บทที่ 295 จ้าวแห่งเลือดเนื้อ · เน็กซัส

[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]

บทที่ 295 จ้าวแห่งเลือดเนื้อ · เน็กซัส

แม้สถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ เหล่าอาร์คบิชอปยังคงสงบนิ่ง

เพราะพิธีกรรมบูชายัญเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้แค่รอการเสด็จมาของจ้าวแห่งเลือดเนื้อเท่านั้น

ไม่ว่าคนประเทศมังกรจะทำอะไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงจุดจบนี้ได้

เหล่าอาร์คบิชอปคุกเข่าลงเบื้องหน้าแท่นบูชาเลือดเนื้อที่ตั้งอยู่บนแต่ละทวีปอย่างเลื่อมใส

พวกเขาพึมพำบทสวด ดวงตาสีแดงก่ำฉายแววคลั่งไคล้

"โอ้ ข้าแต่ผู้ยิ่งใหญ่ บรรดาผู้ติดตามรอคอยการเสด็จมาของท่าน!"

"โปรดประทานวิวัฒนาการแก่พวกเรา ให้พวกเรากลายเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ของท่าน!"

"บูชายัญ! กอบกู้! เอาชีวิตรอด!"

เสียงสวดคล้ายกับพระสวดมนต์ ฟังแล้วรู้สึกขนลุกแปลก ๆ

เย่เหรินปรากฏตัวข้างแท่นบูชาเนื้อแห่งหนึ่ง

"ฟึ่บ..."

เขามองแท่นบูชาเลือดเนื้อที่น่าเกลียดน่ากลัวตรงหน้า

รวมถึงอาร์คบิชอปชุดแดงที่คุกเข่าสวดมนต์อยู่ สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"พวกแกมันบ้า..."

อาร์คบิชอปชุดแดงเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำจ้องเย่เหริน มุมปากยกยิ้มเยาะ

"แกไม่เข้าใจหนทางแห่งการไถ่บาปของพวกเราหรอก!"

"โลกนี้ถึงกาลอวสานแล้ว มีเพียงการปรับตัวเข้ากับห้วงลึกเท่านั้นจึงจะอยู่รอด"

"พวกเรากำลังช่วยมนุษยชาติทั้งหมด!"

อาร์คบิชอปชุดแดงตวาดอย่างบ้าคลั่ง เขาชี้ไปที่วงเวทบูชายัญที่บิดเบี้ยว

แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงคลุ้มคลั่งต่อไปว่า

"จ้าวแห่งเลือดเนื้อผู้ยิ่งใหญ่ กำลังจะเสด็จมา! ท่านจะประทานพรแก่โลกใบนี้!"

"เมื่อถึงตอนนั้น มนุษย์ทุกคนจะวิวัฒนาการเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น!"

"แกไม่อาจหยุดยั้งสิ่งเหล่านี้ได้! ไม่อาจหยุดยั้ง!"

เย่เหรินมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยอดไม่ได้ที่จะกรอกตาไปมา

ไม่ใช่แล้วสหาย

พวกแกจะตื่นเต้นไปทำไมกัน?

"ไม่ใช่... ใครบอกว่าฉันจะหยุดพวกแก"

อาร์คบิชอปชุดแดง "?"

คำพูดของเย่เหรินทำให้เขา งง เป็นไก่ตาแตก

หมายความว่ายังไง พาลูกน้องสามร้อยล้านคนมาประเทศอินทรี

ไม่ใช่เพื่อหยุดยั้งพวกเราจากการอัญเชิญจ้าวแห่งเลือดเนื้อมายังโลกภายนอก แล้วประทานพรแก่มวลมนุษย์หรอกเหรอ?

เย่เหรินหัวเราะ

"ถ้าจะทำลายแท่นบูชาของพวกแก จัดการแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

ไม่ต้องยุ่งยากอะไร แค่บอกสหายรัก ผู้สร้างภาพลวงตา ราชินีบัวแดง หรืออลาสก้า...

