ตอนที่ 96: เมียข้าช่างเย้ายวนขึ้นทุกวัน~

ตอนที่ 96: เมียข้าช่างเย้ายวนขึ้นทุกวัน~

ดวงตาของ ซูหลี่เยียน แดงก่ำในตอนนี้ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือขณะเอ่ยว่า: "แม่จ๋า... ฉันไม่ได้..."

แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ แม่ซูก็ฟาดไม้เรียวลงมาอีกรอบพลางถลึงตาใส่: "ยังจะเถียงอีก! เจ้ารู้ไหมว่าผู้ชายของเจ้าเป็นโรคกระเพาะ?! เจ้ากล้าดียังไงถึงไม่ยอมทำมื้อเช้าให้เขากิน?!"

หลี่เยียนหวาดกลัวจนไม่กล้าปริปากอีก เธอได้แต่ยื่นมือออกมา ก้มหน้างุดและสะอื้นเบาๆ

ในขณะเดียวกัน ลู่หยวน เดินทอดน่องออกจากหมู่บ้าน กะจะมุ่งหน้าไปยังเขื่อนเก็บน้ำ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังมาของ ซูฉางเลี่ยง: "พี่เขย!! พี่เขยครับ!!"

"หือ?" ลู่หยวนยักคิ้ว มองดูฉางเลี่ยงที่วิ่งหน้าตั้งมาหาแล้วเปรยว่า: "มีอะไรจ๊ะ? จะไปตกปลากับพี่ด้วยเหรอ? ไม่ได้หรอกนะ พี่ชอบตกปลาคนเดียว"

ก็นะ การตกปลาต้องทำคนเดียวสิจ๊ะ ถ้าตกไม่ได้... ลู่หยวนก็แค่แอบไปหาซื้อแถวนั้นเอา! ถ้ามีคนตามไป... ความลับก็แตกพอดีสิ!

ความจริงลู่หยวนก็อยากมีคนไปนั่งคุยด้วยเวลาตกปลาเหมือนกันนะ แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ "เทพเจ้าแห่งการตกปลา" เขาเลยต้องทำทรงติสต์แบบนี้

ฉางเลี่ยงวิ่งมาหยุดตรงหน้า หอบแฮกๆ ก่อนจะละล่ำละลักบอกว่า: "ไม่ใช่ครับพี่เขย รีบกลับบ้านด่วนเลย! แม่กำลังตีพี่สาวผมอยู่ พี่เขยรีบไปดูเถอะ แม่ผมฟาดหนักจริงๆ นะครับ!!"

"ฮะ??" ลู่หยวนงงกึก จู่ๆ แม่ยายจะลุกขึ้นมาตีเมียเขาทำไม? เขารีบทิ้งอุปกรณ์ตกปลาลงข้างทางแล้ววิ่งกลับบ้านพร้อมฉางเลี่ยงทันที

พอลู่หยวนพุ่งพรวดเข้าบ้านมา... เขาก็เห็นมือนุ่มๆ ของเมียรักเต็มไปด้วยรอยแดงจากการโดนหวดเป็นปื้นๆ

ลู่หยวนโผเข้ากอดเมียจากทางข้างหลัง รีบพยุงเธอขึ้นมาแล้วกุมมือน้อยๆ นั้นไว้พลางถูเบาๆ เขาหันไปมองแม่ยายด้วยสีหน้ามึนตึบ: "แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงโกรธขนาดนี้ล่ะครับ?"

แม่ซูมองลูกชายที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ ก็รู้ทันทีว่าไอ้ลูกตัวดีไปตามพี่เขยมา เธอก็เลยถอนหายใจยาวแล้วบอกว่า: "ลูกเขย แม่ขอโทษจริงๆ แม่สอนหลี่เยียนมาไม่ดีเอง ไปอยู่เมืองหลวงไม่กี่วัน กลายเป็นคนตะกละขี้เกียจไปเสียแล้ว"

ตะกละขี้เกียจ?? บ้านป้าสิครับ!! ถ้าเมียเขาขี้เกียจ โลกนี้ก็คงไม่มีคนขยันเหลือแล้วล่ะ!

ลู่หยวนก้มมองหลี่เยียนที่ตอนนี้ร้องไห้จนตัวโยนสะอื้นไห้กระซิกๆ น่าสงสารจับใจ เธอช้อนตามองสามีด้วยความอัดอั้นตันใจสุดขีด

ลู่หยวนกอดปลอบและลูบมือเธอไม่หยุด ก่อนจะเงยหน้าบอกแม่ซูว่า: "ไม่ใช่นะแม่ หลี่เยียนไม่ใช่คนขี้เกียจแน่นอน!! เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ครับ??"

