ตอนที่ 4 โรงเรียน IS

ตอนที่ 4 โรงเรียน IS

โรงเรียน IS คือสถาบันที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อฝึกฝนนักบินสำหรับระบบปฏิบัติการต่อสู้ IS โดยเฉพาะ นักเรียนในโรงเรียนแห่งนี้จะถูกคัดเลือกมาจากเด็กสาวทั่วทุกมุมโลกเพื่อเข้ารับการฝึกอบรม

จากการสอบถามชาร์ล็อตและเชอร์ริส ทำให้ผมทราบว่าช่วงเวลานี้ยังคงเป็นเวลาหลายเดือนก่อนที่โอริมุระ อิจิกะจะเดินทางมาถึงโรงเรียน แน่นอนว่าผมมาติดอยู่ที่โลกใบนี้ได้สองถึงสามปีแล้ว

ในช่วงที่ผ่านมา ผมใช้วาทศิลป์ (และกำลัง) สยบกลุ่มอิทธิพลไปไม่น้อย เพื่อให้ตัวเองเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น หลังจากนั้นเวลาส่วนใหญ่ผมก็ใช้ไปกับการใช้ชีวิตอยู่กับเชอร์ริสและลูกสาว การได้ครอบครองแม่หม้ายและลูกติดคู่นี้ช่างเป็นความสุขที่หาอะไรมาเปรียบไม่ได้จริงๆ

แต่เมื่อนึกถึงเนื้อเรื่องที่ใกล้จะเริ่มต้นขึ้น ผมจึงตั้งใจจะเตรียมการไว้ล่วงหน้า โดยการเดินทางมายังโรงเรียน IS เพื่อพบปะ (และเผด็จศึก) บรรดานางเอกทั้งหลาย แค่คิดถึงเรื่องนี้ ส่วนนั้นของเขาก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที

ผมพาสองสาวออกมาจากจุดนัดพบ ซึ่งเป็นมุมหนึ่งของสวนสาธารณะที่ค่อนข้างเปลี่ยว ที่นี่อยู่ห่างจากโรงเรียน IS ไม่ไกลนัก สามารถเดินไปได้ แถมยังได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่มีสาวสวยขนาบซ้ายขวา พวกเราจึงค่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเรียน

เดินไปได้สักพัก ก็มาถึงหน้าประตูโรงเรียน IS เนื่องจากเป็นสถาบันสร้างบุคลากรระดับโลก โรงเรียนจึงมีขนาดใหญ่โตมโหฬารและมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นหญิงสาวมาดพี่สาวคนหนึ่งยืนรออยู่ตรงนั้น

“คุณคงจะเป็นอาจารย์ใหม่ที่มาในวันนี้สินะคะ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโอริมุระ จิฟุยุ เป็นอาจารย์ของโรงเรียน IS เหมือนกัน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ”

เธอมีผมยาวสลวยมัดรวบไว้ด้านหลัง สวมชุดสูทสีดำดูคล่องแคล่ว รูปร่างสูงโปร่ง เรียวขาสวยถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำสนิท เธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก มีดวงตาสีดำเป็นประกาย เธอเดินด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำมาหยุดตรงหน้าผมและยื่นมือมาทักทาย

“ครับ ใช่แล้ว ผมชื่อเคน ได้ยินชื่อเสียงมานาน ยินดีที่ได้พบนะครับ คุณโอริมุระ” ผมจับมือกับโอริมุระ จิฟุยุตามมารยาท แม้เธอจะเป็นถึงนักบิน IS อันดับหนึ่งของโลก แต่มือนุ่มๆ นั้นยังคงเรียบเนียนจนผมอดไม่ได้ที่จะลูบไล้และบีบเล่นเบาๆ

“เอ่อ สวัสดีค่ะ แล้วผู้หญิงสองคนนี้คือ...?” โอริมุระ จิฟุยุทำท่าจะชักมือกลับ แต่พบว่าดึงออกไม่ได้ เธอจึงถามถึงสองสาวที่ยืนข้างผม พร้อมกับส่งสายตาคมกริบที่ปนไปด้วยความโกรธเคืองมาทางผม

“อ้อ คนนี้คือภรรยาของผม เชอร์ริส และนี่คือลูกสาวของผม ชาร์ล็อตครับ” เมื่อผมเห็นสายตาของโอริมุระ จิฟุยุ ผมก็แค่ยิ้มออกมา หลังจากบีบมือเธอเบาๆ อีกครั้งถึงยอมปล่อย

