บทที่ 26: ยาทุกชนิดล้วนมีพิษสามส่วน

บทที่ 26: ยาทุกชนิดล้วนมีพิษสามส่วน 

หมัดเด็ดพุ่งทะยานเข้าเป้าอย่างแม่นยำ กระแทกเข้าที่ตาขวาซึ่งบอดสนิทของคนขายเนื้ออย่างจัง เหอเซิงยังคงหมกมุ่นอยู่กับการโจมตีจุดเดิมไม่เลิกรา

【คนขายเนื้อได้รับบาดเจ็บ, หมัดอรหันต์ เลเวล 4, ค่าประสบการณ์ +1】

จากนั้น เสียงกระหน่ำหมัด 'พยัคฆ์ดำควักหัวใจ' ก็ดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง

หลังจากรัวหมัดไปครบห้าร้อยครั้ง

【หมัดอรหันต์ เลเวล 4 → หมัดอรหันต์ เลเวล 5】

【หมัดอรหันต์ เลเวล 5: 0/800】

"พยัคฆ์ดำควักหัวใจ!"

ไม่มีข้อความแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ปรากฏขึ้น

ชก ชก ชก

"แค่ตีหรือทำให้บาดเจ็บไม่ได้ค่าประสบการณ์สินะ"

ดูเหมือนว่ามีเพียงการลงมือสังหารเท่านั้น ถึงจะได้รับค่าประสบการณ์ทักษะ

เหอเซิงคว้ามีดเล่มโตที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วสับลงไปที่คอของคนขายเนื้ออย่างแรง

"ฉัวะ—"

ในวินาทีนั้นเอง แววตาของบอสหัวหมูก็ฉายแววประหลาดใจ ในที่สุดก็ไม่ต้องทนฟังเสียงมารร้ายกรอกหูอีกต่อไปแล้ว รีบๆ ฆ่าให้ตายไปซะทีเถอะ จะได้ปลดปล่อยพี่หมูคนนี้ให้เป็นอิสระเสียที

นี่แสดงให้เห็นเลยว่าเขาเอาแต่ทรมานเจ้าหมูนี่มากแค่ไหน

ฟันไปสี่สิบเก้าครั้ง แล้วตามด้วยหมัด 'พยัคฆ์ดำควักหัวใจ' อัดกระแทกเข้าที่คอซึ่งใกล้จะขาดรอนๆ

"ปัง!!"

ด้วยพลังของ 'หมัดอรหันต์' เลเวล 4 ผนวกกับพละกำลังอันมหาศาลของเขา หัวหมูก็ขาดกระเด็นในทันที

【สังหารคนขายเนื้อ, หมัดอรหันต์ เลเวล 5, ค่าประสบการณ์ +5】

【หมัดอรหันต์ เลเวล 5: 5/800】

"ต้องทำแบบนี้อีกร้อยห้าสิบเก้าครั้งถึงจะอัปเลเวล"

"ให้ตายเถอะ งานหยาบเลยนะเนี่ย"

ครั้งที่ห้าสิบ ครั้งที่หนึ่งร้อย ครั้งที่หนึ่งร้อยห้าสิบเก้า

【หมัดอรหันต์ เลเวล 5 → หมัดอรหันต์ เลเวล 6】

【หมัดอรหันต์ เลเวล 6: 0/1000】

"จากประสบการณ์ที่ได้ตอนอัป 'ทักษะยิงธนูพื้นฐาน' กับ 'เพลงดาบพื้นฐาน' การฆ่าคนขายเนื้อครั้งต่อไปน่าจะได้ค่าประสบการณ์แค่หนึ่งหน่วยแน่ๆ"

หนึ่งพันครั้ง!

ใช้เวลาเจ็ดชั่วโมงต่อหนึ่งครั้ง

"โอ๊ย ตับฉัน"

ถึงจะบ่นกระปอดกระแปดยังไง เขาก็ต้องทนฟาร์มต่อไปอยู่ดี

จะว่าไป มันก็สมกับที่หลี่เจิงบรรยายไว้จริงๆ ว่าเป็นวิชาที่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกาย เพิ่มพูนลมปราณ และยกระดับสมรรถภาพทางกาย ตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สิบ ครั้งที่ร้อย

ครั้งที่หนึ่งพัน!

【หมัดอรหันต์ เลเวล 6 → หมัดอรหันต์ เลเวล 7】

【หมัดอรหันต์ เลเวล 7: 0/1500】

"ฟู่—"

เขาพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายืดยาว ในที่สุดก็ไม่ต้องทนฟาร์มต่อแล้ว

คนขายเนื้อ: "ในที่สุดแกก็ฟาร์มเสร็จสักทีนะ ไอ้สารเลว"

"น่าเสียดายที่ฆ่าคนขายเนื้อแล้วไม่ได้ค่าประสบการณ์อาชีพ ไอ้อาชีพไร้ประโยชน์เอ๊ย!"

ตอนที่ได้นิ้วทองคำมาครั้งแรก เขาเรียกมันว่าระบบพ่อจ๋า แต่พอเริ่มคุ้นเคย ถ้ามันไม่ยอมให้ค่าประสบการณ์ เขาก็จะด่ามันว่าไอ้ไร้ประโยชน์ นี่มันต่างอะไรกับคำพูดหวานหูตอนจีบใหม่ๆ พอเบื่อก็ทำตัวหมางเมินกันล่ะเนี่ย?

ค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจัดการมื้อเช้าเสร็จ เขาก็ตรงไปที่สาขาของสำนักยุทธ์จินกัง

เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาก็พบว่ามีคนมารออยู่ก่อนแล้วหลายคน

ไม่นานนัก หลี่เจิงก็เดินออกมาพร้อมกับหัวโล้นๆ ของเขา โดยมีชายหนุ่มหน้าตาออกไปทางผู้หญิงเดินตามหลังมาติดๆ

"นี่คือศิษย์พี่ฉวี่จงหรู ศิษย์พี่ฉวี่จากลานฝึกด้านนอก ในช่วงหนึ่งเดือนต่อจากนี้ เขาจะมารับหน้าที่สอน 'หมัดอรหันต์' ให้กับพวกเจ้าต่อ อ้อ แล้วก็ตอนเที่ยงจะมีคนเอายาลูกกลอนมาส่ง เพราะฉะนั้นศิษย์ระดับหนึ่งอย่าเพิ่งรีบกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านล่ะ"

พูดจบ เขาก็พาเด็กสาวที่ยอมจ่ายเงินเพื่อขอเข้าลานฝึกด้านนอกโดยตรงเมื่อวานนี้เดินจากไป

"สวัสดีทุกคน ข้ากับศิษย์พี่หลี่ได้คุยกันเมื่อเช้านี้แล้ว และข้าก็รู้ความคืบหน้าในการฝึกเพลงหมัดของพวกเจ้า วันนี้เราจะเริ่มเรียนตั้งแต่กระบวนท่าที่ยี่สิบไปจนถึงกระบวนท่าที่ห้าสิบ" พูดจบ เขาก็เริ่มสาธิตเพลงหมัดให้ดู

ทุกคนรีบทำตามและตั้งใจฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้น

ใช้เวลาไม่ถึงก้านธูปไหม้หมดดอก การสอนทั้งสามสิบกระบวนท่าก็เสร็จสิ้น

"ถ้ามีคำถามอะไร ก็มาถามข้าได้ตลอดนะ" ศิษย์พี่ฉวี่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือนหลัก

กลุ่มศิษย์หน้าใหม่ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ดูเหมือนศิษย์พี่คนใหม่จากลานฝึกด้านนอกจะขาดความรับผิดชอบไปสักหน่อยนะ

ตอนที่ศิษย์พี่หลี่ยังอยู่ ทุกครั้งที่เขาสอนเพลงหมัด เขาจะเริ่มทวนให้ตั้งแต่ต้นเสมอ

แถมเวลาตอบคำถาม เขาก็มักจะเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกัน และพยายามเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ซักถามอย่างเต็มที่ภายใต้กฎระเบียบที่กำหนดไว้

แต่ศิษย์พี่ฉวี่กลับ...

"เฮ้อ!"

ใครบางคนในกลุ่มถอนหายใจออกมา

ต้องมาเจอคนสอนแบบนี้ ความคืบหน้าในการฝึกของพวกเขาคงต้องถดถอยลงแน่ๆ

"ศิษย์พี่ฉวี่!"

มีคนตะโกนเรียก ทำให้ทุกคนหันขวับไปมองที่เรือนหลักพร้อมกัน

พวกเขาเห็นชายแซ่ฉวี่เดินออกมาจากห้องและพูดกับพวกเขาว่า

"ตอนเที่ยงอย่าลืมจ่ายเงินด้วยล่ะ"

แล้วเขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปอีกครั้ง

"..."

ไอ้เวรเอ๊ย!

เหอเซิงแอบดีใจอยู่ลึกๆ ท่ามกลางฝูงชน โชคดีที่เขามีดันเจี้ยน ไม่อย่างนั้นเวลาสามเดือนคงไม่พอให้เขาเรียนรู้ได้ครบหรอก เพลงหมัดนี่ก็มีกระบวนท่าเยอะแยะไปหมด แถมยังต้องมาเจอศิษย์พี่ที่ไม่เอาไหนแบบนี้อีก—พวกเขานี่โชคร้ายจริงๆ

จะมาพูดถึงเรื่องหลักการงั้นเรอะ?

พี่ชาย ลองเงยหน้าขึ้นไปดูป้ายชื่อสำนักหน่อยไหมว่าเขียนไว้ว่ายังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น กำปั้นของศิษย์พี่จากลานฝึกด้านนอกคนนั้นก็ใหญ่โตมโหฬารเอาเรื่องเสียด้วย

เมื่อถึงเวลาเที่ยงวัน ยาลูกกลอนก็ถูกนำมาส่งตรงเวลาเป๊ะ และคนที่มาส่งก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลี่เจิง

"ศิษย์น้องเหอ มานี่สิ"

เขาเทยาลูกกลอนสีแดงเม็ดหนึ่งออกจากขวดกระเบื้องเคลือบ ขนาดของมันพอๆ กับเล็บนิ้วก้อยของคนปกติ

"กินพร้อมกับน้ำอุ่น แล้วก็ฝึกเพลงหมัดให้สุดกำลังเลยนะ ยิ่งเจ้าอดทนฝึกได้นานเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับประโยชน์มากเท่านั้น อ้อ แล้วจะบอกอะไรให้นะ ยาเม็ดนี้จะออกฤทธิ์ได้ดีที่สุดในช่วงสามชั่วโมงแรกหลังจากที่กินเข้าไป

ในอีกสามวันต่อจากนี้ ยามันก็ยังคงมีฤทธิ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่เทียบเท่ากับสามชั่วโมงแรก ภายในช่วงสามวันนี้ เจ้าห้ามละเลยการฝึกเพลงหมัดเด็ดขาด ตราบใดที่ยังมีแรง ก็จงฝึกฝนอย่างหนัก ฝึกให้ตายกันไปข้างนึงเลย"

เหอเซิงพยักหน้ารับคำ รับยาลูกกลอนกับน้ำอุ่นมา แล้วกลืนลงคอไป

วินาทีต่อมา ความรู้สึกร้อนผ่าวก็ไหลเวียนจากบริเวณท้องน้อยไปทั่วแขนขาและกระดูกทุกส่วนของร่างกาย

"รีบฝึกเข้าสิ ในระหว่างที่ฤทธิ์ยากำลังแผ่ซ่าน เจ้าต้องรีบกักเก็บมันเอาไว้"

วินาทีถัดมา เขาก็เริ่มร่ายรำกระบวนท่าทั้งยี่สิบของ 'หมัดอรหันต์' ทันที

ทุกกระบวนท่าและท่วงท่าได้กระตุ้นการออกฤทธิ์ของยาลูกกลอนให้ไหลเวียนไปตามท่อนแขน เรียวขา หรือแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง เมื่อเขาร่ายรำเพลงหมัดที่ยังไม่สมบูรณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเขาก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ยาลูกกลอนเม็ดนี้..."