หลังจากแม่ซูอธิบายเหตุผลทั้งหมด ลู่หยวนก็เบ้ปากแล้วแย้งทันควัน: "โถ่แม่! เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว! ที่ฉางเลี่ยงเห็นเราซื้อปาท่องโก๋กินน่ะ เพราะคืนนั้นเราไปนอนค้างที่บ้านหลังใหญ่หลังโน้นครับ พอดีบ้านที่หอพักมันซ่อมอยู่ ที่โน่นมันไม่มีอุปกรณ์ทำครัวเลย หลี่เยียนเลยต้องออกไปซื้อกินเอง ไม่อย่างนั้นจะให้เมียผมหิ้วท้องว่างไปทำงานได้ยังไงล่ะครับ?"

หลี่เยียนที่อยู่ในอ้อมกอดลู่หยวน รีบพยักหน้ารัวๆ ยืนยันกับแม่: "ใช่จ้ะแม่ ฉันไม่ได้ขี้เกียจจริงๆ นะจ๊ะ"

แม่ซูอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเถียงข้างๆ คูๆ: "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะกินหรูเกินไปแล้ว ปาท่องโก๋เอย หมั่นโถวแป้งขาวเอย มันผลาญเงินเกินไป"

ลู่หยวนยักคิ้วตอบนิ่มๆ: "แม่ครับ ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ? นี่หลี่เยียน เมียผมนะครับ! จะกินดีอยู่ดีมันผิดตรงไหน? บ้านผมไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง ผมเป็นคนสั่งให้เมียกินแบบนั้นเองแหละ ถ้าเมียไม่ยอมกินผมเนี่ยแหละจะโกรธเอง ถ้าแม่คิดว่ามันผิด แม่ก็มาตีผมแทนเถอะครับ"

เจอไม้นี้เข้าไป แม่ซูถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ในใจ จะให้ข้าตีลูกเขยเทวดาเนี่ยนะ? แม่ซูเห็นแล้วว่าลูกเขยคนนี้ "หลงเมีย" หนักมาก เธอรู้ตัวว่าเธอผิดเองที่ใจร้อนไปหน่อย... แต่ความผิดทั้งหมดต้องยกให้ไอ้ฉางเลี่ยง!!

แม่ซูหันไปมองฉางเลี่ยงที่ตอนนี้เริ่มทำตัวชิลเพราะนึกว่ารอดแล้ว: "ไอ้ลูกตัวดี! ทำไมเมื่อกี้ไม่พูดให้เคลียร์ฮะ!!"

พูดจบแม่ซูก็เดินถือไม้เรียวรี่ไปหาฉางเลี่ยง ลู่หยวนที่กอดหลี่เยียนอยู่ข้างหลังแอบแถมพกให้อีกหนึ่งดอก: "แม่ครับ ฉางเลี่ยงเนี่ยต้องโดนสั่งสอนจริงๆ นะ เมื่อวานผมเห็นเค้าไม่เรียกหลี่เยียนว่าพี่ด้วยซ้ำ เอาแต่เรียก 'เจ้าๆๆ' ผมกะจะสอนมวยให้สักหน่อยแต่เจ้าตัวดันวิ่งหนีไปก่อน"

แม่ซูได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่ลูกชายทันที: "ไปอยู่เมืองหลวงไม่กี่วัน ลืมหัวนอนปลายเท้าตัวเองแล้วเรอะ?!"

ฉางเลี่ยง: "???" (ในใจ: พี่เขย! พี่แม่งแสบมาก!!)

มองดูแม่ที่ถือไม้เรียวใกล้เข้ามา ฉางเลี่ยงโบกมือพัลวัน: "แม่... ไม่นะแม่... อ๊ากกกก!!!"

เกือบเที่ยงวัน ณ โถงบ้านตระกูลซู

ลู่หยวนกำลังนั่งกอดหลี่เยียนพลางถูมือที่เจ็บให้เธออย่างทะนุถนอม หลี่เยียนซุกหน้ากับอกสามีด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาใจ ลู่หยวนกำลังจะเอ่ยปากปลอบ จู่ๆ หลี่เยียนก็นึกอะไรขึ้นได้ เธอหันไปถามแม่ซูว่า:

"แม่จ๋า ที่บ้านเราไก่หมดหรือยังจ๊ะ? พี่ลู่หยวนเค้าชอบกินไก่บ้านเรามากเลยนะ เดี๋ยวไปจับไก่บ้านอาสองมาแกงให้พี่เค้ากินมื้อเที่ยงดีไหมจ๊ะ?"

