บทที่ 28 ลู่จืออี

บทที่ 28 ลู่จืออี

หุ่นยนต์ลูลู่มีความสูง 1.25 เมตร ลำตัวและศีรษะกลมมนทอประกายโลหะแวววาว เขากวางขนาดจิ๋วสีน้ำตาลอมชมพูสองข้างบนหัวดูน่ารักเป็นพิเศษ

หลังจากชื่นชมความงามของหุ่นยนต์ลูลู่ได้พักหนึ่ง สวี่จือส่วงก็เริ่มจากติดตั้งศิลาพลังงานระดับสูงรสหญ้าให้แก่มัน

จากนั้นเธอจึงบรรจงกดลายนิ้วมือลงบนสวิตช์เปิดเครื่องที่ด้านหลัง และป้อนข้อมูลเสียงเพื่อลงนามในสัญญากับหุ่นยนต์—

ผู้ทำสัญญาจะต้องไม่ละเมิดหุ่นยนต์ไม่ว่าทางใดก็ตาม ทั้งทางพฤติกรรมและทางอารมณ์ หากผู้ทำสัญญาละเมิดข้อกำหนด สัญญาจะสิ้นสุดลงโดยอัตโนมัติ และหุ่นยนต์จะถูกเรียกคืนโดยผู้ผลิต

สัญญานี้ความจริงแล้วคือกฎหมายคุ้มครองหุ่นยนต์ขั้นพื้นฐานฉบับบังคับใช้

บนดาวโนเอล หุ่นยนต์ที่ได้รับการเปิดใช้งานแล้วจะมีความรู้สึกนึกคิดและอารมณ์ที่หลากหลายไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่น

อย่างไรก็ตาม พวกมันถูกตั้งโปรแกรมให้เชื่อฟังคำสั่งของผู้ถือครองอย่างไร้เงื่อนไข และถูกสั่งห้ามไม่ให้ทำร้ายผู้ถือครองอย่างเด็ดขาด ไม่ว่าจะถูกปฏิบัติอย่างไรก็ตาม

นี่เป็นประเด็นเรื่องสิทธิหุ่นยนต์ที่เปราะบางมาก ต้องใช้เวลาต่อสู้กว่า 100 ปีโดยเผ่าจักรกลและเหล่านักมนุษยธรรมบนดาวโนเอลสไตน์ กว่าจะได้มาซึ่งสิทธิขั้นพื้นฐานที่สุดสำหรับหุ่นยนต์ทุกตัวเช่นนี้

"ปี๊บ หุ่นยนต์ลูลู่ รุ่นโอเยีย 2077 ฤดูใบไม้ร่วง เปิดใช้งานสำเร็จ กรุณาตั้งชื่อ"

สวี่จือส่วงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะป้อนชื่อ ลู่จืออี ลงไป

ทันทีที่ยืนยันชื่อ หุ่นยนต์ลูลู่ก็ลืมดวงตาอิเล็กทรอนิกส์กลมโตสีน้ำตาลอมชมพูที่ดูหวานหยาดเยิ้มขึ้นมาทันที พร้อมกับมีรอยเขินอายปรากฏบนใบหน้าหน้าจออิเล็กทรอนิกส์กลมเกลี้ยงนั่น

"สวัสดีค่ะ นายหญิงผู้ทำสัญญา ฉันชื่อลู่จืออี โปรดชี้แนะด้วยนะคะ"

"สวัสดีจ้ะ จืออี ฉันชื่อสวี่จือส่วง เรียกว่าจือส่วงก็ได้นะ"

สวี่จือส่วงยิ้มพลางยื่นมือขวาออกไป หุ่นยนต์ก็คือคู่หูคนหนึ่ง การพบกันครั้งแรกย่อมต้องเป็นทางการเสียหน่อย

เมื่อลู่จืออีเห็นดังนั้นก็หน้าแดงระเรื่อพยายามจะจับมือด้วย แต่นางตื่นเต้นเกินไปจนเผลอยื่นมือซ้ายออกมา กลายเป็นการกุมมือกันแทน

"นายหญิงช่างอ่อนโยนและให้เกียรติหุ่นยนต์เหลือเกิน มือของนางก็นุ่มมากด้วย แถมยังตั้งชื่อให้ฉันเพราะขนาดนี้ สไตล์ต่างกับหุ่นยนต์วูฟวูฟข้างบ้านที่ชื่อ 'เอ้อร์ตั้น' ลิบลับ เห็นได้ชัดว่านางใส่ใจมากจริงๆ"

เอ้อร์ตั้นข้างบ้าน: ข้ามันอาภัพ! ข้ามันอาภัพนัก!

