บทที่ 5 ที่แท้ก็ถูกมดปลวกวางแผนเล่นงาน!!!

บทที่ 5 ที่แท้ก็ถูกมดปลวกวางแผนเล่นงาน!!!

จินตนาการนั้นสวยงามเสมอ

ทว่าในความเป็นจริง

สำหรับมือใหม่หัดทำยันต์ ลำพังแค่จะลากเส้นสายประหลาดเหล่านั้นก็นับว่ายากเต็มกลืน อย่าว่าแต่จะทำความเข้าใจในสิ่งที่ตาเห็นเลย

แต่เจียงเย่กลับต่างออกไป เขาไปรื้อปากกาและกระดาษออกมาจากห้องนอน แล้วเริ่มพินิจพิจารณาพวกมันอย่างจริงจัง

ภายใต้สถานะอาชีพ เครื่องจักรทำข้อสอบแห่งเมืองเล็ก

เขารู้สึกได้ว่าความจำของตนเองนั้นดีอย่างน่าเหลือเชื่อ และความคิดความอ่านก็ว่องไวเป็นพิเศษ

เส้นสายที่สลับซับซ้อนเหล่านั้นเริ่มแจ่มชัดและแยกแยะได้ง่ายขึ้นในสายตาของเขา

อักขระแล้วอักขระเล่าถูกถ่ายทอดลงบนกระดาษด้วยน้ำมือของเขา แต่ละครั้งที่วาดดูจะลื่นไหลกว่าครั้งก่อนหน้า

จนกระทั่งท้ายที่สุด

เขาสามารถวาดแผ่นยันต์ระดับต่ำออกมาได้สำเร็จรวดเดียวจบโดยไม่ติดขัด

... ...

"เขากำลังทำอะไรน่ะ"

"ดูเหมือนเขากำลังอ่านหนังสือสอบอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

"หรือว่าเขาจะค้นพบอะไรเข้า? ก็อาชีพของเขาคือเครื่องจักรทำข้อสอบนี่นา"

ในด่านสยองขวัญนี้ แหล่งกำเนิดแสงที่อาจเกิดขึ้นได้ล้วนถูกปิดกั้น

มันเป็นเรื่องยากที่จะแยกแยะว่าตอนนี้คือกลางวันหรือกลางคืน

ในห้องถ่ายทอดสด

ผู้คนเห็นเพียงแผ่นหลังของเจียงเย่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนและวาดอย่างเอาเป็นเอาตาย

สมาธิของเขาแรงกล้าพอๆ กับเหล่านักเรียนที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เขานั่งนิ่งไม่ขยับไปไหนเลยตลอดหลายชั่วโมง

ช่วงบ่ายที่ผ่านมา ผู้คนเริ่มรับรู้ถึงพฤติกรรมอันพิสดารของเจียงเย่มากขึ้นเรื่อยๆ

จวบจนเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงค่ำ

จำนวนผู้ชมกลับเพิ่มขึ้นแทนที่จะลดลง

"กลางคืนคือช่วงเวลาที่ผีและปีศาจจะออกอาละวาดหนักที่สุด ไม่รู้ว่าเขาจะรอดไปได้ไหม"

"ฉันเคยได้ยินมาว่า แม้แต่พวกหน่วยรบพิเศษก็อาจจะเอาชีวิตไม่รอดในโลกสยองขวัญเพียงแค่คืนเดียวด้วยซ้ำ คนธรรมดาน่ะรอดยาก"

... ...

(แจ้งเตือนพรสวรรค์: การเรียนรู้แบบจดจ่อเสร็จสมบูรณ์ ได้รับแต้มอาชีพเพิ่ม 10 แต้ม ความชำนาญเพิ่มขึ้น 10 หน่วย)

"เท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว..."

เมื่อมองไปยังกองแผ่นยันต์ที่วางเรียงรายอยู่ข้างกาย เจียงเย่บิดขี้เกียจจนกระดูกส่งเสียงลั่น

เขาเหลือบมองท้องฟ้าข้างนอกที่ยังคงมืดสลัวไม่เปลี่ยน

เขาทำได้เพียงกะเวลาจากเสียงท้องที่ร้องประท้วงว่าตอนนี้คงได้เวลามื้อค่ำแล้ว

เจียงเย่เก็บกวาดโต๊ะอย่างลวกๆ

เขาหยิบขนมปังหมดอายุออกมาเริ่มกัดกิน

รสชาติของมันไม่ได้ความเลยแม้แต่น้อย

เจียงเย่กินมันเข้าไปพร้อมกับน้ำโดยไม่เปิดโอกาสให้ต่อมรับรสได้ทันทำงาน

เขาจัดการขนมปังขนาดเท่าฝ่ามือสองแผ่นลงท้องอย่างรวดเร็ว

เมื่อความหิวทุเลาลง ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าใส่

ตั้งแต่ย่างกรายเข้าสู่โลกสยองขวัญ

เขาวนเวียนอยู่กับการรับมือวิญญาณร้ายไม่ก็หมกมุ่นกับการเรียน

จิตใจของเขาตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา

"แบบนี้ไม่ดีแน่..."

