกระแสลมหมุนที่เกิดจากการเงื้อมหมัดของมันดึงดูดไว้

จนไม่สามารถถอยหนีออกมาได้!

ในตอนนี้อสุรกายยักษ์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง เรียกได้ว่าทุ่มพละกำลังที่มีทั้งหมดลงมาในหมัดนี้

หากหมัดนี้ซัดเข้าเป้าจริงๆ เกรงว่าซูอวิ๋นซีคงต้องสิ้นใจตรงนั้นทันที!

และในวินาทีที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง

ในที่สุดเจียงเฟิงก็เคลื่อนไหว!

ดาบผีวิญญาณร้ายที่เรียวยาวถูกชักออกมาจากข้างเอว!

สิ้นแสงดาบสีม่วงดำที่ตวัดผ่านลำคอของอสุรกายยักษ์

การเคลื่อนไหวของมันก็หยุดชะงักลงทันที!

ศีรษะขนาดมหึมาของมันร่วงหล่นลงสู่พื้น

การตวัดดาบ สะบัดเลือด ควงดาบ และเก็บดาบเข้าฝัก

ทุกท่วงท่าเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วในคราวเดียว

พริบตานั้น ทั่วทั้งสนามรบกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดราวกับป่าช้า!

ซุนเหวินโป๋มองเจียงเฟิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน

【ไม่รู้ว่าหลายปีมานี้เจียงเฟิงผ่านอะไรมาบ้าง ทำไมเขาถึงได้เก่งกาจขนาดนี้!】

ฮั่วหลิงฉี่ในตอนนี้แม้จะยังคงค้างอยู่ในท่าโก่งคันศร

ทว่าดวงตาของเขากลับจ้องเขม็งไปที่ร่างของเจียงเฟิงอย่างไม่ลดละ

【คุณพระช่วย! นี่มันท่วงท่าของผู้ไร้เทียมทานชัดๆ!】

แม้แต่เสิ่นซื่อจิ่นที่บาดเจ็บหนัก ในตอนนี้ก็ยังเบิกตากว้างด้วยความอึ้งทึ่ง

“....ดาบเดียวปลิดชีพอสุรกายยักษ์ได้เลยเหรอ?”

“แล้วตอนที่ฉันโดนอัดเนี่ย ทำไมแกถึงไม่ยอมลงมือช่วยบ้างวะ?”

ส่วนสีหน้าของฟู่เหิงนั้นยิ่งราวกับเห็นผี

“เป็นไปไม่ได้! เจียงเฟิงจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง!”

“ก่อนจะเข้าดันเจี้ยนนี้มา เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่เหรอ!”

“ทำไมเขาถึงได้เติบโตเร็วขนาดนี้!”

ในตอนนี้เจียงเฟิงไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินตรงเข้าไปหาซูอวิ๋นซีทันที

“หัวหน้าห้อง! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!?”

เมื่อมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเจียงเฟิงที่อยู่ตรงหน้า

บวกกับนึกถึงท่วงท่าที่เขาสังหารอสุรกายยักษ์เมื่อครู่นี้

ต่อให้เป็นซูอวิ๋นซีที่ปกติจะเก็บอารมณ์ได้ดีเพียงใด

ในตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัว ใบหน้าแดงก่ำ

หนำซ้ำยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเบ่งบานขึ้นในหัวใจ!

ทว่าถึงกระนั้น ซูอวิ๋นซีก็ยังคงเอ่ยออกมาด้วยความมีสติว่า

“เจียงเฟิง! นายไม่ควรลงมือเลย!”

เจียงเฟิงย่อมเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของซูอวิ๋นซีดี

ทว่าเจียงเฟิงกลับไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด

“ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของหัวหน้าห้องอีกแล้ว!”