ลู่จืออีคนนี้ต้องเป็นหุ่นยนต์ที่โชคดีที่สุดในโลกแน่ๆ

"จือส่วง ท่านก็เรียกฉันว่าจืออีได้เช่นกันค่ะ" นางตอบกลับอย่างเอียงอายพลางกุมมือสวี่จือส่วงไว้

สวี่จือส่วงนึกเอ็นดูจึงใช้มืออีกข้างลูบหัวกลมๆ ของนางเบาๆ แล้วพานางไปยังห้องนอนหนึ่งในสองห้องบนรถบ้าน

"จืออี นี่คือห้องของเจ้านะ ตอนนี้อาจจะยังดูเรียบง่ายไปหน่อย ทนใช้ไปก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวพอยานพาหนะเลื่อนระดับขึ้นไปอีก ฉันจะตกแต่งให้เจ้าอย่างดีเลย"

ด้วยความกังวลว่านางอาจจะไม่ชอบสไตล์ห้อง สวี่จือส่วงจึงเสริมอีกสองสามประโยค

"ถ้ามีอะไรที่ไม่ชอบ ไม่ว่าจะเป็นม่าน ผ้าปูเตียง หรือของตกแต่ง บอกฉันได้เลยนะ ฉันจะเปลี่ยนเป็นแบบอื่นให้..."

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นของจืออีดดังขึ้น

"ไม่เลยค่ะ ไม่มีอะไรที่ไม่ชอบเลย ฉันชอบทุกอย่างในห้องนี้ ชอบที่สุดเลยค่ะ! ขอบคุณมากนะคะจือส่วง"

ดวงตาสีน้ำตาลอมชมพูของจืออีเปลี่ยนเป็นรูปดาวระยิบระยับ ปากอ้าค้างเป็นรูปตัวโอด้วยความดีใจ

ม่านลายลูลู่ ผ้าห่มลายลูลู่ ของประดับรูปลูลู่... นางรักทุกอย่างมากเสียจนรู้สึกเหมือนหัวใจที่ไม่มีอยู่จริงกำลังจะเต้นโครมครามด้วยความสุข

นางอดไม่ได้ที่จะกุมมือสวี่จือส่วงแน่นขึ้นไปอีก

"เจ้าชอบก็ดีแล้วจ้ะ ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถอะนะจืออี"

สวี่จือส่วงรู้สึกโล่งใจ หุ่นยนต์แต่ละตัวมีบุคลิกและความชอบต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ—

พวกมันแคร์ผู้ทำสัญญามาก มากเสียจนในช่วงแรกอาจจะเกรงใจเกินไปและไม่กล้าแสดงความคิดเห็นหรือความชอบส่วนตัวออกมา

แต่พอมองดูสีหน้าประหลาดใจของจืออีแล้ว นางคงจะชอบมันจริงๆ

เธอเช็กเวลาดู เห็นว่าถึงเวลาต้องอาบน้ำแล้ว ถ้าไม่อาบตอนนี้คงจะดึกเกินไป

วัสดุในคลังเหลือไม่มากนัก หลังจากอาบน้ำเธอคงต้องไปแลกวัสดุเพิ่ม ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คงผลิตอุปกรณ์กันฝนส่งขายในร้านได้ไม่กี่ชิ้น

เธอพยายามดึงมือขวาออกแต่ไม่สำเร็จ

"ฉันยังไม่โง่งเลยค่ะจือส่วง มีอะไรให้ฉันช่วยทำไหมคะ" ลู่จืออีแกว่งมือที่กุมไว้กับสวี่จือส่วงไปมา

สวี่จือส่วงหัวเราะออกมาเบาๆ นี่เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว เธอไม่มีทางใช้แรงงานหุ่นยนต์ที่เพิ่งมาถึงบ้านใหม่ในเวลานี้เด็ดขาด มาตรฐานในใจของเธอมันค้ำคออยู่

"วันนี้ดึกมากแล้ว ไม่มีอะไรให้ทำแล้วจ้ะ"

"แต่พรุ่งนี้ฉันมีเรื่องสำคัญมากอยากให้เจ้าช่วยหน่อย ไม่รู้ว่าเจ้าจะยินดีช่วยฉันไหม"

เธอลูบเขากวางน้อยของจืออีพลางถามอย่างจริงจัง

"ยินดีค่ะ ยินดี ยินดีที่สุดเลย!" จืออีตอบรับอย่างร่าเริงพลางกะพริบตาปริบๆ

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องมีงานให้ฉันทำ! ฮิฮิ คืนนี้ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้จะได้ช่วยงานอย่างสุดกำลัง!"

