บทที่ 545: ให้โอกาสหนึ่งครั้ง (ฟรี)

พูดจบ ยาไมโตะ มุราคุจิก็หันหลังเดินออกไปทันที

เขาต้องการแค่เสียงสนับสนุนจากคนส่วนใหญ่ในตระกูลยาไมโตะ ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนเห็นด้วย

เมื่อมีแรงหนุนจากตระกูล พร้อมเครือข่ายและความสัมพันธ์ที่มีอยู่ เขาก็สามารถแสดงศักยภาพในญี่ปุ่นได้อย่างเต็มที่

ทุกคนที่เลือกเข้าร่วมกลุ่มเฟยหวง ต่างเดินตามยาไมโตะ มุราคุจิออกไป

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงหอประชุม

ทุกคนพร้อมใจกันเว้นที่นั่งตำแหน่งประธานไว้

ยาไมโตะ มุราคุจิเดินไปนั่งลงอย่างสง่างาม

เขามองลงไปด้านล่าง เห็นทั้งผู้อาวุโสและผู้ถือหุ้นในตระกูล

ตำแหน่งนี้คือสิ่งที่เขาอยากได้มาตลอด

เขาทุ่มเทพิสูจน์ความสามารถของตัวเองอย่างหนัก กว่าจะได้เป็นประธานยาไมโตะกรุ๊ป

สุดท้ายก็เป็นได้แค่ประธานรักษาการ

แต่ตอนนี้ เขาเป็นผู้จัดการทั่วไปของกลุ่มเฟยหวงสาขาประเทศญี่ปุ่น ถือครองผลประโยชน์มหาศาลที่ทำให้ทุกคนสนใจ การได้นั่งตรงนี้จึงกลายเป็นเรื่องง่ายและดูสมเหตุสมผล

ทั้งหมดก็เพราะ "ผลประโยชน์"

ยาไมโตะ มุราคุจิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ตอนนี้ ในฐานะตัวแทนของกลุ่มเฟยหวง ผมจะเริ่มแต่งตั้งตำแหน่งต่างๆ"

ทุกคนมองเขาด้วยความคาดหวัง

ยาไมโตะ มุราคุจิเริ่มจัดวางตำแหน่งทันที

ผู้อาวุโสที่มีอิทธิพลในตระกูล ถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งระดับสูงของกลุ่มเฟยหวง

คนรุ่นใหม่ถูกจัดให้อยู่ในระดับกลาง

ไม่นาน การแบ่งตำแหน่งก็เสร็จเรียบร้อย ทุกคนดูพอใจกันมาก

ยาไมโตะ มุราคุจิพูดต่อว่า "ผู้จัดการจะมีเงินเดือนเริ่มต้นเดือนละ 20,000 ดอลลาร์"

"ส่วนตำแหน่งอื่นเริ่มต้นที่ 10,000 ดอลลาร์"

"ผมจะให้ฝ่ายการเงินบันทึกไว้"

เงินจำนวนนี้พวกเขาไม่ได้สนใจมากนัก

สิ่งที่ทุกคนจับตามองจริงๆ คือส่วนแบ่งกำไร 20%

ยาไมโตะ มุราคุจิรู้ดีว่าทุกคนกำลังรออะไรอยู่ จึงพูดต่อ "ส่วนกำไร 20% นั้น จะขึ้นอยู่กับผลงานของแต่ละคน"

"ยิ่งทำผลงานได้ดี ก็ยิ่งได้ส่วนแบ่งมาก แต่ถ้าผลงานไม่ดี ก็จะไม่ได้สักดอลลาร์!"

การตัดสินใจว่าจะแบ่งเค้กก้อนใหญ่นี้ยังไง อำนาจทั้งหมดอยู่ในมือเขา และเขาไม่มีทางยกสิทธิ์การจัดสรรผลประโยชน์ให้ใคร

อยากได้เงิน? ก็ต้องทำให้เขาพอใจ!

แล้วจะทำยังไงให้พอใจ? ก็ต้องทำผลงานให้กลุ่มเฟยหวง!

ผู้อาวุโสบางคนแอบผิดหวัง

แต่คนรุ่นใหม่หลายคนในตระกูลกลับมีแววตาเป็นประกาย

นั่นหมายความว่า แค่พยายาม ก็มีโอกาสได้ผลประโยชน์จำนวนมาก

และยังหมายความอีกว่า กลุ่มเฟยหวงไม่ได้ยึดตามลำดับอาวุโส แต่ยึดตามผลงาน

ยาไมโตะ มุราคุจิพูดต่อ "สิ่งแรกที่ต้องทำตอนนี้ คือแยกตัวออกจากตระกูลบูเคนช์"

พอได้ยินคำว่า "แยกตัว" ผู้อาวุโสหลายคนเริ่มกังวล

แต่คนรุ่นใหม่กลับรู้สึกตื่นเต้น

ในทุกปี รายได้ของยาไมโตะกรุ๊ปต้องแบ่งให้ตระกูลบูเคนช์ถึงครึ่งหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่พอใจมานานแล้ว

ตระกูลบูเคนช์เคยทำอะไรให้พวกเขาบ้าง?

แทบจะไม่มีเลย!

แค่อ้างว่าให้ความคุ้มครอง แล้วก็รับเงินไปครึ่งหนึ่ง

แล้วกลุ่มเฟยหวงล่ะ?

ก่อนที่จะเปิดทำการ ก็โอนเงินมาให้ก่อนถึง 5 หมื่นล้านหยวน แถมยังส่งยาแก้หวัดเฟยหวงกับยาหยอดตาเฟยหวงมาให้

นอกจากนี้พวกเขายังได้รับส่วนแบ่งกำไร 20% อีกด้วย

นั่นเป็นเงินจำนวนมหาศาลเลย!

"เราต้องแยกตัวออกมา!" คนรุ่นใหม่จำนวนมากประกาศสนับสนุนทันที

แต่คนรุ่นเก่ายังอดกังวลไม่ได้ "มุราคุจิ คุณก็รู้ดีว่าตระกูลบูเคนช์แข็งแกร่งแค่ไหน ถ้าเราแยกตัวออกมา พวกเขาต้องตอบโต้แน่นอน"

"แล้วเราจะรับมือยังไง?"

ยาไมโตะ มุราคุจิพูดอย่างไม่ใส่ใจ "พวกคุณประเมินคุณเฉียนต่ำไปหรือเปล่า คิดว่าเขาจะไม่รู้เหรอ?"

"เขาคิดไว้หมดแล้ว รู้ว่ากลุ่มเฟยหวงสาขาญี่ปุ่นต้องเจอแรงต้านและการกดดันแน่นอน"

"แต่อุตสาหกรรมครบวงจรของเขาจะส่งสินค้าให้เราอย่างต่อเนื่อง"

"แค่กำไรจากยาแก้หวัดเฟยหวงกับยาหยอดตาเฟยหวง แค่นี้ก็พอจะดึงคนจำนวนมากมาอยู่ฝั่งเราได้แล้ว"

"เราจะรวมพลังทุกฝ่ายที่รวมได้ แล้วผลักอิทธิพลอเมริกาออกจากญี่ปุ่น"

"เราจำเป็นต้องทำสงครามเพื่อกำหนดจุดยืนของเรา"

"สามสิบปีที่สูญเสียไปมันจบแล้ว ญี่ปุ่นต้องมีอนาคตที่รุ่งโรจน์"

"อนาคตนั้น จะให้คนอื่นสร้าง หรือเราจะสร้างขึ้นมาเองก็ได้"

"ถ้าเราชนะสงครามเศรษฐกิจครั้งนี้ เราจะกลายเป็นราชาที่ไร้มงกุฎของญี่ปุ่น!"

คำพูดของยาไมโตะ มุราคุจิจุดไฟในใจคนรุ่นใหม่ให้ลุกโชน

ส่วนคนรุ่นเก่ายังลังเล

เขาพูดต่อ "อย่าลืมเกียรติของตระกูลยาไมโตะ บรรพบุรุษของเราสร้างตระกูลนี้ขึ้นมาจากชัยชนะในสงคราม"

"สิ่งที่เราทำตอนนี้ คือการเดินตามรอยเกียรติของพวกท่าน"

"ถ้าสำเร็จ ชื่อของพวกคุณและชื่อของผม จะถูกจารึกไว้ในลำดับวงศ์ตระกูลเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่"

เมื่อเขายกเรื่องบรรพบุรุษขึ้นมา บวกกับแรงจูงใจเรื่องเกียรติยศและผลประโยชน์มหาศาลที่เห็นชัด

จะลังเลทำไมอีก?

มาเริ่มกันเลย!

ยาไมโตะ มุราคุจิเริ่มแบ่งหน้าที่ทันที ให้ทุกคนเริ่มรับสมัครคนในญี่ปุ่น

พวกเขารับผิดชอบเฉพาะคนญี่ปุ่น ส่วนคนจีนให้ทางฝั่งจีนจัดการเอง

กลุ่มเฟยหวงสาขาญี่ปุ่นถูกแบ่งเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งเป็นทีมคนจีน อีกส่วนเป็นตระกูลยาไมโตะและคนญี่ปุ่น

ทีมจีนดูแลการผลิตและการขาย ส่วนพวกเขารับผิดชอบงานบริการและการขยายอิทธิพลให้กลุ่มเฟยหวง

……

หลังสั่งงานเสร็จ ยาไมโตะ มุราคุจิก็เดินออกมา

ยาไมโตะ ยาคุยืนรออยู่ด้านนอก พอเห็นยาไมโตะ มุราคุจิออกมาก็รีบเข้าไปหา "มุราคุจิ..."

ยาไมโตะ มุราคุจิยิ้มเล็กน้อย "หืม?"

"มีอะไรหรือเปล่า?"

ยาไมโตะ ยาคุรีบพูด "เมื่อกี้ผมใจร้อนไปหน่อย"

"ผมเลี้ยงคุณมาตั้งแต่เด็ก ตอนเล็กๆ ยังเคยอุ้มคุณเลยนะ"

"เข้าเรื่องเลยดีกว่า มีอะไรว่ามาเลย?" ยาไมโตะ มุราคุจิตัดบททันที

ยาไมโตะ ยาคุพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มุราคุจิ ผมอยากเข้าร่วมกลุ่มเฟยหวง อยากเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรนี้"

ยาไมโตะ มุราคุจิส่ายหน้า "คุณเพิ่งอยากเข้าร่วมตอนนี้ ไม่คิดว่าสายไปหน่อยเหรอ?"

"ผมเคยให้โอกาสคุณแล้ว และเป็นโอกาสแรกด้วย"

ยาไมโตะ ยาคุก้มศีรษะ โค้งคำนับ "ขอให้โอกาสผมอีกครั้ง!"

ยาไมโตะ มุราคุจิยิ้ม "เอาแบบนี้ เราไปคุยกันข้างในดีกว่า"

เขาเดินไปยังห้องประชุมด้านข้าง แล้วสั่งให้คนรับใช้ปิดประตู

จากนั้นก็นั่งลงอย่างสงบ

ยาไมโตะ ยาคุคุกเข่าลง แล้วพูดทันที "มุราคุจิ ให้โอกาสผมเถอะ!"

ยาไมโตะ มุราคุจิยิ้มบางๆ "การให้โอกาสคุณไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้"

"แต่คุณต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเองก่อน"

"ว่ามาเลย" ยาไมโตะ ยาคุมองเขาอย่างตั้งใจ

ยาไมโตะ มุราคุจิพูดว่า "คุณเฉียนต้องการเทคโนโลยีการผลิตรถยนต์"

"เขาต้องการแค่ผลลัพธ์ ไม่สนขั้นตอน"

"ดังนั้น เรื่องพวกนี้ก็ต้องให้ลูกน้องอย่างพวกเราจัดการ"

"ถ้าคุณทำเรื่องนี้สำเร็จ ผมอาจจะให้คุณ 5%"

"คุณก็รู้ ตอนนี้ญี่ปุ่นกำลังมีไข้หวัดใหญ่ระบาด"

"ส่วนแบ่งทั้งหมด 20% ถ้าคุณได้คนเดียว 5%..."

"มันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลยนะ"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]