วินาทีนี้ หัวใจของซูอวิ๋นซีราวกับถูกโจมตีอย่างหนักอีกครั้ง

คำพูดมากมายที่เตรียมจะเอ่ยออกมา กลับกลายเป็นเพียงคำว่า “ขอบคุณ” ที่เอ่ยออกมาอย่างขัดเขิน

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงเฟิงจึงส่งยิ้มที่อ่อนโยนให้ซูอวิ๋นซี

จากนั้นเขาจึงหันหลังเตรียมตัวจะกลับเข้าสู่เขตอาคม

ทว่าสิ่งที่เจียงเฟิงคาดไม่ถึงคือ

เพียงช่วงเวลาไม่กี่อึดใจนั้นเอง

ที่ด้านหน้าของเขตอาคม กลับปรากฏเงาร่างที่แสนจะคุ้นเคยของชายหลังค่อมตนหนึ่งขึ้นมา!

นายท่านจ้าว!

“ฮ่าๆๆ! ในที่สุดแกก็ติดกับจนได้!”

เห็นนายท่านจ้าวชู ตราอสุรกาย ขึ้นแล้วกระแทกเข้าใส่เขตอาคมอย่างสุดแรง!

เพล้ง!

เขตอาคมที่เคยปกคลุมถ้ำเสือพลันแตกกระจายราวกับแผ่นกระจกทันที!

เมื่อบรรลุจุดประสงค์ในที่สุด

นายท่านจ้าวก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา!

“ในที่สุดความปรารถนาของข้าก็จะเป็นจริงเสียที!”

“ฮ่าๆๆๆๆ!”

พูดไป

นายท่านจ้าวก็โยน ตราอสุรกาย ขึ้นไปบนอากาศ

คลื่นพลังงานอาถรรพ์กระจายออกไปรอบด้านอย่างต่อเนื่อง

ผู้เล่นเก่าที่ถูกคลื่นพลังงานนี้พาดผ่าน ต่างก็เริ่มมีท่าทีดุร้ายและบ้าคลั่งขึ้นมาทันที

พวกเขาเริ่มเปิดฉากโจมตีทุกอย่างที่อยู่รอบตัวอย่างไม่เลือกหน้า!

ในพริบตาเดียว ทั้งเสิ่นซื่อจิ่น ฮั่วหลิงฉี่ และซุนเหวินโป๋ ต่างก็ได้รับผลกระทบในระดับที่แตกต่างกันไป!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แสนจะคุ้นเคยนี้

เจียงเฟิงก็รู้ตัวได้ทันที!

“นี่มัน.... มลพิษทางจิตใจ!”

ทว่าในตอนที่เจียงเฟิงตระหนักได้ มันก็สายไปเสียแล้ว!

ตัวเจียงเฟิงที่เคยถูกมลพิษทางจิตใจครอบงำมาก่อนแล้ว ในตอนนี้ระดับการถูกกัดกินยิ่งเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!

นายท่านจ้าวที่เห็นภาพนี้ย่อมเผยสีหน้าพึงพอใจออกมา

“ขอแค่ข้าบุกเข้าสู่โลกปัจจุบันได้สำเร็จ ข้าจะเปลี่ยนมนุษย์พวกนั้นให้กลายเป็นอสุรกายให้หมด!”

“เมื่อถึงตอนนั้น โลกปัจจุบันทั้งหมดก็จะกลายเป็นอาณาจักรของข้า!”

“และข้าก็จะกลายเป็นราชาผีองค์ใหม่!”

ในขณะที่นายท่านจ้าวกำลังหัวเราะอย่างลำพองใจอยู่นั้นเอง

จู่ๆ เสียงอันไพเราะของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา!

“ฉันไม่มีวันยอมให้แผนของนายสำเร็จหรอก!”

เมื่อเห็นซูอวิ๋นซีที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้ได้รับผลกระทบใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของนายท่านจ้าวก็ฉายแววตกตะลึงออกมาวูบหนึ่ง!

“ทำไมแกถึงมีภูมิคุ้มกันมลพิษทางจิตใจได้ล่ะ?”

(จบบท)