...

หลังจากบอกฝันดีกับจืออี สวี่จือส่วงก็รีบพุ่งตัวไปยังห้องน้ำอย่างโหยหา อ่างอาบน้ำนวดตัวจ๋า พี่มาแล้ว!

"ฉันรักการอาบน้ำ ผิวกายช่างสดใส อะฮู้ววว~"

"สวมหมวกคลุมผมที่มีฟองฟูฟ่อง อะฮู้ววว~"

...

เมื่อนักร้องสาวในห้องน้ำอย่างสวี่จือส่วงออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืนครึ่งแล้ว

ในห้องนั่งเล่น "เจ้าตัวเล็กทั้งสาม" ที่เคยคุยกันจ้อเมื่อครู่ ต่างก็หลับปุ๋ยกันไปหมดแล้ว

หวนชิ่งที่ตัวโตขึ้นเล็กน้อยถึงกับแอบซ่อนหนวดสีน้ำเงินทั้งสองเส้นไว้ข้างหลัง เพราะกลัวว่าจะเผลอไปโดนเสี่ยวเยว่และเสี่ยวอวิ๋นเข้า

เธอเดินย่องเข้าไปอุ้มพวกมันกลับห้องนอนทีละตัว เด็กๆ ทั้งสามจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังไม่ได้เด็ดขาด ต้องนอนกับเธอทั้งหมด ถ้าให้นอนในห้องนั่งเล่นแล้วเกิดเป็นหวัดขึ้นมาจะทำอย่างไร

...

ในที่สุดก็ได้เอนหลังลงบนเตียงจริงๆ และนอนหลับอย่างเต็มอิ่มเสียที การที่ไม่ได้อ่านนิยายในแอปพลิเคชันก่อนนอนนี่มันปรับตัวยากจริงๆ

สวี่จือส่วงเปิดหน้าการค้าเสรีแล้วนำ ครัวซองต์ 5 ชิ้น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 3 ถ้วย และน้ำเปล่า 5 ขวด ไปแลกกับ พลาสติก 70 ชิ้น ยาง 60 ชิ้น แผ่นเหล็ก 40 ชิ้น สำลี 40 ชิ้น และผ้า 30 ชิ้น

อาหารนั้นมีค่า เธอจึงไม่อยากแลกออกไปมากเกินไป

ตอนนี้แลกวัสดุมาได้เท่านี้ก่อน พรุ่งนี้ผลิตของขายเสร็จ ได้วัสดุกลับมาค่อยทำเพิ่มไปเรื่อยๆ เหมือนการกลิ้งลูกบอลหิมะ

แต่หลังจากเก็บวัสดุทั้งหมดเข้าคลัง เธอก็ยังนอนพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ หรือเป็นเพราะวันนี้ทำเรื่องต่างๆ มากเกินไปจนสมองตื่นตัวกันนะ

จริงสิ ตอนซื้อของที่ห้างโอเยียวันนี้ เธอยังไม่ได้เปิดถุงของแถมใบใหญ่ที่ลู่ลี่ซือให้มาเลย รวมถึงของขวัญพิเศษจากเปาอีลั่วด้วย

เธอรีบลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิแล้วหยิบกล่องของขวัญใบเล็กกับถุงช้อปปิ้งใบใหญ่ที่อัดแน่นออกมาจากกระเป๋าเป้ หลังจากนำของออกมา เธอก็จัดการชำระล้างพวกมันอย่างรวดเร็ว

มาดูของขวัญจากโซนอุปกรณ์กันก่อนดีกว่า หลังจากสวี่จือส่วงได้กล่องของขวัญมา เธอก็จัดการแกะห่อบรรจุภัณฑ์ออกอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา

ของขวัญชิ้นพิเศษคือจี้ห้อยคอขนาดเล็กรูปทรงใบไม้ที่ทอประกายระยิบระยับ

ตัวจี้มีขนาดพอๆ กับเหรียญ วัสดุดูคล้ายกับการผสมผสานระหว่างทองและเงิน แต่ภายในมีความโปร่งใสเล็กน้อย พอให้มองเห็นขนนกสีขาวบริสุทธิ์อยู่ตรงกลางที่เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา