บทที่ 1 เกมมาถึงความเป็นจริง!

【ขอแสดงความยินดี คุณบำเพ็ญเซียนมาพันล้านปี ระดับถึงจักรพรรดิสูงสุด เป็นการดำรงอยู่ที่โดดเด่นในหมื่นยุค】

【เกมจะปิดเซิร์ฟเวอร์ในอีกสิบนาที โปรดเพลิดเพลินกับช่วงเวลาสุดท้าย】

ดาวน้ำเงิน มหาวิทยาลัยฉินตู

เฉินหลานที่นอนอยู่บนเตียงในหอพักมองดูข้อความในหน้าจอเกมบนมือถือ ถอนหายใจ

เล่นเกมมาเป็นสิบปี ในที่สุดก็จะจบแล้วหรือ? เกมนี้บนมือถือชื่อว่า 【ชีวิตบำเพ็ญเซียน】 เป็นเกมบำเพ็ญเซียนที่ฮิตที่สุดเมื่อสิบปีก่อน เน้นที่มนุษย์ธรรมดาจะกลายเป็นเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดได้อย่างไร

แม้ว่าจะมีผู้เล่นที่เติมเงินเยอะ แต่เฉินหลานก็ยังคงเล่นด้วยความรักและความพยายาม เล่นมาเต็มสิบปี

สิบปี เขาจากมือใหม่กลายเป็นอันดับหนึ่งในตารางเกมของเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมด ระดับจักรพรรดิสูงสุดเพียงหนึ่งเดียว ใต้เขาไม่มีแม้แต่ระดับจักรพรรดิ

เพียงเพราะเกมนี้ค่อยๆ เลิกฮิตแล้ว ในหนึ่งปีที่ผ่านไม่มีใครเล่นเลยนอกจากเขาที่มีระดับตอนนั้นแค่ระดับจักรพรรดิ และยังเล่นต่อมาจนถึงวันนี้

“เหลืออีกสิบนาที ให้ฉันบอกลาพวกคุณครั้งสุดท้ายเถอะ” เฉินหลานถอนหายใจ เปิดระบบเพื่อนในเกม มองดูรูปโปรไฟล์ที่เป็นสีเทา เพราะไม่มีใครออนไลน์

คนที่ออนไลน์ล่าสุดคือเมื่อห้าปีก่อน เป็นคู่บำเพ็ญในเกมของเขา 【สุ่ยเซียนจื่อ】

เฉินหลานยังจำได้ลางๆ ตอนนั้นสาวคนนี้เพิ่งรู้จักเกมนี้ เล่นด้วยความอยากลอง และมองหาคนแนะนำในช่องแชทโลก

บังเอิญเขาออนไลน์อยู่ ก็เลยเพิ่มเพื่อนและพาไปฆ่ามอนสเตอร์ เก็บอุปกรณ์ ทำดันเจี้ยน เพิ่มความสนิทสนม สุดท้ายก็กลายเป็นคู่บำเพ็ญกันในเกม

น่าเสียดายที่เธอเล่นประมาณสองเดือน ก็ต้องทำงานแล้ว จึงค่อยๆ ออนไลน์น้อยลง

ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

“ลาก่อน สุ่ยเซียนจื่อ” เฉินหลานส่งข้อความให้ แม้จะรู้ว่าเธอไม่เห็น แต่เขาก็ยังอยากบอกลา

เขาไม่ได้มีแค่คู่บำเพ็ญคนนี้ ยังมีอีกหลายคน เพราะเกมนี้ไม่มีข้อจำกัดในการมีคู่บำเพ็ญ เขามีประมาณเจ็ดแปดคน

เขาส่งข้อความบอกลาคู่บำเพ็ญทุกคน นี่ก็ถือว่าเป็นการบอกลาเกมนี้

เหลืออีกแปดนาที เขาไปท้าประลองกับคู่แข่งในสิบอันดับแรกของตาราง

แม้คนจะไม่ออนไลน์ แต่สามารถท้าประลองได้ ถ้าชนะก็ทำให้คู่แข่งลดระดับได้

ก่อนหน้านี้เขามักถูกคนเหล่านี้ท้าประลองจนลดระดับไปมาก แต่ด้วยความพยายามของเขา ก็ยังคงทนจนคนเหล่านี้ออฟไลน์

แล้วก็ท้าประลองกับพวกเขาทุกวัน ทำให้พวกเขาลดระดับ มีหลายคนที่ลดไปหนึ่งระดับใหญ่

“ลาก่อน คู่แข่งในอดีต” เฉินหลานถอนหายใจในใจ

ความเหงาเข้ามาในใจ เกมที่อยู่กับเขามาสิบปีปิดเซิร์ฟเวอร์และปิดตัวลง รู้สึกเสียดาย

เริ่มเล่นตั้งแต่ม.ต้น จนปีนี้เกือบจบมหาวิทยาลัยแล้ว ยังเล่นอยู่ ความรู้สึกนี้ ไม่มีใครเข้าใจได้

จากไม่มีอะไรเลย จนตอนนี้มีทุกอย่าง ทั้งสมบัติระดับเทพและอาวุธวิญญาณ สัตว์ขี่ระดับเทพ ระดับบำเพ็ญที่ไร้เทียมทาน สัตว์เลี้ยงระดับเทพ กระเป๋าและคลังเต็มไปด้วยไอเท็มและยาเม็ด ใช้ไม่หมด

ทั้งหมดนี้ต้องบอกลาแล้ว

เวลายังเหลืออีกหนึ่งนาทีสุดท้าย เกมจะปิดเซิร์ฟเวอร์และปิดตัวลง

เฉินหลานเปิดช่องโลก มองดูกรอบแชทที่ว่างเปล่า พิมพ์ข้อความ

“ลาก่อน ชีวิตบำเพ็ญเซียน คุณคือเกมที่สนุกที่สุดที่ฉันเคยเล่น ลาก่อนทุกคน เราจะพบกันอีกถ้ามีวาสนา”

แม้จะรู้ว่าไม่มีใครตอบเขา แต่เขากำลังบอกลาเกม

“เฮ้ ลูกชาย ไปกินข้าวไหม?” ตอนนี้ เพื่อนร่วมห้องหลัวเทาหอบลูกบาสเก็ตบอลเข้ามาเหงื่อเต็มหัว

“ไปสิ ในเมื่อ ลูกชายเรียกพ่อไปกินข้าว ก็ต้องไป” เฉินหลานปิดหน้าจอมือถือ เดินตามหลัวเทาออกจากหอพัก

แต่เขาไม่รู้ว่า หน้าจอเกมปรากฏข้อความอีกครั้ง

【ปิดเซิร์ฟเวอร์เกม】

【อีกครึ่งชั่วโมง เกมจะปรากฏในความเป็นจริง!】

……

โรงอาหาร

“ลูกชาย ทำไมดูเงียบๆ ไม่สบายใจหรือ?” หลัวเทากินน่องไก่ มองเฉินหลานด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร แค่มีบางอย่างต้องจากฉันไปตลอด รู้สึกเสียดายนิดหน่อย” เฉินหลานส่ายหัวแล้วยิ้มเล็กน้อย

“คงไม่ใช่แฟนสาวทิ้งนายไปหรอกนะ ไม่ใช่สิ นายไม่มีแฟนสาวนี่ หรือว่านายแอบมีแฟนลับๆ?” หลัวเทารู้สึกว่าน่องไก่ไม่อร่อยแล้ว ถามด้วยความสงสัย

ในหอพัก แอบมีแฟนลับๆ เทียบเท่ากับความผิดร้ายแรง “กินของนายเถอะ ฉันไม่มีเวลาหาแฟนหรอก ยุ่งยากเกินไป” เฉินหลานพูดอย่างไม่พอใจ

ในสังคมตอนนี้หาแฟนสาว ต้องใช้เงินหรือไม่ก็ใช้ชีวิต ใครจะกล้าหา

ถ้าพลาดไปเจอตัวตึงระดับพระเจ้า (Version T0*) จะไม่เสียทั้งสองอย่างเลยหรือ?

ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง

“ทำไมล่ะ นายก็ไม่ได้หน้าตาแย่ แถมบ้านก็มีเงินนิดหน่อย หาแฟนสาวก็ดีนะ ใกล้จบแล้ว นายยังโสดอยู่เลย” หลัวเทาไม่เข้าใจ

เฉินหลานเป็นคนที่หล่อที่สุดในหอพัก ออกไปข้างนอกก็มีสาวๆ ขอไลน์ แต่เขาก็ไม่คุย

ถ้าเขามีหน้าตาแบบนี้ คงเป็นเจ้าชายแห่งมหาวิทยาลัยฉินตูแล้ว จีบสาวทั่วมหาวิทยาลัย

“ไม่สนใจ ไม่พูดแล้ว รีบกินข้าวกลับไปเล่นเกม”

“โอเค เดี๋ยวฉันจะเล่นหลานหลิงหวังทรมานเสี่ยวเฉียว”

“งั้นฉันเล่นโซ่วเยว่”

“ไปเถอะ นายจะหลอกฉันอีกแล้ว”

ทั้งสองเริ่มแข่งขัน ใครกินข้าวเสร็จก่อน คนอื่นจะช่วยออกค่าข้าวเย็น

ทั้งสองรีบกินข้าว สุดท้ายผู้ชนะคือเฉินหลาน

“นายเป็นผีหิวหรือไง กินเร็วขนาดนี้ ฉันแพ้อีกแล้ว ยอมแพ้จริงๆ” หลัวเทาไม่สบายใจ

“ฮ่าๆ นายต้องฝึกกินให้เยอะๆ”

ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกลับไปที่หอพัก เพิ่งนอนลง ก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องดังสนั่น! “ว้าว วันสิ้นโลกหรือเปล่า?” หลัวเทาตกใจ

เฉินหลานมาที่ระเบียง มองดูท้องฟ้าที่มีเมฆดำหนาทึบ ฟ้าแลบฟ้าร้อง เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ลมพัดแรง ราวกับวันสิ้นโลกมาถึงจริงๆ

“ต้อง...เก็บผ้าแล้ว” เฉินหลานรีบเก็บผ้าที่ระเบียง กลับไปนอนบนเตียงเตรียมเปิดเกม

แต่ในขณะนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองของเขา! 【เกมฮวาเซีย: ชีวิตบำเพ็ญเซียน】

【อีกหกสิบวินาทีจะปรากฏขึ้น!】

“เกิดอะไรขึ้น?!” หลัวเทากระโดดขึ้นจากเตียง มองไปรอบๆ ด้วยความตกใจ

“นายก็ได้ยิน?!” เฉินหลานมองหลัวเทาด้วยความประหลาดใจ

ปรากฏว่าทุกคนได้ยิน

“อืม ฉันก็ได้ยิน เกมอะไรปรากฏ ชื่อว่าชีวิตบำเพ็ญเซียน นี่คือเกมอะไร?” หลัวเทางงงวย

เฉินหลานตอบสนองทันที รีบหยิบมือถือ เลื่อนหน้าจอ มองดูซอฟต์แวร์เกมที่คุ้นเคย เขาคลิกอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่มีปฏิกิริยา

หรือว่า เกมนี้จะปรากฏจริงๆ?

ปรากฏหมายความว่าอะไร? คือทุกอย่างในเกมจะปรากฏออกมาหรือ? “หรือว่าวันสิ้นโลกจะมาถึง?” หลัวเทาตะโกนด้วยความตกใจ อารมณ์เล่นเกมหายไปหมด

และข้างนอกมีเสียงของเพื่อนๆ ดังขึ้น เปิดประตูหอพักดู ทุกคนต่างตกใจ

“ว้าว วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว!”

“ชีวิตบำเพ็ญเซียน นั่นคือเกมอะไร ฉันไม่เคยได้ยิน”

“ฉันรู้ นั่นคือเกมที่ปรากฏเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นฉันเล่นครึ่งเดือนแล้วก็เลิก”

“ว้าว ฉันเพิ่งเล่นเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ตอนนั้นขึ้นถึงระดับสร้างฐานแล้วพบว่าเติมเงินเยอะเกินก็เลิก”

“พวกนายพูดแบบนี้ ฉันก็เคยเล่น ตอนนั้นเกมนี้ฮิตมาก ฉันเหมือนจะอยู่ระดับจินตัน”

“ถ้าเป็นแบบนี้ เราจะกลายเป็นเซียนเหมือนในนิยายและเกมได้จริงๆ หรือ?”

เพื่อนบางคนกังวล บางคนดีใจมาก

เพื่อนที่กังวลเพราะไม่เคยเล่นเกมนั้น ส่วนคนที่ตื่นเต้นเพราะพวกเขาเล่นและไม่อ่อนแอ

ในขณะนั้น เสียงดังขึ้นอีกครั้งในสมองของทุกคน

【หกสิบวินาทีผ่านไปแล้ว การปรากฏเริ่มต้น】

【อันดับแรก ระดับบำเพ็ญปรากฏ】

(จบตอน)

*T0 : คำนี้มาจากวงการเกม "T0" (Tier 0) หมายถึง ตัวละครที่เก่งที่สุดในแพตช์นั้นๆ โกงที่สุด จนไม่มีใครสู้ได้ ในบริบทนี้ใช้จิกกัด "ผู้หญิงที่มีเงื่อนไขสูงมาก" หรือพวกที่เรียกร้องสิทธิ์จนเกินพอดี (เช่น สิทธิสตรีแบบสุดโต่ง หรือคนที่ตั้งมาตรฐานฝ่ายชายไว้สูงริบโดยที่ตัวเองไม่ทำอะไรเลย) จนฝ่ายชายรู้สึกว่าสู้เท่าไหร่ก็ไม่ชนะ และมีแต่จะเสียกับเสีย