บทที่ 284 ดอกมารา : นี่ข้ากำลังเล่นขายของเหรอเนี่ย?

[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]

บทที่ 284 ดอกมารา : นี่ข้ากำลังเล่นขายของเหรอเนี่ย?

ดอกมาราที่ส่งสัญญาณว่า "หิว" ออกมา

ในชั่วพริบตาที่สัมผัสกับหมอกสีแดง ก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เขย่าอย่างรุนแรง!

กลีบของมันเริ่มเหี่ยวเฉาและร่วงโรยอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกดูดน้ำออกไปจนหมดสิ้น!

แม้แต่รากที่เชื่อมต่อกันเป็นเครือข่ายก็เริ่มเน่าเปื่อยและแตกหัก ราวกับถูกพิษร้ายกัดกร่อน!

ละอองเกสรที่เคยส่งกลิ่นหอมหวาน ก็กลายเป็นกลิ่นเหม็นน่าสะอิดสะเอียนในทันที!

ความกลัว!

นั่นคือความกลัวที่บริสุทธิ์และรุนแรง!

ความกลัวนี้เหมือนน้ำท่วม ท่วมท้นดอกมาราจนหมดสิ้น!

นี่มันอะไรกัน?

พวกมันไม่เคยรู้สึกถึงพลังที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน!

นั่นคือแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของวิญญาณ!

นั่นคือความกลัวที่มาจากแก่นแท้ของชีวิต!

พวกมันไม่สามารถเข้าใจและต้านทานได้เลย!

ต่อหน้ามลทินแห่งความกลัวอันไร้ขอบเขตของเย่เหริน พิษต่อระบบประสาทที่ดอกมาราปล่อยออกมานั้นช่างน่าขันราวกับเด็กเล่นขายของ!

เย่เหรินไม่ต้องลงมือโจมตี ดอกมาราก็ถูกทำให้ตกใจตาย!

ใช่แล้ว!

ตกใจตาย!

พวกมันถูกมลทินแห่งความกลัวที่บริสุทธิ์และรุนแรงของเย่เหริน ทำให้ตกใจตาย!

เพียงไม่กี่นาที ดอกมาราทั่วทั้งเมืองก็เหี่ยวเฉาและกลายเป็นเถ้าถ่าน!

รวมถึงผู้ถือโคมด้วย

ร่างกายของผู้ถือโคมที่บิดเบี้ยวผิดรูปไป เมื่อสัมผัสกับหมอกสีแดง ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

กลีบดอกไม้ประหลาดบนร่างกายของพวกเขาก็เหี่ยวเฉาและร่วงโรยอย่างรวดเร็ว

เถาวัลย์ที่บิดเบี้ยวก็หดกลับอย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นแขนขาของมนุษย์อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีความยินดีที่รอดชีวิตเลย มีแต่ความหวาดกลัวอย่างที่สุด!

ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง ลูกตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ริมฝีปากสั่นเทา ร่างกายแข็งทื่อ ราวกับเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก!

"อ๊ากกกกก——!"

พวกเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกลัว!

เย่เหริน "(ÒωÓױ)? "

เย่เหรินรีบเก็บดาบโลหิตทันที อย่าให้เพื่อนร่วมทีมตกใจตายไปด้วยเลย

หมอกสีแดงเลือดจางหายไปราวกับน้ำขึ้นน้ำลง เผยให้เห็นผู้ถือโคมที่รอดชีวิตแต่ยังคงหวาดผวา

พวกเขามองเย่เหรินที่ยืนอยู่กลางซากปรักหักพังด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ สำหรับพวกเขามันเหมือนฝันร้าย

ใครเข้าใจบ้างเนี่ย?

ตอนแรกนึกว่าตัวเองจะตายแล้วซะอีก

ท่ามกลางความสิ้นหวัง เย่เหรินกลับดึงพวกเขาขึ้นมาจากห้วงเหวลึก

ความรู้สึกราวกับได้รับความรอดนี้...