เจียงเย่อดไม่ได้ที่จะหาวออกมา เขาจึงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ

ภารกิจสยองขวัญยังคงดำเนินอยู่

หากร่างกายขาดพลังงาน เขาก็อาจจะจบชีวิตลงได้ง่ายๆ

แต่จะให้เขาล้มตัวลงนอนในห้องนี้เลยน่ะหรือ

ถึงแม้จะผ่านการฝึกอบรมทางจิตวิทยาที่โรงเรียนมาแล้ว แต่เจียงเย่ก็ยังไม่กล้าหลับสนิทจริงๆ

ใครจะรู้ว่าจะมีอะไรโผล่ออกมากลางดึกบ้าง...

ซ่า—

น้ำจากก๊อกถูกเปิดออก เจียงเย่ยื่นมือไปรองน้ำเพื่อชำระล้าง

คราบหมึกที่เปื้อนจากการวาดพู่กันยันต์ค่อยๆ ไหลไปตามสายน้ำ

เดี๋ยวนะ!

เจียงเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกาย

ใช่แล้ว! เขายังมียันต์อยู่นี่นา!!

หลังจากออกจากห้องน้ำ เจียงเย่ตรงดิ่งไปยังห้องนอน

เขาเอนตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

หลับตาลง และจมสู่ห้วงนิทรา

ไม่นานนัก เสียงกรนเบาๆ ก็เริ่มดังขึ้น

... ...

ห้องถ่ายทอดสด: "???"

"เขา... เขานอนหลับไปแบบนั้นเลยเหรอ"

"ถึงคนเราจะขาดการนอนไม่ได้ก็เถอะ แต่นี่เขาสบายใจเกินไปไหม"

"หรือว่าพรสวรรค์ของเทพท่านนี้จะทำให้เขาต้านทานผีได้โดยตรงกันนะ"

พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวัน...

ตอนกลางคืนจะมีผีออกมาเต้นระบำด้วยหรือเปล่านะ

... ...

เอี๊ยด—

เอี๊ยด—

เสียงคล้ายเครื่องจักรเก่าแก่ที่กำลังทำงานอย่างยากลำบากดังสะท้อนอยู่ในห้องนอนอันเงียบสงัด

แสงไฟที่เคยสว่างเริ่มกะพริบติดๆ ดับๆ อย่างเหนื่อยอ่อน

สายลมพัดมาหอบหนึ่ง ทำให้โคมไฟระย้าที่เพดานแกว่งไปมา

แกว่งไป... แกว่งมา... แกว่งไป... แกว่งมา...

ท่ามกลางแสงไฟที่วูบวาบ ปรากฏวัตถุหนักรูปทรงคล้ายมนุษย์แขวนต่องแต่งอยู่ใต้โคมไฟระย้านั้น

มันแกว่งไกวตามโคมไฟไปทางซ้ายที... ขวาที...

ซ้ายที... ขวาที...

ปลายนิ้วเท้าที่แข็งทื่อและขาวซีดเฉียดผ่านเส้นผมของชายหนุ่มที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง

ท่ามกลางความเงียบเชียบ

ชายคนนั้นดูเหมือนจะนอนไม่สบายตัวนัก เขาพลิกตัวไปมา

ในจังหวะนั้นเอง เขาก็ยกมือขึ้นโบกปัดไปข้างบนราวกับกำลังรำคาญยุง

เพียะ!

ฝ่ามือนั้นฟาดเข้าที่เท้าอันแข็งทื่อจนเสียศูนย์

ร่างที่แขวนอยู่พร้อมกับโคมไฟระย้าเหวี่ยงตัวอย่างรุนแรง

เอี๊ยด—

"อากาศแบบนี้ทำไมยังมียุงอยู่อีกนะ..."

ชายหนุ่มพึมพำออกมาก่อนจะกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นแล้วหลับต่อไป

พรึ่บ—

แสงจากโคมไฟระย้ากะพริบอ่อนแรงลงก่อนจะดับสนิท

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด

อุณหภูมิเริ่มลดฮวบลง จนกลายเป็นความหนาวเย็นที่เสียดแทงไปถึงกระดูก

... ...

"พวกนาย ฉันขอกราบเลย! เขาเขากล้าตบหน้าผีพรายพยนต์ที่กำลังแขวนคออยู่อย่างนั้นเหรอ!"

"คราวก่อน มีคนดูช่องอื่นแค่จ้องหน้าผีพรายพยนต์นานเกินไปหน่อยก็ถูกกินรวบทั้งตัวเลยนะ!"

กลุ่มคนในห้องถ่ายทอดสดต่างเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

ตั้งแต่วินาทีที่ไฟเริ่มกะพริบ พวกเขาก็เดาได้แล้วว่าผีกำลังจะโผล่ออกมา

จนกระทั่งแสงไฟวูบวาบ และเงาดำปรากฏตัวขึ้นใต้โคมไฟ

หลายคนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ในช่องถ่ายทอดสดอื่นๆ ก่อนหน้านี้ เคยมีผีพรายพยนต์ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน

และสุดท้ายช่องเหล่านั้นก็ต้องปิดตัวลง

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาสำหรับมือใหม่ หากผีพรายพยนต์ต้องการจะฆ่าคน มันก็มีกฎเกณฑ์ข้อบังคับอยู่บ้าง

—นั่นคือ คนคนนั้นต้องไม่ตื่นขึ้นมา

แต่เกือบจะไม่มีใครเลยที่สามารถนอนหลับไปจนถึงเช้าในโลกสยองขวัญได้

และใครก็ตามที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็มักจะไม่มีใครรอดชีวิตไปได้

"เจ้าของช่องกำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองแท้ๆ..."