ลู่หยวน: "???"

ก็นะ ลู่หยวนชอบกินไก่จริงๆ แหละ โดยเฉพาะไก่บ้านของที่นี่ มันต่างจากไก่เนื้อบนโลกเก่าที่ขุนกันไม่ถึงร้อยวันก็โตเต็มวัย แถมที่โน่นส่วนใหญ่เป็นไก่แช่แข็ง รสชาติจืดชืดไม่มีความหอมของเนื้อไก่เลยสักนิด แต่ไก่ที่หมู่บ้านชิงชิวนี่คือของจริง! เนื้อแน่น รสสัมผัสยอดเยี่ยม ยิ่งถ้าเอามาตุ๋นนะ น้ำซุปจะเหลืองทองน่ากินสุดๆ

แต่เมียพี่จ๊ะ... ตัวเองเพิ่งโดนตีจนมือแดง ยังจะมาห่วงเรื่องมื้อเที่ยงพี่อีกเหรอจ๊ะเนี่ย? เห็นท่าทางสะอึกสะอื้นปนน่าเอ็นดูของเมีย ลู่หยวนก็ยิ่งรู้สึกรักเธอมากขึ้นไปอีก

แม่ซูพยักหน้าเห็นด้วย รีบตะโกนสั่งฉางเลี่ยงที่กำลังจามรัวๆ เพราะโดนด่าอยู่กลางลานบ้าน: "ฉางเลี่ยง! ไปบ้านอาสอง ไปจับไก่มาตัวนึง แล้วชวนอาสองมาจิบเหล้ากินมื้อเที่ยงด้วยกันนะ!"

ฉางเลี่ยงรับคำพลางเดินกะเผลกๆ ออกไป

แม่ซูมองดูลูกสาวที่ยังนั่งตักลูกเขยแล้วส่ายหัวยิ้มๆ ลูกสาวข้านี่โดนตามใจจนกลายเป็นเด็กไปซะแล้ว นั่งตักอ้อนผัวต่อหน้าแม่หน้าตาเฉยเลยนะ~

"เอาละๆ เลิกนั่งตักผู้ชายได้แล้วจ้ะ ในห้องมันหนาว ให้ลู่หยวนไปผิงไฟบนเตียงเตาเถอะ แล้วเจ้าตามแม่มา แม่จะทายาที่มือให้"

หลี่เยียนพยักหน้า ยอมผละจากตักสามีแล้วบอก: "พี่จ๋า รีบไปนั่งบนเตียงเตานะจ๊ะ อย่าให้ร่างกายเย็นล่ะ"

ลู่หยวนพยักหน้าเข้าใจ เดิมทีเขากะจะไปตกปลา แต่ในเมื่ออาสองจะฆ่าไก่เลี้ยงมื้อเที่ยง ขืนเขาไม่อยู่ร่วมโต๊ะมันคงดูไม่ดี

เขาเดินเข้าห้องชั้นใน เห็นพ่อซูนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตากำลังจดจ่ออยู่กับกระดานหมากรุก พ่อซูรีบชวนลู่หยวนขึ้นมานั่งด้วยกัน

อย่าเห็นว่าพวกผู้ชายในหมู่บ้านตอนนี้ทำตัวเป็น "ท่านปู่" นั่งกินนอนกินสบายใจเชิบนะจ๊ะ นั่นก็เพราะช่วงหน้าหนาวมันไม่มีงานไร่นาต่างหาก ลองเป็นช่วงหว่านไถหรือเก็บเกี่ยวสิ พวกเขาน่ะเหนื่อยสายตัวแทบขาด ตากแดดตัวดำแบกกระสอบหนักร้อยชั่งเข้าบ้านทุกวัน กว่าจะได้นั่งพักจริงๆ ก็คือฤดูหนาวนี่แหละ ทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อชีวิตกันทั้งนั้น

"หลี่เยียน อย่าโกรธแม่เลยนะลูก" ในอีกห้องหนึ่ง แม่ซูกำลังทายาให้ลูกสาวพลางถอนหายใจ

คนเป็นแม่มีหรือจะไม่เจ็บแทนลูกตอนที่ฟาดลงไป? แต่ตอนนั้นสถานการณ์มันบังคับ เธอต้องแสดงงิ้วให้ลูกเขยเห็น ก็นะ ลูกเขยนิสัยดี ตามใจเมียก็จริง แต่ลึกๆ เขาอาจจะมีความไม่พอใจที่หลี่เยียนทำตัวไม่เหมาะสมสะสมอยู่ก็ได้ การที่เธอเป็นคนลงมือตีลูกเอง จะช่วยให้ลูกเขยได้ระบายความหงุดหงิด (ถ้ามี) ออกมา จะได้ไม่ระเบิดใส่กันวันหลัง

หลี่เยียนพยักหน้าอย่างจริงใจ: "ฉันรู้จ้ะว่าแม่หวังดี... แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ใช่คนอกตัญญูหรอกจ้ะ พี่ลู่หยวนดีกับฉันมากขนาดไหนแม่จินตนาการไม่ออกหรอก ฉันจะไปทำตัวไม่ดีใส่เขาได้ยังไงล่ะจ๊ะ?"

แม่ซูพยักหน้าพลางปลอบ: "แม่รู้จ้ะว่าเจ้าเป็นเด็กดี แต่แม่ก็กลัว... เจ้าก็เห็นว่าสามีเจ้าเก่งขนาดไหน มีแต่คนจ้องจะตะครุบทั้งนั้น ถ้าเจ้าไม่พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ระวังจะโดนสาวเมืองหลวงคาบไปกินนะลูก"

คำพูดแม่ซูทำเอาหลี่เยียนนึกถึงยัยพวกสาวโรงงานปิงเจี่ยขึ้นมาทันที เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าหนักแน่น: "จ้ะแม่! ฉันจะจำไว้!"

ไม่นานนัก อาสอง ก็เดินถือไก่ที่จับมาได้เข้ามาในบ้าน ลู่หยวนรีบลงจากเตียงไปทักทายอาสองทันที เพราะอีกฝ่ายอุตส่าห์เอาไก่มาเลี้ยง จะให้นั่งทำตัวเป็นพระพุทธรูปอยู่บนเตียงมันก็น่าเกลียด

อาสองเป็นคนซื่อๆ เหมือนพ่อซู เขาเห็นลูกเขยตระกูลซูได้ดิบได้ดีก็แอบเกร็งๆ ทำตัวไม่ถูก ลู่หยวนเลยยื่นบุหรี่ "หอกลอง" ให้หนึ่งซองพลางชวนคุยเรื่องปีใหม่เล็ก บรรยากาศเลยเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น

อาสองซาบซึ้งในน้ำใจลูกเขยคนนี้มาก เพราะเมื่อวานลู่หยวนจ้างคนหอบของฝากมาให้เพียบ ทั้งเสื้อนวม กางเกง และรองเท้าคู่ใหม่ให้ครอบครัวเขา แถมหลังงานเลี้ยงคราวก่อน บ้านเขาก็พลอยได้ลาภปากกินดีอยู่ดีมาตลอด

หลี่เยียนเปลี่ยนชุดเป็นชุดเก่าที่ไม่กลัวเปื้อนแล้วออกมาช่วยอาสองฆ่าไก่ ลู่หยวนเห็นเมียรักเดินมาใกล้เขาก็เลยแอบเอามือไปเกาฝ่ามือเธอเล่นๆ แก้เขิน

หลี่เยียนหน้าแดงซ่าน รีบคว้าไก่จากมืออาสองวิ่งไปที่มุมลานบ้านทันที ลู่หยวนหัวเราะหึๆ... เมียข้านี่นับวันยิ่งเย้ายวนขึ้นจริงๆ~

หลี่เยียนฆ่าไก่คล่องแคล่วมาก มือหนึ่งจับคอ อีกมือถือมีด ปาดทีเดียวเลือดสาดกระเซ็น ลู่หยวนเหลือบเห็นฉางเลี่ยงยืนกินถั่วแอบมองพี่สาวฆ่าไก่หน้าตาเฉย เขาเลยตบกะโหลกน้องเมียไปทีนึง: "ยืนบื้อทำไมฮะ! พี่สาวเจ้ามือเจ็บอยู่ ไม่รีบเข้าไปช่วยล่ะ!"