“สวัสดีค่ะ อืม คนนี้คือชาร์ล็อตที่จะเข้าเรียนสินะ ได้ยินมาว่ามีพรสวรรค์ในการขับ IS ไม่เลวเลย ฉันจะคอยดูผลงานนะคะ” หลังจากโอริมุระ จิฟุยุดึงมือกลับไปได้ เธอก็ฆ้อนผมทีหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจไปที่ชาร์ล็อตที่ผมเพิ่งแนะนำว่าเป็นลูกสาว

ผมไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของโอริมุระ จิฟุยุ เพราะในเนื้อเรื่องเดิม ชาร์ล็อตก็แสดงพรสวรรค์การขับ IS ที่ไม่ธรรมดาออกมาอยู่แล้ว การได้รับความสนใจจึงเป็นเรื่องปกติ

“ค่ะ อาจารย์โอริมุระ หนูจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ” เมื่อชาร์ล็อตได้ยินคำถามของโอริมุระ จิฟุยุ เธอก็รีบตอบกลับทันที เพราะยังไงเสียโอริมุระ จิฟุกุก็ต้องเป็นอาจารย์ของเธอในอนาคต การสร้างความประทับใจที่ดีไว้ก่อนย่อมเป็นเรื่องดี

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องพยายามเข้านะ ตอนนี้ฉันจะพาพวกคุณไปชมโรงเรียนก่อน และถือโอกาสพาอาจารย์เคนไปพบกับนักเรียนในห้องที่เขาต้องรับผิดชอบด้วยค่ะ” แม้โอริมุระ จิฟุยุจะหงุดหงิดกับการรุกรานของผมเมื่อครู่ แต่เธอก็ยังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม

พอพูดจบ โอริมุระ จิฟุยุ ก็เดินนำไปก่อน สะโพกที่กลมกลึงส่ายไปมาภายใต้กระโปรงทรงสอบ เรียวขาในถุงน่องสีดำก้าวเดินอย่างมั่นคง ท่าทางแบบนี้ช่างดูเพลินตาจริงๆ พวกเราจึงเดินตามเธอไป

เมื่อมาถึงโรงเรียน ชาร์ล็อตเริ่มรู้สึกเขินที่จะกอดแขนผมต่อ แม้จะขาดความนุ่มนวลไปบ้าง แต่มือน้อยๆ ของเธอก็ยังถูกผมกุมไว้

ส่วนเชอร์ริสผู้เป็นภรรยา ยังคงโอบกอดแขนของผมไว้ ผมจึงดื่มด่ำกับความสวยงามของสองแม่ลูกไปพร้อมกับการชื่นชมเรือนร่างที่มีเสน่ห์ของโอริมุระ จิฟุยุ ขณะที่เดินชมโรงเรียน

โอริมุระ จิฟุยุที่เดินนำอยู่ข้างหน้าสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงที่จ้องมองร่างของเธอ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นสายตาของผู้ชายคนนั้น เมื่อนึกถึงตอนที่ชักมือกลับไม่ได้ตอนจับมือกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าในด้านกำลังกายผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา และเขาก็ดูท่าทางจะเจ้าชู้มักมากเอาการ

ในเวลานี้ ผมแน่นอนว่าไม่รู้ว่าโอริมุระ จิฟุกุกำลังตัดสินว่าผมเป็นคนมักมากอยู่ในใจ แต่ต่อให้รู้ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ผมจะแสดงให้เธอเห็นเองว่าความมักมากที่แท้จริงเป็นยังไง

หลังจากชมโรงเรียนไปได้พักหนึ่ง โอริมุระ จิฟุยุจึงบอกว่าจะพาพวกเราไปยังห้องเรียนที่ผมต้องรับหน้าที่ ผมแน่นอนว่าไม่ปฏิเสธ พวกเราจึงเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน

เมื่อเดินเข้าไปในอาคาร โอริมุระ จิฟุยุพาพวกเราขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสาม จากนั้นพาไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนห้องหนึ่ง แล้วหันมาบอกกับพวกเราว่า “นี่คือชั้นเรียนที่คุณเคนจะต้องสอนต่อไป ตอนนี้ฉันจะเข้าไปแนะนำคุณให้พวกนักเรียนรู้จักก่อน พวกคุณสองคนรออยู่ตรงนี้สักครู่ได้ไหมคะ?”

