บทที่ 3 ซาดาโกะโกรธจนร้องไห้

บทที่ 3 ซาดาโกะโกรธจนร้องไห้

“บทเพลงอันร้อนแรงคือความคาดหวังของพวกเรา...”

“การร้องเพลงไปเดินไปคือความสำราญใจที่สุด!”

“...”

ซาดาโกะขยับร่างกายกระโดดโลดเต้นไปตามจังหวะดนตรีอันสนุกสนาน เลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณแทบเท้าของเธอ

ในเวลานี้ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

เธออยากจะฆ่าเขา! ความเกลียดชังและความยึดติดนั้นเติมเต็มอยู่ในห้วงความคิด เธอปรารถนาจะฉีกร่างเขาสู่ออกเป็นล้านชิ้นแล้วค่อยๆ กัดกินทีละนิด

มันควรจะเป็นเช่นนั้น แต่ว่า!

ทำไมเธอถึงกำลังเต้นอยู่ล่ะ?! ทำไมทุกเซลล์ในร่างกายของเธอถึงกู่ร้องว่า ‘ฉันอยากเต้น ฉันอยากเต้น’

เธอถลึงตาใส่เจียงเย่อย่างดุร้าย คล้ายต้องการจะกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนมาบ้าง

“ฉันจะฆ่าแก!”

เจียงเย่ปรบมือให้ “...ตกลงครับ”

แม้ว่าลีลาการเต้นของเธอจะไม่ค่อยเข้าขั้น แต่ความกระตือรือร้นนั้นก็น่าชื่นชม เขาจ้องมองซาดาโกะที่กำลังร่ายรำ พลางชำเลืองดูโทรทัศน์บนพื้นที่กำลังบรรเลงดนตรี

เมื่อนึกถึงเสียงเพลงที่ดังมาจากลานกว้างในทุกค่ำคืน... เขาคาดคะเนว่าการเต้นแอโรบิกในลานกว้างนี้คงจะกินเวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง ซึ่งน่าจะเพียงพอจนกว่าภาพยนตร์จะจบลง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเย่ก็หักข้อนิ้ว สายตาที่จ้องมองซาดาโกะแฝงไปด้วยความตื่นเต้น

ซาดาโกะที่กำลังเหวี่ยงแขนบิดเอวเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ “แก... แกคิดจะทำอะไร?”

เมื่อเห็นเจียงเย่ก้าวเข้ามาหาทีละก้าว ซาดาโกะก็มีความรู้สึกอยากจะยกมือขึ้นกอดอก ปัญญาชนฆ่าได้หยามไม่ได้!

ทว่าในขณะที่ซาดาโกะตัดสินใจจะสู้ตาย เจียงเย่กลับก้าวข้ามเธอไป เขาจัดการตั้งโทรทัศน์ที่อยู่ด้านหลังเธอให้ตรง แล้วมุดเข้าไปในบ่อน้ำภายในหน้าจอทันที

ซาดาโกะ: “?!?!”

...

“นี่มันเรื่องช็อกที่สุดในรอบปีเลยนะ! ปล้นบ้านเขาตอนเขากำลังเต้นเนี่ยนะ!”

“แม่ถามว่าทำไมฉันถึงนั่งคุกเข่าดูถ่ายทอดสด!”

“สุดยอด! ไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลย!”

ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดต่างตกตะลึงจนเริ่มสงสัยในชีวิต แม้แต่อาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นก็ยืนอึ้งไปตามๆ กัน

เจียงเย่โหดขนาดนี้เลยเหรอ? การถ่ายทอดสดช่องอื่นถ้าไม่มุ่งมั่นถอดรหัสลับ ทำภารกิจ ก็มักจะตายกันซ้ำซาก ทั้งตายท่ายืน ตายท่านั่ง หรือไม่ก็ตกหลุมตาย สารพัดวิธีตายที่มีให้เห็น

มีเพียงของเจียงเย่เท่านั้นที่ต่างออกไป ในการถ่ายทอดสดเอาชีวิตรอดสุดสยอง ผีไม่ฆ่าคนแต่กลับลุกขึ้นมาเต้น ส่วนคนก็ไม่หนีตายแต่กลับนั่งชมการเต้นแถมยังปรบมือให้! และสุดท้าย เขายังบุกไปยกเค้าบ้านของซาดาโกะหน้าตาเฉย!

มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

...

ภายในห้องเรียน นักศึกษาต่างหันมาสบตากันอย่างพูดไม่ออก ในห้องพักครู เหล่าอาจารย์ก็ตกอยู่ในสภาวะเดียวกัน เดิมทีหลังจากทราบว่ามีนักศึกษาเข้าสู่โลกสยองขวัญ ทุกคนต่างเตรียมใจสำหรับข่าวร้ายไว้แล้ว แต่พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้

“เจียงเย่...” อาจารย์สาวคนหนึ่งมองไปที่อาจารย์เจียง “เขาคือเด็กคนที่ชอบพูดคนเดียวในวิชาจำลองสถานการณ์สยองขวัญใช่ไหมคะ”

อาจารย์เจียงเหงื่อซึมเต็มใบหน้า เขาปาดเหงื่อพลางพยักหน้า ในตอนนั้นทุกคนแค่คิดว่าเด็กคนนี้ดูแปลกพิลึก ไม่คิดเลยว่าพอเข้าสู่โลกสยองขวัญจริงๆ เขาจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้

อาจารย์สาวกดติดตามห้องถ่ายทอดสดทันที ในเวลาเดียวกัน การกระทำที่เหนือชั้นของเจียงเย่ก็แพร่กระจายไปทั่วโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว จนขึ้นเป็นคำค้นหายอดนิยม

#คนแรกที่ปล้นบ้านซาดาโกะ!#

#ซาดาโกะโกรธจนร้องไห้#

#ท่าสังหารใหม่ของซาดาโกะ เต้นจนคนขำตาย#

บางคนคิดว่านี่คือคู่มือกลยุทธ์จึงเข้ามาเก็บข้อมูลวิธีใหม่ๆ ในการรับมือกับผี บางคนเข้ามาดูเพื่อป้องกันตนเองหากต้องเข้าสู่เกมในอนาคต และยังมีพวกสร้างมีมอีกมากมายที่รู้แค่ชื่อหัวข้อก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา

“ซาดาโกะขำตาย หรือว่าคนดูจะขำตายก่อนกันแน่?”

“ตามชื่อเสียงมาเลยนะเนี่ย ได้ยินว่าที่นี่มีการถ่ายทอดสดเต้นรำเหรอ?”

“อยากรู้จังว่าในบ้านซาดาโกะมีอะไรบ้าง?”

...

เจียงเย่ไม่ได้รับรู้เลยว่าโลกภายนอกคึกคักเพียงใด ก้นบ่อน้ำนั้นมืดสนิท เขาจึงทำได้เพียงคลำหาสิ่งของที่อาจมีประโยชน์ท่ามกลางความมืด โชคดีที่มีข้อความจากระบบแจ้งเตือนขึ้นหลังจากเขาสัมผัสกับไอเทมพิเศษ

(ชุดเดรสสีขาวของซาดาโกะ)

ชุดเดรสเหรอ? ไม่เอาดีกว่า

(คู่มือยันต์)

ยันต์? ทำไมซาดาโกะถึงเก็บของพวกนี้ไว้ล่ะ? เก็บไว้ก่อนแล้วกัน

(ยางรัดผมของซาดาโกะ)

(สมุดบันทึกสำคัญของเครื่องจักรทำข้อสอบแห่งเมืองเล็ก)

(ข้อความสยองขวัญ: กระตุ้นภารกิจลับ — สมุดบันทึกที่หายไปของนักสอบแห่งเมืองเล็ก (1/3))