ฉางเลี่ยงรีบยัดถั่วเข้ากระเป๋าแล้ววิ่งไปช่วยพี่สาวทันที แม่ซูยืนยิ้มมองดูภาพนี้ด้วยความสบายใจ โชคดีของไอ้ฉางเลี่ยงจริงๆ ที่มีพี่เขยคอยดูแลในเมืองแบบนี้

มื้อเที่ยงวันนั้น "สี่จตุรเทพ" แห่งตระกูลซู (ลู่หยวน, พ่อซู, อาสอง, อาสาม) ล้อมวงกินข้าวกันบนเตียงเตา โดยมีแม่ซูและสาวๆ วนเวียนส่งกับข้าวให้จากในครัว

"อาสองครับ ฝีมือทำกับข้าวอาเนี่ยสุดยอดจริงๆ เสียดายนะที่ไม่ได้ไปเปิดร้านอาหารในเมือง รับรองรวยเละ!" ลู่หยวนซดซุปไก่แล้วชมเปาะ

อาสองยิ้มเขินๆ: "กินเถอะๆ อย่าชมเกินไปเลย"

ลู่หยวนพูดจริงจัง: "ผมไม่ได้แกล้งชมนะอา ผมกินร้านอาหารในเมืองมาเยอะ ผมว่าฝีมืออาเนี่ยยอดเยี่ยมกว่าเชฟบางคนเสียอีก!"

ความจริงลู่หยวนไม่ได้โม้ ฝีมืออาสองน่ะเก่งกว่าเจ้าเฒ่าโควที่หอพักเยอะ ลู่หยวนจิบเหล้าแล้วโยนหินถามทางต่อ: "อาสองครับ... เคยคิดอยากไปเปิดร้านอาหารในเมืองหลวงบ้างไหม?"

เปิดร้านในเมือง? ใครล่ะจะไม่ยากไป! แต่อาสองรู้ตัวดีว่าเขามันแค่พ่อครัวงานแต่งงานหมู่บ้าน ทำเป็นแต่ "กับข้าวหม้อใหญ่" ไม่รู้วิธีทำเมนูหรูหราอลังการเหมือนในภัตตาคาร

อีกอย่าง การเปิดร้านในเมืองต้องใช้ทุนมหาศาล ค่าเช่าที่ในจุดที่คนพลุกพล่านมันแพงหูฉี่ ถ้าไปเปิดที่กันดารก็ไม่มีคนกิน อาสองเลยส่ายหน้าถอนหายใจ

ลู่หยวนยิ้มกริ่ม: "อาสองครับ ผมรู้ว่าอากังวลอะไร ผมแค่ถามว่าถ้ามีโอกาส... อาอยากไปไหม?"

อาสองชะงัก ตาเป็นประกาย: "ถ้าไปได้จริงๆ... ข้าก็อยากไปสิลูกเขย" ก็นะ การเป็นเจ้าของร้านอาหารมันมั่นคงและมีเกียรติกว่าการทำนาเป็นไหนๆ

"ผมไม่ได้กะจะเปิดเองหรอกครับอา แต่ผมจะหาที่ทางให้อาเปิดร้านเอง พวกเราคนกันเองทั้งนั้น อาอุตส่าห์ฆ่าไก่ให้ผมกิน เรื่องช่วยอาเนี่ยจิ๊บๆ ครับ"

อาสองทั้งตื่นเต้นทั้งระแวง: "ลูกเขยจ๊ะ... แต่อาทำเป็นแค่กับข้าวหม้อใหญ่นะจ๊ะ กลัวจะไปทำเจ้าขาดทุนน่ะสิ..."

ลู่หยวนหัวเราะร่า: "แค่อาทำกับข้าวหม้อใหญ่เป็นเนี่ยแหละ คือคีย์เวิร์ดสำคัญเลยครับ! ถ้าอาทำอย่างอื่นล่ะก็... ผมคงไม่แนะนำให้อาไปเปิดหรอก"

สามพี่น้องตระกูลซูถึงกับเอ๋อแดก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก... นี่มันทฤษฎีบ้าอะไรวะเนี่ย? แม้แต่พวกสาวๆ ในครัวก็หูผึ่งรอฟังความลับ

มีเพียงหลี่เยียนที่ยิ้มกว้างด้วยความมั่นใจ... ในเมื่อสามีเธอพูดออกมาแบบนี้ มันต้องเป็นเรื่องจริงและสำเร็จแน่นอน!

ฉางเลี่ยงเองก็จ้องหน้าพี่เขยตาไม่กะพริบ เขาเชื่อหมดใจว่าถ้าพี่เขยบอกว่าหมูบินได้ เขาก็จะเชื่อ!

ลู่หยวนจิบเหล้าคำสุดท้ายก่อนจะเฉลยแผนการใหญ่: "หลังปีใหม่ กรมสรรพาวุธจะเปิดโรงงานใหม่สองแห่งครับ งบประมาณอนุมัติแล้ว ตอนนี้กำลังเลือกสถานที่ก่อสร้างอยู่" "และผม... มีอำนาจพอที่จะจัดหา 'พื้นที่ทำเลทอง' หน้าโรงงานใหม่นั่นให้อาสองเปิดร้านได้หนึ่งคูหาครับ!!"