บทที่ 21 การปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ บุตรแห่งแสง (I)

หลงซิงหยูกล่าวว่า “พลังวิญญาณแบ่งออกเป็นภายนอกและภายใน พลังภายนอกคือการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาร่างกายของตนเอง กล่าวง่ายๆ คือการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งและยืดหยุ่นจนถึงระดับหนึ่ง แต่การพัฒนาพลังทางกายภาพเพียงอย่างเดียวนั้นย่อมมีขีดจำกัด ซึ่งขีดจำกัดนั้นคือพลังวิญญาณระดับสองร้อย

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่า ทุกอาชีพมีเกณฑ์แบ่งระหว่างขั้นที่สองกับขั้นที่สาม ส่วนใหญ่คนทั่วไปไม่สามารถผ่านจากขั้นที่สองและเข้าสู่ขั้นที่สามได้ จากมุมมองของพวกเรา อัศวินที่ไม่สามารถฝึกฝนพลังภายในได้ ก็เหมือนนักเวทที่ไม่สามารถนำพลังแห่งธาตุธรรมชาติมาใช้ได้”

“แม้ว่าตอนนี้พลังภายนอกของเจ้าจะยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอยู่ แต่ถ้ารอจนกว่าพลังภายนอกจะถึงระดับสองร้อยแล้วค่อยฝึกพลังภายใน มันจะเป็นการเสียเวลาและพลังงานโดยเปล่าประโยชน์ ข้าที่ให้เจ้าฝึกสมาธิเป็นปีนั้นเป็นการเตรียมตัวสำหรับการฝึกพลังภายใน และเมื่อพลังภายในได้พัฒนาขึ้น ร่างกายของเจ้าก็จะแข็งแกร่งขึ้น การประเมินพลังวิญญาณทั้งหมดของผู้แข็งแกร่งนั้น จะไม่รวมพลังจากการเพิ่มประสิทธิภาพของทักษะต่างๆ แต่จะรวมพลังภายในและภายนอก”

“เอาหินปลุกพลังที่เจ้านำกลับมาจากศาลาฮ่าวเยว่มาให้ข้า” หลงซิงหยูยื่นมือไปหาหลงเฮ่าเฉิน

หลงเฮ่าเฉินรีบยื่นหินสีเหลืองให้พ่อของเขา

หลงซิงหยูกล่าว “ในอีกสองปีข้างหน้า ข้าจะสอนเจ้าให้ฝึกพลังภายใน พร้อมกับพัฒนาพลังภายนอกให้ถึงขีดสุด และเรียนรู้วิถีของหลิงหลู แต่ก่อนหน้านั้น ข้าจะทำพิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอัศวิน นั่นก็คือการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ให้กับเจ้า”

หลงเฮ่าเฉินตั้งใจฟัง เช้าวันนี้เขาตื่นขึ้นมาด้วยความตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ทำให้พ่อของเขาผิดหวัง และจะพยายามฝึกฝนให้หนักยิ่งกว่าที่เคย

หลงซิงหยูกล่าวต่อ “ในแง่มุมหนึ่ง พวกเราอัศวินฝึกฝนทั้งเวทมนตร์และการต่อสู้ ทักษะการต่อสู้คือเทคนิคต่างๆ ที่ข้าสอนเจ้า รวมถึงการใช้พลังวิญญาณ และพลังภายใน ส่วนพลังเวทมนตร์ของพวกเรามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือพลังแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์”

“หินปลุกพลังนี้สามารถเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของใครก็ได้ให้เป็นแสง ยิ่งจิตวิญญาณของคนๆ นั้นแข็งแกร่งเท่าไร และร่างกายมีแนวโน้มไปทางแสงมากเท่าไร ผลของการปลุกพลังจะยิ่งดีขึ้น แต่พลังเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราแตกต่างจากของนักเวท นักเวทใช้ธาตุเวทมนตร์จากธรรมชาติ ส่วนพวกเราใช้พลังวิญญาณภายในเพื่อกระตุ้นและนำพลังแสงมาใช้ พวกเราอัศวินเรียกวิธีการใช้นี้ว่า ‘พลังศรัทธา’ และยิ่งอัศวินเข้าใจบทบัญญัติสิบประการมากเท่าไร พลังเวทมนตร์แสงศักดิ์สิทธิ์ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น เจ้าพอเข้าใจไหม?”