(เครื่องจักรทำข้อสอบแห่งเมืองเล็กเพิ่งทำสมุดบันทึกสำคัญหายไป มันอยู่ที่ไหนกันนะ? เขาหาไม่เจอเลยสักนิด)

“อ้อ สมุดบันทึกของฉันเองเหรอ? ยัยเด็กคนนี้ไม่ซื่อสัตย์เลยนะ!” เจียงเย่บ่นพึมพำพลางซุกสมุดบันทึกใส่กระเป๋า

ขโมยของของฉันแล้วยังจะมาฆ่าฉันอีก! ถ้าไม่หยิบของไปมากกว่านี้คงเสียดายแย่ เจียงเย่ตัดสินใจหยิบชุดเดรสสีขาวมาหนึ่งชุด ใช้มันห่อข้าวของที่เก็บได้จากก้นบ่อจนเป็นห่อใหญ่ แล้วผูกไว้รอบคอ

จากนั้นเมื่อกะเวลาได้ที่ เขาก็เขย่งตัวขึ้น ใช้มือยันผนังบ่อน้ำแล้วเริ่มปีนกลับขึ้นไป บ่อน้ำที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ปีนได้ไม่ยากนัก ในเวลาไม่นานเจียงเย่ก็ถึงปากบ่อ

ตอนที่มุดออกจากโทรทัศน์ เขาติดอยู่ครู่หนึ่งเพราะห่อของที่คอใหญ่เกินไป เจียงเย่ต้องออกแรงลากตัวเองออกมา ซาดาโกะมองดูเขาที่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง แล้วก็ได้รู้ความจริงว่าไอ้หมอนี่มุดลงไปทำไม

ไอวิญญาณพลุ่งพล่านรอบกายเธอ เส้นผมสีดำสยายปลิวว่อนอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้คนสารเลว!!!!”

“ฉันต้องฆ่าแกให้ได้—”

ซาดาโกะกรีดร้อง ทว่าเสียงเพลงที่หยุดลงกะทันหันทำให้เธอถูกดึงกลับเข้าสู่โทรทัศน์ไปพร้อมกัน เพราะแผ่นภาพยนตร์เล่นจนจบแล้ว ห้องเล็กๆ กลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง คราบเลือดบนพื้นก็เลือนหายไปด้วย

(แจ้งเตือนจากระบบ: คุณได้รับ "คำสาปของซาดาโกะ")

(เธอสาบานว่าไม่ว่าคุณจะหนีไปที่ไหน เธอจะตามล่าคุณจนถึงที่สุด! พลังวิญญาณ +5, พลังข่มขวัญ +5)

(โอกาสที่จะถูกซาดาโกะตามล่า +15% เข้าใกล้ห้องที่มีโทรทัศน์โดยไม่รู้ตัว +10)

(แมลงตัวน้อยที่เคลื่อนไหวในความมืดเริ่มมีความลังเล)

...

(ภารกิจที่หนึ่งสำเร็จ!)

(ภารกิจที่สอง: อยู่ในห้องนี้ให้ครบ 24 ชั่วโมง เคล็ดลับการทำคะแนนสูงของเครื่องจักรทำข้อสอบแห่งเมืองเล็กคือ ความขยัน ความขยัน และความขยัน!)

...

“พลังวิญญาณ?”

“ตามข่าวทางการ บอกไว้ว่าต้องมีพลังวิญญาณเท่านั้นถึงจะสัมผัสตัวผีได้จริงๆ ใช่ไหมนะ?”

“ยิ่งมีพลังวิญญาณมาก บางทีอาจจะถึงขั้นต่อยผีได้เลยหรือเปล่า?”

“ถ้าอย่างนั้นคำสาปของซาดาโกะก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง...”