แค่บอกใครสักคนก็พอ

แต่เย่เหรินไม่ได้ทำเช่นนั้น เหตุใดเล่า?

“ประการแรก เหล่าผู้ถือโคมล้วนต้องการการต่อสู้”

“ประการที่สอง...”

เย่เหรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันเพียงแต่รอให้พวกแกอัญเชิญจ้าวแห่งเลือดเนื้อออกมา แล้ว...สังหารมันเสียเท่านั้น”

บิชอปชุดแดง “...”

หลังจากความเงียบงันชั่วครู่

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างโอหัง! ช่างโง่เขลา!”

บิชอปชุดแดงหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุด

เขาชี้ไปที่เย่เหริน หัวเราะจนน้ำตาไหล

“เพียงแค่แก?  มนุษย์ต่ำต้อยเช่นแกจะสามารถสังหารจ้าวแห่งเลือดเนื้อผู้ยิ่งใหญ่ได้งั้นรึ? !”

ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!

สหายรัก “...”

ทว่า เสียงหัวเราะของบิชอปชุดแดงพลันหยุดชะงักลง

เพราะเขารู้สึกถึงแรงกดดันไร้รูปร่าง กำลังถาโถมลงมาจากฟากฟ้า!

แรงกดดันนั้น หนักหน่วงราวกับขุนเขา บดขยี้เขาจนแทบแหลกสลาย!

“นี่...ความรู้สึกเช่นนี้...”

บิชอปเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาตระหนักได้อย่างน่าหวาดหวั่นว่า ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยเสียจริง

ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับผู้ครองบัลลังก์สูงสุด รับรู้ได้ถึงความต่ำต้อยและไร้พลังของตน

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ต้องการจะรู้ว่าสิ่งใดกันแน่ที่มอบความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้แก่เขา

เหนือท้องฟ้า จันทราสีดำดวงหนึ่ง กำลังเปล่งประกายเรืองรอง!

แสงสว่างนั้นแผ่ขยายรัศมีแห่งอำนาจอันน่าอึดอัด ราวกับสายตาที่จ้องมองมาจากห้วงลึก!

“จ้าวแห่งห้วงลึก? !”

เช่นนั้นเอง!

“แกเป็นสาวกงั้นเรอะ? !”

บิชอปชุดแดงเข้าใจแจ่มแจ้ง ชายผู้นี้อยู่เบื้องหน้า คือสาวกของจ้าวแห่งห้วงลึกอีกองค์หนึ่งสินะ

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงกล้าท้าทายลัทธิเลือดเนื้ออย่างอุกอาจ!

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงกล้าเอ่ยปากว่าจะสังหารจ้าวแห่งเลือดเนื้อผู้ยิ่งใหญ่!

ทว่า ทันใดนั้นบิชอปชุดแดงก็หัวเราะออกมา

“โง่เขลา...แกช่างโง่เขลาเสียจริง!”

"องค์มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่คือหนึ่งเดียวในใต้หล้า แม้แต่จ้าวแห่งห้วงลึกตนอื่นก็มิอาจเทียบเคียง!"

"พลังอำนาจของพระองค์เหนือจินตนาการของพวกแกไปอีก!"

เย่เหรินได้แต่เหลือบตาขึ้นมองบนอย่างหน่าย ๆ

"อย่าไปฟังมันพล่าม! ข้ารู้ดีว่าเน็กซัสมีดีแค่ไหน" เสียงของสหายรักดังขึ้น

ถึงจะไม่สามารถบดขยี้เน็กซัสได้ แต่ถ้าสู้กันสามยกก็ชนะสองยกครึ่งเห็น ๆ

"ฉันได้ถวายวิญญาณนับร้อยล้านเพื่อบูชาแด่องค์มหาเทพ! พลังอำนาจของพระองค์จะยิ่งใหญ่ขึ้นอีกหลายเท่าทวี!" บิชอปในชุดแดงยังคงเพ้อพรรณนาด้วยความคลั่งไคล้

"พวกแกแมิอาจหยุดยั้งการเสด็จมาของพระองค์ได้! และมิอาจขัดขวางการปกครองของพระองค์!"

บิชอปเชื่อมั่นว่าจ้าวแห่งเลือดเนื้อจะเสด็จมาปกครองโลกใบนี้!

และตัวเขาจะกลายเป็นผู้นำทางของจ้าวแห่งเลือดเนื้อ ได้รับเกียรติยศอันเป็นนิรันดร์!

เย่เหรินอดไม่ได้ที่จะกลอกตาอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย "เฮ้อ ยุคสมัยนี้แล้ว ยังมีคนเล่นพิธีบูชายัญอีกเหรอเนี่ย?"

เขาทำลายความเพ้อฝันของบิชอปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เรื่องพลังอำนาจ ไม่ใช่ว่าจะเพิ่มขึ้นได้ด้วยการบูชายัญหรอกนะ"

"อีกอย่าง ในห้วงลึกนั่น มีทาสของจ้าวแห่งเลือดเนื้อมากมายนับร้อยล้าน"

"คิดว่าการบูชายัญแค่ไม่กี่ร้อยล้านคนบนดาวเคราะห์น้อย ๆ  ดวงนี้ จะทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นงั้นหรือ?"

คำพูดของเย่เหรินเปรียบเสมือนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ  ฟาดลงกลางศีรษะของบิชอป!

ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ!

ดูเหมือน...ที่อีกฝ่ายพูดก็ดูจะมีเหตุผลอยู่นะ?

"ไม่...อย่าหวังว่าจะมาสั่นคลอนศรัทธาของฉัน..."

บิชอปไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้!

เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าสิ่งที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดนั้น เป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกลวงที่เขาสร้างขึ้นเอง!

ในขณะนั้นเอง...

"โครม!"

ท้องฟ้า...

แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

รอยแยกบนท้องฟ้าปรากฏขึ้นราวกับบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง เผยให้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหลัง

ขอบของรอยแยกเปล่งประกายสีม่วงน่าขนลุก ดูเหมือนกำลังต้านทานพลังบางอย่างอยู่

ทว่าสุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานแรงฉีกกระชากมหาศาลได้ ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบบังคับให้แยกออกจากกัน

เมื่อรอยแยกขยายกว้างขึ้น กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดสด ๆ  ทำให้แทบหายใจไม่ออก

เบื้องลึกของรอยแยกคือห้วงมิติอันไร้รูปร่าง เต็มไปด้วยสีสันและรูปทรงบิดเบี้ยว

มองลอดผ่านรอยแยก สามารถเห็นโลกอีกด้านหนึ่งอย่างเลือนราง

ดินแดนแห่งนั้นก่อกำเนิดจากเนื้อและเลือดอันไร้ที่สิ้นสุด เนื้อและเลือดซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ  ราวกับขุนเขาสูงใหญ่สลับซับซ้อน

เนื้อและเลือดเหล่านั้นไม่ได้อยู่นิ่ง แต่กำลังเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงรูปร่างอยู่ตลอดเวลา ก่อเกิดเป็นภาพที่ยากจะบรรยาย

ร่างนั้นใหญ่โตมโหฬารเกินกว่าจะจินตนาการได้ การดำรงอยู่ของมันสร้างความหวาดกลัวให้กับทุกสรรพสิ่ง

ดูเหมือนมันประกอบขึ้นจากแขนขาและหนวดเล็ก ๆ  จำนวนนับไม่ถ้วน แขนขาและหนวดเหล่านั้นกำลังเคลื่อนไหวไปมา ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่าง

ร่างกายของมันถูกปกคลุมด้วยของเหลวเหนียวข้น ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง หยดน้ำสีดำข้นหนืดไหลลงมาจากร่างกายนั้นไม่หยุดหย่อน กองเนื้อที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด...นี่คือ... เน็กซัส จ้าวแห่งเลือดเนื้อ!

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_