เชอร์ริสและชาร์ล็อตหันมามองผม ผมพยักหน้าให้ พวกเธอจึงตกลง และผมก็เดินตามโอริมุระ จิฟุยุเข้าไปในห้องเรียน

“อะแฮ่ม นักเรียนทุกคน ขอรบกวนเวลาหน่อย ครูมีเรื่องสำคัญจะประกาศ” ทันทีที่โอริมุระ จิฟุยุเข้ามาในห้อง เธอ ก็ใช้เสียงที่ไพเราะแต่เด็ดขาดดึงความสนใจของนักเรียน จนทุกคนต่างหันมามองตรงจุดที่พวกเรายืนอยู่

จังหวะนี้ ผมใช้โอกาสสังเกตนักเรียนหญิงในห้องอย่างละเอียด หลังจากมองหาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดผมก็พบกับสาวน้อยน่ารักสองคนที่ผมตามหา คนหนึ่งสวมชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียน IS ผมยาวสีดำถูกผูกเป็นทวิลเทลด้วยริบบิ้น มีดวงตาสีน้ำเงินเป็นประกาย

ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนเน้นโทนสีขาวเป็นหลัก เสื้อแขนยาวที่มีเส้นสีแดงตรงแขนเสื้อทั้งสองข้าง ปกเสื้อสีดำขอบแดง ผูกโบว์สีน้ำเงิน ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นสีขาวขอบดำ ที่เอวมีสายรัดสีขาวเส้นเล็กๆ รัดอยู่

เรียวขาสวยสวมถุงน่องยาวสีขาว ขอบถุงน่องมีเส้นด้ายสีแดงประดับ รองเท้าเป็นบูทสีดำยาว ถ้าจำไม่ผิด เธอคือชิโนโนโนะ โฮกิ

ส่วนอีกคนมีผมสีทองสลวย ปลายผมทั้งสองข้างม้วนเป็นเกลียว บนหัวสวมที่คาดผมลายลูกไม้สีฟ้าขาว ดวงตาสีน้ำเงิน ใบหน้าจิ้มลิ้มสวยงาม บนชุดยูนิฟอร์มยังมีลูกไม้ประดับตกแต่ง ซึ่งแตกต่างจากกระโปรงสั้นของชิโนโนโนะ โฮกิ เพราะเธอสวมกระโปรงยาวขอบลูกไม้สีดำ

เรียวขาสวยสวมถุงน่องสีดำ รองเท้าหนังหัวมนที่นักเรียนนิยมใส่กัน ทั้งร่างของเธอแผ่ซ่านไปด้วยบรรยากาศของชนชั้นสูงชาวอังกฤษ เธอคนนี้ต้องเป็นเซซิเลียแน่นอน

เมื่อเห็นสาวน้อยสองคนนี้ ผมก็รู้ทันทีว่ามาไม่ผิดห้อง ผมจึงยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “สวัสดีนักเรียนทุกคน ผมคืออาจารย์คนใหม่ของพวกคุณ เรียกว่าเคนก็ได้ ต่อจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

เมื่อได้ยินว่าผมเป็นอาจารย์คนใหม่ เด็กสาวเหล่านี้ต่างก็แสดงความประหลาดใจ เพราะโรงเรียน IS เปรียบเหมือนโรงเรียนหญิงล้วน อาจารย์ผู้ชายนั้นหาได้ยากมาก และการที่ผมมาสอนพวกเธอโดยตรงก็ยิ่งเหนือความคาดหมาย ทำให้เกิดเสียงซุบซิบขึ้นทันที

“เอ๊ะ เป็นอาจารย์ของพวกเราเหรอ แต่เขาเป็นผู้ชายนี่นา”

“หน้าตาดีเลยนะ หุ่นก็ไม่เลว ดูเหมือนจะพอลองมือได้นะเนี่ย”

“ว้าว มิลลี่ เธอช่างกล้านัก ฉันก็จะลองด้วย ฉันก็จะลองด้วย”

“อืม... ไม่รู้ว่าอาจารย์คนนี้จะสอนวิชาอะไรพวกเรา”

“อาจจะเป็นวิชาสายศิลป์อะไรพวกนั้นละมั้ง”

พริบตานั้นในห้องเรียนก็เต็มไปด้วยเสียงจอแจ ในบรรดานั้น เซซิเลียและชิโนโนโนะ โฮกิ ทั้งสองคน คนหนึ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด อีกคนมีใบหน้าเรียบเฉย ถ้าตัดสินจากนิสัยในเนื้อเรื่องเดิมที่ผมรู้จัก เซซิเลียคงกำลังสงสัยว่าทำไมถึงต้องมีอาจารย์ผู้ชายมาสอนพวกเธอ

ส่วนชิโนโนโนะ โฮกินั้น คงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ แม้ตอนแรกจะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็สงบอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้ใจของเธอยังคงผูกติดอยู่กับพระเอกในเนื้อเรื่องเดิม

………….