บทที่ 26 การเปิดใช้งานภารกิจลับ

บทที่ 26 การเปิดใช้งานภารกิจลับ

[เปิดใช้งานภารกิจลับ: ร้านตัดผมสีเลือดที่กำลังตกอับ]

[คำอธิบาย:

ร้านตัดผมของโทนี่เคยได้รับความนิยมอย่างขีดสุด เขาอุทิศตนเพื่อมอบประสบการณ์ที่ดีที่สุดแก่ลูกค้า และพัฒนาสูตรน้ำยาดัดผมอย่างไม่หยุดยั้ง

กิจการของ 'ร้านตัดผมสีเลือด' ดึงดูดความสนใจของเหล่าวิญญาณมากมาย ทำให้ร้านตัดผมคู่แข่งผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดบนถนนสายที่ 14

พวกผีมักจะมองหาทรงผมที่แปลกใหม่และทันสมัยอยู่เสมอ การแข่งขันที่รุนแรงระหว่างร้านต่างๆ ทำให้โทนี่ค่อยๆ ล้าหลังไปตามกาลเวลา กว่าที่เขาจะรู้ตัว ทุกอย่างก็สายเกินแก้เสียแล้ว]

[เป้าหมายภารกิจ: ทำให้เหล่าวิญญาณบนถนนสายที่ 14 กลับมาจดจำร้านตัดผมสีเลือดอีกครั้ง รับรองลูกค้าที่ต้องการแปลงโฉมทรงผม 15 ราย และต้องได้รับคำชมระดับ 'ดีเยี่ยม' อย่างน้อย 5 ครั้ง]

[ความคืบหน้าภารกิจ: รับรองลูกค้าแล้ว (1/15); คำชมระดับดีเยี่ยม (1/5)]

ข้างนอกนั่น ทันทีที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง เจียงเย่ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

'ที่แท้โทนี่ก็ถูกคัดออกเพราะการแข่งขันที่รุนแรงนี่เอง...'

เจียงเย่พึมพำพลางวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันอย่างคร่าวๆ

'ตอนนี้คือวันที่สามของดันเจี้ยน รวมวันนี้ด้วยผมก็เหลือเวลาอีกแค่ห้าวัน'

'ถ้าต้องรับรองลูกค้าให้ได้อย่างน้อย 10 กว่าคน ผมต้องหาทางทำให้ร้านนี้ดังขึ้นมา'

'ไม่รู้ว่าโฆษณาของคุณย่าเฟิงเมื่อคืนจะได้ผลแค่ไหนกันนะ...'

ทรงผมที่เจิดจ้าขนาดนั้น ไม่ว่าเธอจะเดินไปที่ไหน มันก็คือป้ายโฆษณาเคลื่อนที่ชัดๆ นี่คือลูกไม้เล็กๆ ที่เจียงเย่วางแผนไว้ตั้งแต่ตอนที่เสนอทรงผมนั้นให้คุณย่าเฟิง

ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี เมื่อต้องเผชิญกับทางเลือก พวกเขามักจะเลือกสิ่งที่สะดุดตาเป็นอันดับแรกเสมอ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงเย่ก็ลุกขึ้นนั่ง เขาหันไปเห็นซูหลี่ที่ลุกขึ้นนั่งแล้วเช่นกัน เมื่อสายตาประสานกัน ซูหลี่ก็โพล่งออกมาว่า

'ฉันได้รับภารกิจลับค่ะ!'

ทั้งคู่ลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากห้องนอน ประตูห้องฝึกซ้อมที่อยู่เยื้องๆ กันก็เปิดออกพอดี ชายผมเกรียนเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาที่เรียบเฉยสองคู่

เจียงเย่: 'พี่ชาย คุณได้รับภารกิจลับด้วยหรือเปล่า?'

ชายผมเกรียน: '...' พวกเธอนี่เสพติดการหงายไพ่คุยกันจริงๆ ใช่ไหม?