"หวังว่าเขาจะไม่ตื่นนะ ขอให้หลับไปจนตายนั่นแหละ"

... ...

"หนาวจัง..."

เมื่อผีพรายพยนต์ปล่อยไอเย็นออกมาอย่างต่อเนื่อง

เจียงเย่เริ่มตัวสั่นเทา สติที่พร่าเลือนค่อยๆ กลับคืนมาทีละน้อย

ดูเหมือนเมื่อกี้เขาเพิ่งจะตบยุงไปใช่ไหมนะ

ยุงเหรอ

ในโลกสยองขวัญมียุงด้วยหรือไง

แล้วความรู้สึกเมื่อครู่นี้...

สัมผัสเย็นเฉียบยังคงหลงเหลืออยู่ที่ฝ่ามือของเขาเลย...

เมื่อกี้เขาตบอะไรไปกันแน่

แหม่ะ—

ของเหลวเย็นๆ หยดลงจากเบื้องบนสู่ใบหน้าของเจียงเย่ มันมีกลิ่นคาวเลือดเจือจาง

มันไหลผ่านคิ้ว ลากยาวมาตามสันจมูก

มันเป็นการยากนักที่จะหยุดปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกายของมนุษย์

คิ้วของเจียงเย่กระตุกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

"แกไม่ได้หลับอยู่จริงๆ ด้วย..."

เสียงอันวังเวงดังมาจากเหนือศีรษะ

มันแฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกและจิตสังหารอันเข้มข้น

เจียงเย่เบิกตาโพล่งขึ้นทันที

เขาเห็นร่างของชายคนหนึ่งโน้มตัวลงมาหา ใบหน้าที่ขาวซีดเกือบจะแนบชิดกับใบหน้าของเขาเอง

ของเหลวที่หยดลงมานั้นคือน้ำตาเลือดที่ไหลรินออกจากดวงตาของอีกฝ่าย

ด้วยสัญชาตญาณที่สั่งการโดยฉับพลัน

เจียงเย่ยกมือขวาขึ้นแล้วฟาดออกไปข้างบนสุดแรง

เพียะ!

"...แกทำฉันตกใจแทบตาย!"

แควก—

แผ่นยันต์แผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวซีดของผีพรายพยนต์

ตรงจุดที่ยันต์สัมผัสกับผิวหน้ามีประกายไฟเล็กๆ ปะทุขึ้น

ร่างของผีพรายพยนต์ชะงักแข็งค้างไปชั่วครู่

พลังทำลายล้างอาจจะไม่สูงนัก

แต่พลังทำลายศักดิ์ศรีนั้นรุนแรงมหาศาล

"ขอโทษที... ผมเป็นพวกตื่นมาแล้วอารมณ์ไม่ค่อยดี อย่าถือสากันเลยนะ"

เจียงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจเป็นที่สุด

แต่มันไร้ผล

จิตสังหารของผีพรายพยนต์รุนแรงขึ้นกว่าเดิม น้ำตาเลือดไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

แผ่นยันต์บนใบหน้าของมันเริ่มมอดไหม้จากด้านล่าง จนกระทั่งสูญเสียพลังไปในที่สุด

"แผ่นยันต์ระดับต่ำมันอ่อนเกินไปจริงๆ สินะ..."

เจียงเย่สะบัดผ้าห่มทิ้ง

เขาเลิกชายเสื้อขึ้น

เผยให้เห็นร่างกายที่ถูกแปะไว้ด้วยยันต์จนทั่ว

ในเวลาเดียวกัน เขาก็หยิบยันต์ปึกใหญ่ออกมาแล้วปาขึ้นไปข้างบนโดยตรง

ในชั่วพริบตา

แสงไฟจากแรงปะทุระเบิดขึ้นภายในห้อง

ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าที่แลบพราย

ใบหน้าของผีพรายพยนต์บิดเบี้ยวผิดรูป

ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความโกรธแค้น!

มันถูกมดปลวกตัวหนึ่งวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว!!!!

"แกทำให้ฉันนึกถึงประโยคหนึ่งที่ว่า... 'หวยหมินเองก็ยังไม่ได้นอนเหมือนกัน'"

"คืนนี้เรามานั่งคุยกันยาวๆ หน่อยเป็นไง"

เจียงเย่อาศัยจังหวะที่ร่างกายของอีกฝ่ายยังคงแข็งทื่อ

เขารีบปีนไปอยู่ด้านหลังของผีพรายพยนต์แล้วดึงด้ายสีดำยาวเหยียดเส้นหนึ่งออกมา

... ...