เจียงเย่ครุ่นคิดพลางลงมือถอดประกอบโต๊ะและเก้าอี้ เขาใช้แผ่นไม้และตะปูตอกปิดตายโทรทัศน์ไว้ แม้จะปิดไม่ได้สนิท แต่อย่างน้อยก็ช่วยถ่วงเวลาได้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็วางแก้วน้ำที่เหลือรอดอยู่ใบหนึ่งไว้บนหลังโทรทัศน์ จากนั้นก็หยิบไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดห้อง

เมื่อเสร็จสิ้นทั้งหมด เขาก็กลับมานั่งที่โซฟา แล้วกางห่อของขนาดใหญ่ที่เพิ่งหิ้วกลับมาลงบนโต๊ะกาแฟ

ภายในมีของจิปาถะปนเปกันอยู่ ทั้งจานหยกขาว ผ้าที่มีลวดลายประหลาด หวีไม้... แม้แต่ของที่ดูธรรมดาก็ยังมีไอวิญญาณและความแค้นแฝงอยู่ ในบรรดานั้น มีของสามชิ้นที่มีรายละเอียดต่างออกไป

(คู่มือยันต์: อาจจะเป็นของที่นักพรตบางท่านทิ้งไว้ แต่มันได้กลายเป็นของสะสมของคนอื่นไปแล้ว)

(หวีไม้: ซาดาโกะใช้หวีผมยาวของเธอทุกวัน การใช้หวีไม้นี้จะทำให้ผมยาวสลวยไม่พันกันตลอดทั้งวัน)

(เส้นผมสีดำสามเส้น: เส้นผมที่มีความแค้นแฝงอยู่ เป็นของโปรดของผีแขวนคอ)

“เส้นผมนี่ดูเหมือนจะใช้เป็นอาวุธได้นะ...” เจียงเย่มองดูขยะของขลังเหล่านั้น ของธรรมดาทั่วไปยากจะทำอันตรายผีได้จริงๆ อาวุธทำมือที่เจียงเย่ทำไว้ก่อนหน้ามีประโยชน์เพียงแค่ช่วยปลอบประโลมจิตใจเท่านั้น แต่ของที่มีความแค้นและไอวิญญาณแฝงอยู่ย่อมแตกต่างออกไป เพราะพวกมันสามารถทำร้ายวิญญาณได้ เพียงแต่ระดับความเสียหายจะต่างกันไปตามประเภท ดังนั้นของพวกนี้น่าจะใช้เป็นอาวุธแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งได้

สำหรับคู่มือยันต์ เจียงเย่ลองเปิดอ่านดู พบว่าส่วนใหญ่บันทึกวิธีเขียนยันต์ระดับต่ำไว้ ยันต์ระดับกลางและระดับสูงมีอยู่น้อยมาก และตามคำเตือนท้ายเล่ม คนธรรมดาไม่สามารถเขียนยันต์ระดับสูงส่งเดชได้

“ซาดาโกะคนนี้... ทำไมถึงจนจังนะ?” เจียงเย่ขมวดคิ้วพลางค้นในห่อของต่อไป ทันใดนั้นมือของเขาก็ชะงักลง “นี่มันอะไรกัน?”

(ม้วนเทปวิดีโอของซาดาโกะ: เธอเคยคิดจะเซอร์ไพรส์เขาในวันนัดพบ แต่สุดท้ายกลับเหลือเพียงความสยดสยอง การใช้ม้วนเทปนี้สามารถดึงเป้าหมายเข้าสู่ภาพหลอน "นัดพบ" ได้)

ดวงตาของเจียงเย่เป็นประกาย นี่มันของดีชัดๆ! เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ เขาก็หันไปมองเครื่องเล่นดีวีดีใต้โทรทัศน์ทันที ที่นั่นยังมีแผ่นภาพยนตร์อีกแผ่นคาอยู่!

(นัดพบ: คุณต้องการความรักที่แสนหวานไหม? คุณอยากสัมผัสความสุขของการเป็นคู่รักหรือเปล่า? เปิดเล่นสิ!)

(คำแนะนำ: ไม่สามารถนำออกจากโรงแรมได้)

เจียงเย่: “...นี่คือความสุขของการเป็นคู่รักเหรอ?” ประเภทที่ต้องแลกด้วยชีวิตสินะ?