หลงเฮ่าเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “พ่อ งั้นหมายความว่า อัศวินที่ฝึกฝนพลังภายในอย่างขยันขันแข็ง จะสามารถแสดงพลังออกมาในรูปแบบของทักษะการต่อสู้และเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ได้ใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลงซิงหยูตกใจมาก เขาไม่คิดว่าหลงเฮ่าเฉินจะเข้าใจได้เร็วขนาดนี้

“ใช่ เจ้าสามารถเข้าใจแบบนั้นได้ พลังวิญญาณของพวกเราเป็นทั้งแหล่งที่มาของทักษะการต่อสู้และพลังเวทมนตร์ ซึ่งแตกต่างจากอัศวินที่ฝึกฝนเวทมนตร์แต่ไม่ประสบความสำเร็จโดยสิ้นเชิง เอาล่ะ ตอนนี้ข้าจะเริ่มปลุกพลังให้เจ้า ตามข้ามาข้างนอก”

พูดจบ หลงซิงหยูพาหลงเฮ่าเฉินออกจากกระท่อมไปยังยอดเขา

เพียงสะบัดมือเบาๆ แสงสีทองสดใสก็ขยายออกจากตัวหลงซิงหยู เปลี่ยนเป็นม่านแสงสีทองสูงห้าวาและกว้างสิบวา ครอบคลุมพวกเขาทั้งสอง

ความรู้สึกของแสงสว่างที่อบอุ่นชำระล้างจิตใจของหลงเฮ่าเฉิน ในขณะที่เขาอาบอยู่ในแสงสีทองนี้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกยกระดับขึ้น แสงศักดิ์สิทธิ์ที่หลี่ซินใช้เมื่อเธอร่ายทักษะเซิ่งเถียนเจิ้น (升天阵) เทียบไม่ได้เลยกับแสงที่หลงซิงหยูปล่อยออกมา เปรียบเสมือนแสงของหิ่งห้อยกับแสงจันทร์สว่างไสว

"นี่คือการคุ้มครองแห่งแสงสว่าง ทักษะป้องกันขั้นสูงของอัศวิน เฮ่าเฉิน หลับตา และจดจ่ออยู่ภายใน ไม่ว่าเจ้าจะรู้สึกอย่างไรในเวลาต่อจากนี้ เจ้าต้องคงความสงบและเงียบสงบเพื่อรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง โดยเฉพาะการทำความเข้าใจเกี่ยวกับแสง เข้าใจไหม?"

"ครับ"

หลงซิงหยูมองดูลูกชายของเขาที่อยู่เบื้องหน้า สูดหายใจเข้าลึกๆ และยกหินปลุกพลังในมือขวาขึ้นอย่างช้าๆ เขาไม่ได้บอกหลงเฮ่าเฉินว่า เทียบกับการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ของอัศวินทั่วไป การปลุกพลังของหลงเฮ่าเฉินจะเจ็บปวดกว่ามาก เพราะพลังวิญญาณของเขายังไม่ถึงหนึ่งร้อยสิบ เทียบกับผู้ที่สามารถทำการปลุกพลังอัศวินได้ เมื่อพลังวิญญาณถึงระดับสูงสุดของอัศวินขั้นที่สอง ร่างกายของเขาจะต้องรับภาระหนักเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นวิธีที่สามารถพัฒนาศักยภาพด้านแสงของหลงเฮ่าเฉินให้ได้มากที่สุดเช่นกัน

ตามกฎของวิหารอัศวิน การปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ก่อนกำหนดนั้นถูกห้ามอย่างเข้มงวด เพราะเกรงว่าจะเกิดผลกระทบที่ไม่ดีต่ออัศวิน และหากล้มเหลวก็อาจมีอันตรายถึงชีวิต

แน่นอน หลงซิงหยูไม่ได้เอาชีวิตของหลงเฮ่าเฉินมาเสี่ยงพนัน ไม่มีใครรู้เรื่องความลับในการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ดีเท่าเขาอีกแล้ว กฎของวิหารอัศวินไม่สำคัญอะไรกับเขา หลงเฮ่าเฉินมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งเกินคนทั่วไป และมีจิตใจที่บริสุทธิ์และดีงาม นอกจากนี้เขายังเข้าใจถึงกฎสิบประการของอัศวินในระดับสูงอีกด้วย เมื่อมีการควบคุมอย่างแม่นยำของหลงซิงหยู ความสำเร็จเกือบจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่หลงเฮ่าเฉินก็จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างมากเช่นกัน

แสงสีทองสว่างเจิดจ้าเปล่งออกมาจากมือของหลงซิงหยู แสงที่เจิดจ้านี้เกือบจะทันทีที่เข้มข้นกว่าแสงอาทิตย์ยามเช้า แต่แสงนี้ไม่ได้เล็ดลอดออกไปข้างนอกเลย ถูกกันไว้ภายในขอบเขตของการคุ้มครองแห่งแสงสว่างทั้งหมด ขณะนี้ภายในม่านแสงไม่สามารถมองเห็นหลงซิงหยูและหลงเฮ่าเฉินได้อีกแล้ว

หลงเฮ่าเฉินรู้สึกว่าร่างกายรอบๆ ของเขาเริ่มร้อนขึ้น ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนที่พุ่งขึ้นในร่างกาย เหมือนมีดวงอาทิตย์เล็กๆ ปรากฏขึ้นภายในตัวเขา ความรู้สึกใสสะอาดทำให้เขารู้สึกทันทีว่ามีช่องทางหลายช่องในร่างกายของเขา แต่ละช่องเป็นการขยายตัวของแสงอาทิตย์ภายใน

