บทที่ 110: การฝึกซ้อมต่อสู้จริงของคลาสนักเวทระดับ 3 (ฟรี)

หลังจากถูกดาลิยา เฮอร์นันด์ดุเอา ซีลินก็ล้มเลิกความคิดที่จะดึงตัวซิลฟ์มาเป็นพวก ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงนักตั้งแต่แรก

ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ไม่ค่อยตั้งอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงเท่าไหร่ อย่าว่าแต่เผ่าเอลฟ์ผู้เย่อหยิ่งเลย แม้แต่เผ่ามังกรโดยทั่วไปก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้มนุษย์หรอก!

สเตฟานี ถือเป็นข้อยกเว้น ซีลินปรากฏตัวขึ้นและช่วยชีวิตสเตฟานีไว้ในช่วงเวลาที่มืดมนและสิ้นหวังที่สุดของนาง นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงโชคดีได้กลายเป็นอัศวินมังกร

หากเป็นมังกรโตเต็มวัยธรรมดาทั่วไป ซีลินคงถูกกลืนลงท้องทั้งเป็นไปแล้ว หากเขาเผลอทำอะไรล้ำเส้นแม้เพียงนิดเดียว!

หากความหยิ่งทะนงของเผ่าเอลฟ์คือรูปแบบหนึ่งของการหลงตัวเอง ความหยิ่งของเผ่ามังกรก็คือความเผด็จการและการมองทุกสรรพสิ่งเป็นเพียงแค่มดปลวก!

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม เมื่อใดก็ตามที่มีอัศวินมังกรเผ่ามนุษย์ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาจะถูกเหล่านักกวีขับขานสรรเสริญไปเป็นร้อยๆ หรือหลายร้อยปี

การได้รับการยอมรับจากมหาอำนาจอย่างเผ่าเอลฟ์และเผ่ามังกร ก็ถือเป็นเรื่องราวระดับตำนานมากพออยู่แล้ว!

อย่างไรก็ตาม การที่รู้ว่ามีผู้มีพรสวรรค์ระดับ ตำนาน อยู่ในสถาบัน แต่กลับไม่สามารถดึงตัวมาอยู่ใต้บังคับบัญชาได้ ก็ยังคงทำให้ซีลินรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย

ดังนั้น หลังจากหมดเวลาทำกิจกรรมอิสระในช่วงบ่าย ซีลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจแวะไปดูคลาสเรียนของ มิเลียน และ โดโรธี เสียหน่อย

เมื่อนั่งรถม้ามาถึงสถานที่เรียนของคลาส นักเวทระดับ 3 ซีลินก็พบว่าอาจารย์ประจำคลาสกำลังพานักศึกษาฝึกซ้อมต่อสู้จริงกับ สัตว์อสูร!

ทว่า สิ่งที่ซีลินไม่คาดคิดก็คือ พาเมลาเรีย ดันเป็นผู้ช่วยสอนของคลาสนี้เสียนี่!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า นักศึกษาของสถาบันเวทมนตร์สามารถเรียนจบก่อนกำหนดได้เมื่อพวกเขาบรรลุถึงระดับ 5

ดังนั้น ภายในสถาบันเวทมนตร์ นักศึกษาระดับ 3 และระดับ 4 จึงถือว่าเป็นนักศึกษาระดับสูงแล้ว

อันที่จริง นักศึกษากว่า 80% ของสถาบันเวทมนตร์ ก็จบการศึกษาออกไปด้วยระดับ 4 เท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ซีลินจึงคิดมาตลอดว่า พาเมลาเรียที่เป็นผู้ช่วยสอนมือใหม่ น่าจะกำลังสอนพวก 'เด็กน้อย' ในระดับ 2 หรือต่ำกว่านั้นเสียอีก

แน่นอนว่านี่เป็นเพราะพาเมลาเรียไม่เคยเล่ารายละเอียดเรื่องนี้ให้ซีลินฟังเลย

แต่เมื่อมีพาเมลาเรียคอยดูแลมิเลียนและโดโรธี ซีลินก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก

ซีลินก้าวเดินไปข้างหน้าและสังเกตการณ์สถานการณ์การสอนในปัจจุบัน เขาเห็นนักศึกษาคลาสนักเวทระดับ 3 ราวยี่สิบกว่าคนกำลังจับกลุ่มกันเป็นทีมละสองถึงสามคน เพื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ 3 แบบทีมเวิร์ก

สองสาวโลลิถูกกฎหมายอย่างมิเลียนและโดโรธี กำลังจับคู่ทีมเดียวกัน และกำลังต่อสู้กับ นักรบอันเดด ระดับ 3

ภายใต้การฝึกฝนของซีลิน สองพี่น้องร่วมมือกันได้อย่างรู้ใจและเข้าขากันสุดๆ

เนื่องจากเวทมนตร์ธาตุแสงมีผลในการข่มความสามารถของสัตว์อสูรประเภทอันเดด โดโรธีจึงรับหน้าที่เป็นกองกำลังหลัก ในขณะที่มิเลียนคอยเป็นสายสนับสนุน

ภายใต้เวทมนตร์ควบคุมสารพัดรูปแบบของมิเลียน แม้ว่านักรบอันเดดระดับ 3 ตัวนั้นจะยังคงพุ่งเข้าหาสองสาวน้อย แต่มันก็ถูกสกัดกั้นเอาไว้อย่างแน่นหนา

ในขณะเดียวกัน โดโรธีที่หลบอยู่ด้านหลังมิเลียน ก็ได้รวบรวมพลังเวทธาตุแสงอันทรงพลังไว้ในคทาเวทระดับเริ่มต้นในมือของนางแล้ว!

เวทมนตร์ธาตุแสงระดับ 3 — ดาบแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์!

เมื่อเวทมนตร์ดาบแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ของโดโรธีฟาดฟันเข้าใส่นักรบอันเดดระดับ 3 มันก็ตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสอย่างรวดเร็ว

แต่มิเลียนไม่ได้นิ่งนอนใจ นางอาศัยจังหวะที่นักรบอันเดดกำลังบาดเจ็บสาหัส ร่าย วิชาคุกวารี เพื่อกักขังมันไว้กับที่ทันที

โดโรธีสูดหายใจลึก ก่อนจะเริ่มร่ายเวทมนตร์ธาตุแสงบทอื่นตามมาติดๆ

คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์!

แสงศักดิ์สิทธิ์ทะลวงทัพ!

เมื่อลำแสงและลูกบอลแสงพุ่งกระทบร่างของนักรบอันเดดระดับ 3 ตัวนี้ มันก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที

หลังจากร่วมมือกันปราบศัตรูได้สำเร็จ มิเลียนและโดโรธีก็แปะมือไฮไฟว์กันอย่างมีความสุข!

ในขณะเดียวกัน ทีมอื่นๆ ในคลาสระดับ 3 กลับไม่ได้มีประสิทธิภาพยอดเยี่ยมขนาดนั้น

พวกเขายังคงพัวพันอยู่กับการต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับ 3 ตรงหน้า และดูเหมือนว่าจะยังไม่รู้ผลแพ้ชนะในเร็วๆ นี้แน่

ซีลินกวาดสายตามองไปรอบๆ และพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่ในคลาสนี้มีพรสวรรค์แค่ระดับ ดีเลิศ เท่านั้น ส่วนระดับดีมากและดีเยี่ยมนั้นแทบจะหาไม่เจอเลย

นี่ถือเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้ว การจบการศึกษาด้วยระดับ 4 ก็ถือเป็นมาตรฐานของสถาบันเวทมนตร์ และนักศึกษาที่สามารถเรียนจบก่อนกำหนดได้ก็มีเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ แม้มิเลียนและโดโรธีจะเป็น นักศึกษาเทียบโอน แต่พวกนางก็เป็นที่รักและได้รับการประเมินค่าอย่างสูงจากอาจารย์ประจำคลาสระดับ 3!

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มีนักศึกษาอีกทีมหนึ่งที่สามารถปราบสัตว์อสูรระดับ 3 ลงได้ จากนั้น ทีมแล้วทีมเล่าก็ทยอยทำภารกิจปราบปรามสำเร็จราวกับหน่อไม้ที่ผุดขึ้นหลังฝนตก

แต่ก็ใช่ว่าทุกทีมจะทำภารกิจสำเร็จ ในท้ายที่สุด ก็มีนักศึกษาประมาณหนึ่งในสามของทั้งหมดที่พ่ายแพ้ให้กับสัตว์อสูร

โชคดีที่มีผู้ช่วยสอนอย่างพาเมลาเรียยื่นมือเข้ามาช่วยปราบศัตรูตรงหน้าในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์คงยากจะจินตนาการ

จากนักศึกษาทั้งหมด 28 คน สรุปแล้วมีนักศึกษา 4 ทีมที่ทำภารกิจปราบปรามไม่สำเร็จ รวมทั้งสิ้น 9 คน

โดยเฉพาะทีมสุดท้ายซึ่งประกอบไปด้วยนักศึกษาถึง 3 คน แต่กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า ทำเอาอาจารย์ประจำคลาสระดับ 3 รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก!

แม้ว่าในสถานการณ์จริงส่วนใหญ่ จะมีองครักษ์สายประชิดหรือนักรบมาช่วยสกัดกั้นสัตว์อสูรให้ หรือแม้แต่สามารถยืนร่ายเวทมนตร์โจมตีศัตรูจากบนกำแพงเมืองได้อย่างปลอดภัย

แต่ไม่ว่าจะยังไง นักเวทที่เติบโตเต็มที่ก็ควรจะมีความเด็ดเดี่ยวพอที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูตามลำพังได้! ท้ายที่สุดแล้ว ศัตรูก็คงไม่รอให้คุณพร้อมก่อนแล้วค่อยโจมตีหรอก!

แม้นักศึกษารั้งท้ายทั้งเก้าคนจะทำให้อาจารย์ประจำคลาสผิดหวัง แต่ผลงานอันยอดเยี่ยมของนักศึกษาเทียบโอนทั้งสองคน ก็ยังคงทำให้อาจารย์รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง

ตอนแรกพวกเขาคิดว่าพวกนางเป็นแค่เด็กเส้นที่ใช้เส้นสายเข้ามา แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกนางจะเป็นถึงเพชรที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน!

แม้ความรู้ทางทฤษฎีพื้นฐานของสองสาวน้อยมิเลียนและโดโรธี จะยังอ่อนด้อยไปบ้าง แต่ความสามารถในการต่อสู้จริงของพวกนางกลับน่าทึ่งสุดๆ!

โดยเฉพาะมิเลียน ที่ไม่มีอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ 3 ท่าทีที่นิ่งสงบของนางทำเอาอาจารย์ประจำคลาสถึงกับประหลาดใจเป็นพิเศษ

ดังนั้น หลังจากที่นักศึกษาทุกคนทำภารกิจการสอนในครั้งนี้เสร็จสิ้นและมารวมตัวกัน อาจารย์ประจำคลาสระดับ 3 ก็เอ่ยถามมิเลียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น:

"มิเลียน เธอเคยมีประสบการณ์การต่อสู้จริงมาก่อนใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินอาจารย์ถามเช่นนั้น มิเลียนก็พยักหน้ารับและตอบว่า:

"ใช่ค่ะ เมื่อไม่นานมานี้ หนูเพิ่งจะไปเข้าร่วมเทศกาลล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงกับนายน้อยมาค่ะ"

พอได้ฟังคำตอบ อาจารย์ประจำคลาสระดับ 3 ก็เริ่มสนใจและซักไซ้ต่อ:

"โอ้ แล้วสัตว์อสูรระดับสูงสุดที่พวกเธอเจอตอนนั้น คือระดับไหนล่ะ?"