บทที่ 26 สตรี กลอุบาย และพลังที่เพิ่มพูนขึ้นถึง 2,660 แต้ม

บทที่ 26 สตรี กลอุบาย และพลังที่เพิ่มพูนขึ้นถึง 2,660 แต้ม

เฉียนอวี่อวี่ย่อมไม่รู้ตัวเลยว่า หยางเทียนกังได้หมายตาตัวนางเอาไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบหน้ากัน

"เหอะ พี่ซิน เปิดคอมพิวเตอร์ให้ข้าที ข้าต้องขัดเกลากองทัพจักรกลของข้าให้สมบูรณ์แบบ"

"พวกผู้ชายโง่เขลาพวกนี้รู้จักแต่การต่อสู้ เข่นฆ่า และวิ่งไล่ตามผู้หญิง พวกเขาไม่มีทางรู้หรอกว่าความรู้ของโลกใบนี้คือสิ่งที่มีค่าที่สุด เมื่อข้าย่อยความรู้ในแฟลชไดรฟ์นี้จนหมดและสร้างชุดเกราะเหมันต์สำเร็จ ข้าจะให้พี่ซินเป็นคนกำราบเขา แล้วพี่จะได้เป็นใหญ่ที่นี่"

"เจ้าคงไม่ได้จะใช้ไฟฟ้าจนหมดเกลี้ยงอีกใช่ไหม?"

เยี่ยซินถงและหยางซินอี๋ร้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตระหนก

"วางใจเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช้ไฟฟ้าหรอก"

เฉียนอวี่อวี่ให้คำมั่นสัญญา

"หึ ชุดเกราะเหมันต์งั้นหรือ แค่เด็กน้อยอย่างเจ้าเนี่ยนะ?"

หยางเทียนกังแค่นยิ้ม "ไม่กลัวพูดจาเกินตัวจนกัดลิ้นตัวเองหรืออย่างไร ใครๆ ก็คุยโวได้ทั้งนั้นแหละ"

"เจ้าว่าอะไรนะ? หาว่าข้าคุยโวงั้นหรือ?"

"ชุดเกราะรุ่นทดลองที่พี่เสี่ยวอีและข้าสวมอยู่ ทั้งหมดนั่นก็ฝีมือข้าทั้งนั้น!"

เฉียนอวี่อวี่แยกเขี้ยวใส่เขาอีกครั้ง

"ข้าไม่เชื่อหรอก ชุดเกราะมันก็แค่ของเพ้อฝันในจินตนาการ ชุดเกราะครึ่งๆ กลางๆ ของเจ้าคงเป็นแค่ทักษะพลังอย่างหนึ่งมากกว่า"

หยางเทียนกังส่ายหน้า "เลิกพูดเรื่องล้ำยุคอย่างชุดเกราะเถอะ ขนาดชุดอวกาศง่ายๆ เจ้ายังเลียนแบบไม่ได้เลยมั้ง"

"เจ้าว่าอะไรนะ? ข้าเนี่ยนะทำชุดอวกาศไม่ได้?"

"เจ้ามนุษย์โง่เขลา บังอาจมาสบประมาทเทพธิดาจักรกลเช่นข้า"

"ข้าจะทำให้เจ้าเห็นเดี๋ยวนี้แหละ!"

เฉียนอวี่อวี่กวาดสายตาไปรอบห้อง เพื่อมองหาวัสดุอุปกรณ์

"ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้านะ เอาเป็นว่าเจ้าจะใช้ข้าวของชิ้นไหนในห้องนี้ก็ได้ตามใจชอบเลย"

หยางเทียนกังยังคงแสดงท่าทีดูแคลน

"เจ้าทำให้ข้าโมโหสุดๆ แล้ว! วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าเทพธิดาจักรกลคนนี้ทำอะไรได้บ้าง"

เฉียนอวี่อวี่เริ่มลงมือทันที นางหยิบเสื้อหนังและเสื้อขนเป็ดออกมาหลายตัว จากนั้นก็คว้าขวดน้ำเปล่า ลวด เศษกระจก และสิ่งของอื่นๆ อีกมากมาย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เหล่าหญิงสาวต่างจ้องมองชุดในมือของเฉียนอวี่อวี่ด้วยความตกตะลึง นางสามารถประดิษฐ์ชุดอวกาศรุ่นประหยัดขึ้นมาได้ด้วยมือเปล่าจริงๆ

นางอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น สมองของนางทำด้วยอะไรกันแน่?

เฉียนอวี่อวี่มองหยางเทียนกังด้วยสายตาภาคภูมิใจพลางเชิดหน้าขึ้น มือทั้งสองข้างเท้าสะเอว "เจ้าคนโง่ คราวนี้ยอมสยบหรือยัง?"

"เหอะ ก็แค่แมวตาบอดเดินไปสะดุดหนูตายเท่านั้นแหละ"

"ถ้าเก่งจริงก็ทำออกมาอีกสักสองสามชุดสิ แล้วข้าถึงจะยอมเชื่อ"

หยางเทียนกังยังคงรักษาท่าทีไม่ยี่หระ

"ได้ ข้าจะทำให้เจ้ายอมสยบอย่างราบคาบ ข้าจะแสดงวิธีทำชุดอวกาศสิบแปดกระบวนท่าให้เจ้าดูเอง!"

เฉียนอวี่อวี่ฮึดฮัดด้วยความโกรธ

สี่ชั่วโมงต่อมา

ชุดอวกาศรุ่นประหยัดอีกสี่ชุดถูกนางประดิษฐ์จนเสร็จสมบูรณ์

"ยอมแล้วๆ ข้ายอมเชื่อเจ้าแล้ว"

หยางเทียนกังยิ้มกว้าง เขาหยิบชุดอวกาศมาสวมชุดหนึ่งและหอบเอาอีกสี่ชุดที่เหลือเดินออกไป

เขาคิดในใจว่า: สมกับที่เป็นอัจฉริยะด้านวิทยาศาสตร์ที่มีทักษะเพิ่มพูนปัญญาจริงๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"จอมมารผู้ยิ่งใหญ่พ่ายแพ้ต่อข้าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว เขาคงไม่มีหน้ามาพบใครอีกแน่ๆ ต่อจากนี้ไป ข้านี่แหละคือเจ้านายของป้อมปราการโลหะแห่งนี้!"

เฉียนอวี่อวี่แหงนหน้าหัวเราะร่า ทรวงอกที่พัฒนาเกินวัยของนางสั่นไหวไปตามแรงหัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้

"เจ้านี่นะ!"

หยางซินอี๋ยิ้มเจื่อน "ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าฉลาดหรือซื่อบื้อกันแน่"

"เจ้าดูไม่ออกหรือว่าหยางเทียนกังกำลังหลอกใช้เจ้าอยู่?"

"สิ่งที่เขาต้องการก็คือให้เจ้าผลิตชุดอวกาศรุ่นชั่วคราวเหล่านี้ เพื่อที่เขาจะได้ออกไปข้างนอกได้"

เฉียนอวี่อวี่ชะงักกึก ก่อนจะกรีดร้องออกมา "หยางเทียนกัง เจ้าคนสารเลว บังอาจมาปั่นหัวว่าที่เทพธิดาจักรกล! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งถึงโทสะของพระเจ้า!"

ภายนอกนั้น หยางเทียนกังไม่ได้ยินเสียงก่นด่าอย่างขัดใจของเฉียนอวี่อวี่อีกต่อไป ในเวลานี้ ท้องถนนกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด แท่งน้ำแข็งขนาดมหึมาแช่แข็งทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณโดยรอบ

พายุยังคงพัดกึกก้อง เขาเหยียบลงบนพื้นน้ำแข็ง มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของรังผึ้งหมื่นบุปผาทีละก้าว

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงรังผึ้งหมื่นบุปผา

เขาเดินลงไปตามบันไดดินที่คดเคี้ยว

หลังจากเดินลงไปได้ประมาณสามร้อยเมตร เขาก็มาถึงระดับความลึกหนึ่งร้อยเมตรใต้ดิน

"นั่นใคร!"

องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าตะโกนถาม

"ข้าเอง"

หยางเทียนกังถอดหมวกชุดอวกาศออก

"คารวะท่านผู้นำ!"

องครักษ์หญิงที่เฝ้าทางเข้ากล่าวด้วยความตื่นเต้น แม้พวกนางจะเคยเห็นท่านผู้นำเพียงครั้งเดียว แต่ก็จำเขาได้ในทันที

"พาข้าไปพบเยี่ยเหยาและคนอื่นๆ ที"

"รับทราบค่ะ ท่านผู้นำ"

องครักษ์หญิงรีบเดินนำทางให้เขาในทันที

โถงทางเดินที่นี่ลึกและยาวมาก มีห้องหับอยู่ทั้งสองฟากฝั่ง ประตูทำจากหินและมีหมายเลขกำกับไว้

หลังจากเดินมาได้สักพัก ก็พบกับโถงทางเดินแนวตั้งอีกแห่ง ทั้งสองเลี้ยวเข้าไป และครู่ต่อมาโถงกว้างขวางก็ปรากฏแก่สายตา

ที่นี่คือศูนย์บัญชาการของรังผึ้ง

เยี่ยเหยาและหญิงสาวอีกสามคนอยู่ที่นี่

ทันทีที่พวกนางเห็นหยางเทียนกัง ก็รีบเข้ามาทักทายด้วยความดีใจ "นายน้อย"

"อืม ดูเหมือนพวกเจ้าจะบริหารจัดการที่นี่ได้ดีทีเดียว"

"ตอนนี้ในรังผึ้งมีคนอยู่เท่าไหร่แล้ว?"

"รวมทั้งหมดหนึ่งหมื่นสามพันคนค่ะ"

"มากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

หยางเทียนกังรู้สึกประหลาดใจ

"ใช่ค่ะ พวกเราเองก็ไม่คิดว่าจะมีผู้รอดชีวิตมากมายขนาดนี้"

"นอกจากนี้ พวกเรายังเก็บรวบรวมผลึกนิวเคลียสสีขาวได้ถึงหนึ่งพันชิ้นเลยค่ะ"

หญิงสาวทั้งสี่กล่าวด้วยความตื่นเต้น

"อืม!"

หยางเทียนกังรับผลึกนิวเคลียสเหล่านั้นมา

เขามิคาดคิดเลยว่าจะคืนทุนได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

"แล้วก็... นายน้อยคะ ให้พวกเราพาท่านไปดูอะไรบางอย่างสิคะ ท่านจะต้องชอบแน่ๆ"

หญิงสาวทั้งสี่พาหยางเทียนกังไปยังห้องห้องหนึ่ง

พวกนางเคาะประตู และเมื่อประตูหินเปิดออก ก็เผยให้เห็นสาวงามสองนาง

สาวงามระดับเอ

"นี่คือท่านผู้นำของพวกเรา!"

"คารวะท่านผู้นำ!"

หญิงสาวทั้งสองก้มศีรษะให้ด้วยความประหม่าและขัดเขิน

"ดี!"

หยางเทียนกังหัวเราะร่า

"ทั้งสองคนนี้ไม่มีเสบียงเพียงพอจะจ่ายค่าที่พักในรังผึ้ง จึงยอมขายตัวให้แก่รังผึ้ง บัดนี้พวกนางคือนางรับใช้ของนายน้อยแล้วค่ะ"

"อืม ต่อไปพวกเจ้าก็จงเรียกข้าว่านายน้อย เหมือนกับพวกนางเถิด"

"ค่ะ นายน้อย"

หญิงสาวทั้งสองตอบรับด้วยความประหม่า

"ยังมีอีกไหม?"

"นายน้อยคะ สาวงามระดับนี้จะมีมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรกัน!"

เยี่ยเหยาและหญิงสาวอีกสามคนส่ายหน้า

"อืม ถ้าอย่างนั้นพาข้าไปดูที่ตลาดแลกเปลี่ยนหน่อยสิ"

หญิงสาวทั้งสี่จึงพาหยางเทียนกังไปเดินชมตลาดแลกเปลี่ยนสินค้า

หยางเทียนกังเดินสำรวจสินค้าต่างๆ ในตลาด จากนั้นจึงพาสาวงามระดับเอทั้งสองคนกลับไปยังป้อมปราการโลหะ

หยางซินอี๋และเฉียนอวี่อวี่จ้องมองหญิงสาวทั้งสองตาค้าง "มาเพิ่มอีกสองคนแล้ว"

หลังจากนั้น หยางเทียนกังก็ออกไปข้างนอกอีกครั้ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขากลับมาพร้อมกับสาวงามระดับเอสี่คนและผลึกนิวเคลียสสีขาวอีกสามพันชิ้น จากนั้นก็ออกไปอีก

สองชั่วโมงต่อมา เขากลับมาพร้อมกับสาวงามระดับเออีกสี่คนและผลึกนิวเคลียสสีขาวสองพันชิ้น

อีกสองชั่วโมงถัดมา เขากลับมาพร้อมกับสาวงามระดับเออีกสี่คนและผลึกนิวเคลียสสีขาวสามพันชิ้น

นับจากนั้น หยางเทียนกังก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกอีกเลย

เพราะไม่มีสาวงามระดับเอคนใดมายอมขายตัวในรังผึ้งทั้งสิบแห่งอีกแล้ว

ส่วนสาวงามระดับบีนั้น เขาแต่งตั้งให้พวกนางเป็นนายทหารองครักษ์ประจำรังผึ้งและไม่ได้พาตัวกลับมาด้วย เพราะอย่างไรเสียชุดอวกาศก็มีจำนวนจำกัด

สรุปแล้ว เขาได้สาวงามระดับเอมาเพิ่มทั้งหมดสิบสี่คน

ในเวลานี้ แม้แต่เยี่ยอวี่ซินก็ยังทำปากยื่นเสียจนแทบจะแขวนขวดน้ำมันได้

คืนนั้น

หยางเทียนกังไม่ได้ข่มตาหลับอีกเช่นเคย

เช้าวันรุ่งขึ้น

อุณหภูมิภายนอกยังคงอยู่ที่ติดลบ 100 องศาเซลเซียส ขณะที่ภายในห้องอยู่ที่ 25 องศาเซลเซียส

หยางซินอี๋และเฉียนอวี่อวี่ปรากฏตัวพร้อมกับขอบตาที่ดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าอีกครั้ง "พวกเรานอนไม่หลับ วันนี้พวกเราจะไปจากที่นี่แล้ว"

พูดจบ พวกนางก็เตรียมจะสวมชุดอวกาศ

"น่าเสียดายที่ที่นั่นมีไฟฟ้าไม่พอ หากไฟฟ้าดันมาดับตอนที่พวกเราอยู่ในลิฟต์พอดี พวกเราคงจะติดแหง็กอยู่กลางทาง ขึ้นก็ไม่ได้ลงก็ไม่ได้ คงไม่มีใครมาช่วยได้แน่ๆ"

"อ๊ากกก!"

"ไม่ ข้าจะต้องวิจัยชุดเกราะเหมันต์ให้เสร็จในวันนี้ และจะออกไปขุดหาเชื้อเพลิงมาปั่นไฟให้ได้"

เฉียนอวี่อวี่เดินฟัดเหวี่ยงกลับเข้าห้องไป

หยางเทียนกังเริ่มทำการแต่งตั้งยศให้แก่เหล่าพระสนมของเขา

"ติ๊ง ท่านได้แต่งตั้ง หลี่เสี่ยวหลิง เป็นพระสนม"

"ติ๊ง ท่านได้แต่งตั้ง เจ้าเข่อ เป็นพระสนม"

"..."

หลังจากนั้น เขาให้หญิงสาวทั้งสิบสี่คนกลายเป็นผู้วิวัฒนาการและเข้าสู่สายอาชีพก่อน

ในขณะเดียวกัน เขาก็ยกระดับสายอาชีพของพวกนางขึ้นเป็นระดับ 3 และระดับการวิวัฒนาการเป็นระดับ 2

การดำเนินการนี้ใช้ผลึกนิวเคลียสสีขาวไปทั้งหมด 7,000 ชิ้น

คงเหลือ: ผลึกนิวเคลียสสีขาว 2,600 ชิ้น, ผลึกนิวเคลียสสีน้ำเงิน 100 ชิ้น และผลึกนิวเคลียสสีม่วง 1 ชิ้น

"ติ๊ง"

"ค่าพละกำลังของท่าน +..."

"ท่านได้รับทักษะ..."

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

พระสนมทั้งสิบสี่นางช่วยเพิ่มแต้มสถานะให้แก่เขาเป็นจำนวนรวมถึง 2,660 แต้ม

ในที่สุด หยางเทียนกังก็มองดูแผงสถานะของตนเอง

— พละกำลัง: 1,098

— ความคล่องตัว: 1,403

— พลังกาย: 1,624

— จิตวิญญาณ: 946

ค่าสถานะรวมทั้งหมดพุ่งทะลุสี่พันแต้ม สำหรับอาชีพระดับ 5 แล้ว จะมีใครที่มีค่าสถานะเช่นนี้ได้อีก?

มันช่างเกินกว่าจะจินตนาการได้จริงๆ!

ค่าสถานะระดับนี้เทียบเท่ากับอาชีพสายเทพเจ้าในระดับ 40 เลยทีเดียว!

ทักษะสามพันนางในช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

ถึงเวลาแล้ว!

หยางเทียนกังเดินออกจากป้อมปราการโลหะไปในที่สุด