เมื่อหลับตา เขาเห็นแสงสีทองสว่างเจิดจ้า นั่นคือแสงสีทองภายในตัวเขา ความเจ็บปวดรุนแรงก็ปรากฏขึ้นในขณะนั้น

ชั้นบางๆ ของไอสีเทาถูกขับออกจากรูขุมขนของหลงเฮ่าเฉินทันทีทันใด และหายไปในแสงสีทอง นั่นคือสิ่งสกปรกในร่างกายของเขา และเป็นผลของการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์

เมื่อสิ่งสกปรกถูกขับออก หลงเฮ่าเฉินรู้สึกว่าร่างกายของเขาเหมือนถูกยิงด้วยลูกธนูนับพันในขณะเดียวกัน ความร้อนที่แผ่กระจายอยู่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

การปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่แค่การทำให้อัศวินสามารถแปลงพลังวิญญาณให้เป็นพลังแสงศักดิ์สิทธิ์เพื่อใช้เวทมนตร์เท่านั้น แต่ยังเป็นกระบวนการชำระล้างจิตใจและร่างกายของอัศวินด้วย อัศวินที่ผ่านกระบวนการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์มักจะมีความเชื่อมั่นไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ร่างกายของหลงเฮ่าเฉินสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ถ้ามีคนสามารถมองเห็นภายในม่านแสงตอนนี้ จะเห็นว่ารูขุมขนทั่วร่างของเขามีเลือดซึมออกมา แต่ในขณะเดียวกันนั้น ตรงตำแหน่งหน้าอกของเขา วงแหวนสีทองก็ปรากฏขึ้นและกำลังส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ

"สู้ต่อไป เพื่อความเชื่อมั่นของเรา เพื่อทุกสิ่งที่เราปกป้องในใจของเรา" เสียงของหลงซิงหยูดังขึ้นในสมองของหลงเฮ่าเฉิน ทำให้เขาที่กำลังชาไปเพราะความเจ็บปวดนั้นกลับมามีสติอีกครั้ง

หินปลุกพลังในมือของหลงซิงหยูเริ่มละลายอย่างเงียบๆ และกลายเป็นหยดน้ำบริสุทธิ์สีทอง แล้วลอยไปยังตำแหน่งตรงกลางหน้าอกของหลงเฮ่าเฉิน หยดน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย เมื่อแสงสีทองส่องแสงแวบเดียวก็จมหายเข้าไปในร่างกายของหลงเฮ่าเฉิน

ทันทีที่หยดน้ำศักดิ์สิทธิ์จมหายไปในร่างกายของหลงเฮ่าเฉิน แสงสีทองที่เข้มข้นก็พุ่งออกมาจากส่วนยอดของศีรษะของเขา แสงสีทองพุ่งชนกับการคุ้มครองแห่งแสงสว่างแล้วค่อยๆ ตกกลับมาที่ศีรษะของหลงเฮ่าเฉิน จากนั้นค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปอย่างช้าๆ

สายตาของหลงซิงหยูจับจ้องไปที่เสาแสงสีทองนี้ด้วยความตึงเครียด เสาแสงนี้จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของหลงเฮ่าเฉินในด้านแสงสว่างศักดิ์สิทธิ์ว่าจะแกร่งแค่ไหน

ในช่วงการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ อัศวินจะได้รับพลังภายในที่มีคุณสมบัติแสงสว่างศักดิ์สิทธิ์ และในระหว่างกระบวนการปลุกพลัง ปริมาณของพลังภายในที่ปรากฏตั้งแต่แรกนั้นจะเป็นตัววัดศักยภาพของอัศวินนั้นๆ โดยปกติแล้ว ถ้าพลังภายในตั้งแต่แรกไม่เกินสิบ หนทางในการทะลุข้ามขั้นสามของอัศวินจะเป็นไปได้ยาก

เมื่อแสงสีทองที่ยอดศีรษะของหลงเฮ่าเฉินกลับขึ้นมาใหม่ มันก็พุ่งสูงเกินระดับพลังสิบอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ร่างกายของเขายังคงสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด แต่แสงสีทองนั้นก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

สิบ ยี่สิบ สามสิบ สี่สิบ...

เมื่อพลังพุ่งผ่านสี่สิบ หลงซิงหยูก็อดที่จะกำหมัดแน่นไม่ได้ พลังภายในตั้งแต่แรกเกินสี่สิบในวิหารอัศวินถือว่าเป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากมาก แต่แสงสีทองนั้นก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุดลง

"พลังวิญญาณตั้งแต่แรกแข็งแกร่งจริงๆ" หลงซิงหยูไม่สามารถหยุดอุทานในใจได้ ถึงแม้เขาจะรู้สึกถึงพลังวิญญาณตั้งแต่แรกของหลงเฮ่าเฉินว่าพิเศษมาก แต่เขาก็ไม่สามารถตัดสินได้จริงๆ จนกว่าจะถึงช่วงการปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์นี้

ห้าสิบ เกินห้าสิบแล้ว

ห้าสิบห้า ห้าสิบแปด หกสิบ พลังเกินหกสิบแล้ว

(จบตอน)