"ก็ยาลูกกลอนน่ะสิ แน่นอนว่ามันต้องมีไว้สำหรับเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าทำไมศิษย์ระดับหนึ่งถึงต้องจ่ายตั้งสามสิบห้าตำลึงล่ะ? พูดตามตรงนะ สามสิบห้าตำลึงนี่ถือว่าคุ้มค่ามากสำหรับพวกเจ้า ถ้าเอาไปขายแยกเม็ดล่ะก็ ราคาไม่ต่ำกว่าสิบห้าตำลึงแน่นอน"

จากนั้น หลี่เจิงก็โอบไหล่เขาแล้วกระซิบเบาๆ

"ถ้าเจ้ามีเงินเหลือ จะลองไปถามศิษย์ระดับหนึ่งคนอื่นๆ ดูก็ได้นะว่ามีใครอยากจะขายยาบ้างไหม หรือจะมาซื้อจากข้าที่เป็นศิษย์พี่ของเจ้าก็ได้นะ ถ้าซื้อเยอะ ข้ามีส่วนลดให้ด้วย"

"..."

สมกับเป็นคนที่ครอบครัวเปิดร้านขายของชำ หัวการค้าดีเยี่ยมจริงๆ ไม่เพียงแต่จะไม่ต้องเสียเงินมาเรียนศิลปะการต่อสู้ แต่ยังได้กำไรกลับไปอีกต่างหาก

"ศิษย์พี่ ข้ากำลังช็อตอยู่น่ะขอรับ"

"เอาเถอะ ไว้เจ้ารวยเมื่อไหร่ค่อยมาหาข้าก็แล้วกัน" พูดจบ เขาก็โบกมือลาแล้วเดินออกจากสาขาไป

ในสนามฝึก ศิษย์ระดับสองที่เข้ามาลี้ภัยต่างมองดูศิษย์ระดับหนึ่งที่กำลังฝึกซ้อมหลังจากกินยาลูกกลอนเข้าไปด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

ตกเย็น เมื่อเขากลับถึงบ้าน กระแสความอบอุ่นยังคงไหลเวียนอยู่ในจุดตันเถียน

"ศิษย์พี่หลี่บอกว่ามันจะออกฤทธิ์นานถึงสามวันนี่นา"

รุ่งสาง เขาเข้าสู่มิติอีกครั้ง

"ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ฝึกแล้วแฮะ"

"ถ้าอย่างนั้น ลองดันเปอร์เซ็นต์การสำรวจดันเจี้ยนให้เต็มร้อยดูดีไหมนะ จะได้รู้ว่าจะได้รางวัลอะไรบ้าง"

วินาทีต่อมา เขาก็ก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดภายในประตูฉุยฮวา ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่ง เขาใช้เวลาถึงสองวันในการเติมเต็มแถบความคืบหน้าในการสำรวจแผนที่จนเต็ม

ก่อนจะจากไป เขาเหลือบมองแผงขายเนื้อที่ปิดสนิท

คนขายเนื้อไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมาเลยจริงๆ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กใหม่คนนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าของมันเสียอีก

เมื่อออกจากดันเจี้ยน สภาพร่างกายของเขาก็ถูกรีเฟรชกลับมาเป็นปกติ

และกระแสความอบอุ่นที่บริเวณท้องน้อยก็อันตรธานหายไปในพริบตา

"???"

นั่นมันยาลูกกลอนราคาตั้งสิบกว่าตำลึงเชียวนะ!

"เดี๋ยวก่อน"

เวรเอ๊ย ของพรรค์นี้มันเป็นอันตรายต่อร่างกาย!

ประตูฉุยฮวา หรือจะเรียกให้ถูกคือระบบ ไม่มีทางที่จะจงใจลบสถานะที่เป็นประโยชน์ออกไปอย่างแน่นอน ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือ ยาลูกกลอนเม็ดนั้นมีพิษ

สุภาษิตคำสิพังเพยประโยคหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขาทันที

"ยาทุกชนิดล้วนมีพิษสามส่วน!"