แต่ในเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว และไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตคนมาเติมเต็มยอดภารกิจอีก ต่อไปก็คงต้องพึ่งพาสีมือของเจียงเย่เป็นหลัก จึงไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป

ชายผมเกรียนถอนหายใจในใจก่อนจะยอมรับตรงๆ 'ได้รับเหมือนกัน'

หลังจากทั้งสามคนแลกเปลี่ยนข้อมูลกันสั้นๆ ก็พบว่ามีเพียงภารกิจของเจียงเย่เท่านั้นที่ต้องรับรองลูกค้า ส่วนภารกิจของชายผมเกรียนและซูหลี่เป็นเพียงการร่วมดำเนินกิจการร้านตัดผมให้ครบสามวัน

แม้จะใช้คำว่า 'ดำเนินกิจการ' แต่ก็ไม่มีข้อกำหนดเพิ่มเติมใดๆ พูดง่ายๆ ก็คือ ขอแค่ร้านเปิดทำการก็นับว่าผ่านเกณฑ์แล้ว

ซูหลี่มองเจียงเย่แล้วถามด้วยความสงสัย 'ทำไมภารกิจของคุณถึงยากกว่าของพวกเราเยอะเลยล่ะคะ?'

ชายผมเกรียนเอ่ย 'เพราะน้ำหนักความสำคัญมันต่างกัน การดำเนินกิจการของร้านนี้หลักๆ ต้องพึ่งพาเจียงไป๋ พวกเราสองคนเป็นแค่ผู้ช่วย'

เขาเหลือบมองเจียงเย่ 'ถ้าจะพูดให้ถูก เขาคือคนเปิดใช้งานภารกิจลับ ส่วนภารกิจของพวกเราเหมือนเป็นเควสต์ย่อยที่พ่วงติดมาด้วยมากกว่า'

ซูหลี่ยังคงตื่นเต้นไม่หาย 'ไม่ว่าจะยังไง อย่างน้อยมันก็เป็นภารกิจลับนะคะ แถมยังมีรางวัลตอนจบด้วย!'

'ท่านเทพเจียง พาลูกน้องคนนี้โบยบินไปด้วยนะคะ! ฉันขอแค่ได้จิบน้ำซุปขอบหม้อก็พอแล้ว!'

ซูหลี่พนมมือไหว้ปลกๆ แทบจะเข้าไปกอดขาเจียงเย่ แต่เจียงเย่สังเกตเห็นว่ามือขวาที่พันผ้าพันแผลของเธอนั้นบวมเป่งยิ่งกว่าเดิม

'มือคุณไหวไหม?' เขาถาม

ซูหลี่โบกมือหยอยๆ 'ไม่เป็นไรค่ะ! แค่ดูน่ากลัวเฉยๆ'

งั้นเหรอ? ชายผมเกรียนมองท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของซูหลี่ พลางสงสัยว่าเธอไหวจริงๆ หรือเปล่า

...

ทั้งสามคนล้างหน้าล้างตาและหาอะไรกินง่ายๆ ก่อนจะลงมาที่ชั้นล่าง เจียงเย่วางมือลงบนตัวล็อกประตูจก เตรียมจะเปิดร้าน

จู่ๆ ชายผมเกรียนก็กดไหล่เขาไว้ 'ผมทำเอง'

แม้เมื่อวานจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะโชคดีแบบนั้นทุกครั้ง ในเมื่อตัดสินใจจะเปิดร้านต่อ เขาก็ต้องแสดงคุณค่าของตัวเองออกมา

งานตัดผมยกให้เจียงเย่ งานทำความสะอาดยกให้ซูหลี่ และในฐานะผู้เล่นที่มีประสบการณ์ ต่อให้เสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่ความเร็วในการตอบสนองของเขาก็ยังเหนือกว่าอีกสองคน และเขายังมีไอเทมสำรองไว้พึ่งพาได้ การทำหน้าที่เปิดและเฝ้าประตูจึงเหมาะสมกับเขาที่สุด

'ตกลงครับ' เจียงเย่เหลือบมองเขาแล้วถอยฉากออกไปสละตำแหน่งให้

ชายผมเกรียนปลดล็อกประตูกระจก ย่อตัวลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะออกแรงดึงประตูม้วนขึ้นเสียงดังสนั่น

ครืนนน—

แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา กระทบร่างของคนทั้งสามและขับเน้นพื้นที่ภายในร้านให้สว่างไสว 'ร้านตัดผมสีเลือด' พร้อมเปิดให้บริการแล้ว!

...

'มาแล้วๆ ตามมาจากเวยป๋อเลยนะเนี่ย'

'เปิดร้านในโลกสยองขวัญจริงๆ ด้วย สุดยอดไปเลย'

เช้าตรู่วันนี้ มิตรสหายชาวเน็ตต่างแห่กันเข้ามาดู ในอดีตทุกคนเคยได้ยินแต่เรื่องผู้เล่นที่ไปเป็นลูกจ้างร้านแล้วโดนฆ่าตาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่าลูกจ้างเลื่อนขั้นเป็นเถ้าแก่เปิดร้านเอง

แค่เป็นลูกจ้างก็ยากจะตายอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับการเป็นเถ้าแก่? ไม่ใช่ว่าต้องเผชิญหน้ากับลูกค้าที่เป็นผีโดยตรงหรอกเหรอ?

'ได้ยินว่าข้างในมีเด็กใหม่ซิงๆ อยู่ด้วยนะ'

'ตายไปคนนึงแล้วไง ไม่รู้เหรอ? แต่คนนั้นรนหาที่ตายเอง'

'พวกผีจะไม่เขมือบพวกเขาเข้าไปทั้งตัวเหรอ? พวกนั้นปรนนิบัติยากจะตายไป'

...

'ดูเหมือนวันนี้ข้างนอกจะมีเงาผีเยอะขึ้นนะคะ'

ซูหลี่แอบมองออกไปนอกประตูอย่างระมัดระวัง เพียงชั่วครู่ก็รีบหดหัวกลับเข้ามา วันนี้ไอสังหารที่แผ่ซ่านมาจากภายนอกรุนแรงขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะร้านเกี๊ยวน้ำฝั่งตรงข้าม

เจ้าของร้านนั่นหน้าตาดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เขามีหัวเป็นหมูพร้อมเขี้ยวโง้ง ผ้ากันเปื้อนสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ในมือถือปังตอเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูร้านตัวเองเป็นระยะ กลิ่นอายฆ่าฟันแผ่กระจายรอบตัวเหมือนเพชฌฆาต

สายตาของมันจับจ้องมาที่ร้านตัดผมที่ซูหลี่และคนอื่นๆ อยู่ จนชวนให้สงสัยว่าวินาทีถัดไปมันจะพุ่งเข้ามาสับทั้งสามคนลงหม้อต้มเกี๊ยวหรือไม่

โชคดีที่เหตุการณ์แบบนั้นยังไม่เกิดขึ้น ชายผมเกรียนเองก็กำลังสังเกตสภาพแวดล้อมภายนอกอยู่ การสำรวจโลกสยองขวัญของมนุษย์นั้นมีจำกัดมาก และโอกาสแบบนี้ก็หาได้ยากยิ่ง

'ดูเหมือนพวกมันกำลังสังเกตการณ์อะไรบางอย่าง' เขาขมวดคิ้ว

ซูหลี่เอ่ย 'พวกมันกำลังรอให้เราออกจากร้านเพื่อเปิดเงื่อนไขการตายหรือเปล่าคะ?'

ชายผมเกรียนส่ายหน้า 'ไม่แน่ใจเหมือนกัน' แม้เขาจะผ่านดันเจี้ยนมาหลายที่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาลองเปิดกิจการร้านแบบนี้

'น่าจะเป็นเพราะตัวประหลาดในห้องใต้ดินที่ส่งผลกระทบอยู่'

เสียงของเจียงเย่ดังมาจากด้านหลังของคนทั้งสอง:

'พวกมันยังไม่แน่ใจสถานการณ์ของตัวประหลาดนั่น ประกอบกับพวกเรายังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากร้าน พวกมันเลยยังไม่อยากเสี่ยง'

ท่ามกลางบทสนทนาของทั้งสามคน พร้อมกับเสียงส้นสูงที่ดัง กึก กึก กระทบพื้น

ร้านตัดผมสีเลือดก็ได้ต้อนรับลูกค้าคนแรกของวันในที่สุด