"ขอบ...ขอบคุณ..." ผู้ถือโคมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือพลางมองเย่เหริน

"พวกเรายังมีชีวิตอยู่..." คนอื่น  ๆ  ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เย่เหรินยิ้มรับ พยักหน้า "แน่นอน ยังแข็งแรงกันดี รีบออกไปกันเถอะ ที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการเองครับ"

"ครับ...ครับ!" พวกเขารีบวิ่งโซซัดโซเซออกจากเมืองเล็ก  ๆ  กลับไปยังแนวป้องกัน

ผู้ถือโคมที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเห็นผู้รอดชีวิตกลับมา ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ให้ตายเถอะ พวกเขาคิดว่าเพื่อนร่วมรบคงตายกันหมดแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าเย่เหรินเข้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คนที่หายไปทั้งหมดก็วิ่งกลับออกมาได้!

"โอ้โห!" เหลาไต้ถึงกับกลืนน้ำลาย

เขามองผู้ถือโคมที่รอดชีวิตจากความตายกลับมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พูดตามตรง เขาเตรียมเขียนคำไว้อาลัยให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่แจ้งครอบครัวเท่านั้น

แต่ตอนนี้ พวกเขากลับมาครบทุกคน แถมไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย!

ผู้ถือโคมที่กลับมาต่างหมดแรงทรุดลงกับพื้น หอบหายใจแรง  ๆ  ความดีใจที่รอดชีวิตปะปนกับความหวาดกลัว ทำให้พวกเขาพูดไม่ออก

เหลาไต้รีบเข้าไปถาม "เกิดอะไรขึ้น!?  พวกนายกลับมาได้ยังไง?  แล้วไอ้ดอกมาราล่ะ? "

ผู้ถือโคมต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมือง รวมถึงวิธีที่เย่เหรินช่วยชีวิตพวกเขา

"นี่สินะ ความสามารถของผู้ผิดปกติระดับจินตภาพ..."

เหลาไต้ฟังเรื่องราวของผู้ถือโคมจบ หัวสมองก็มึนงงไปหมด

ไม่แปลกใจเลยที่หลังจากเขารายงานไปยังกองบัญชาการ พวกเขาถึงส่งเย่เหรินมาทันที เชื่อใจผู้ผิดปกติระดับจินตภาพได้เสมอจริง  ๆ  !

เหลาไต้สูดหายใจลึก หันไปบอกผู้รอดชีวิต "พวกนายไปพักก่อน เดี๋ยวพวกเราจะคอยสนับสนุนคุณเย่จากด้านนอก"

แต่เย่เหรินต้องการการสนับสนุนจากพวกเขาจริง  ๆ  หรือ?

เย่เหรินยืนอยู่กลางจัตุรัสกลางเมือง ที่เบื้องล่างมีดอกไม้แห้งเหี่ยวจำนวนมากกองรวมกันอยู่

เขาเหยียบดอกมาราที่เหี่ยวเฉาจนแหลกละเอียด เสียงกรุบกรอบดังขึ้น ดอกไม้กลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา

การกระทำนี้เหมือนกับการล้มโดมิโน

ดอกมาราที่เหี่ยวเฉาเริ่มแตกสลายเป็นลูกโซ่

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ รากของดอกมาราเชื่อมต่อกัน ดังนั้นเมื่อเย่เหรินทำลายดอกหนึ่ง มันจะส่งผลกระทบต่อดอกอื่น  ๆ

"คลายเครียดดีเหมือนกันแฮะ..." เย่เหรินพึมพำขณะฟังเสียงกรุบกรอบ

บ้าจริง ทำไมจู่  ๆ  ถึงนึกถึงโฆษณานั่นขึ้นมาได้

มันชื่ออะไรนะ...

"นึกออกแล้ว! ขนมข้าวโพดกรอบหวังหวัง! อย่าลืมจ่ายค่าโฆษณาให้ฉันด้วยล่ะ!"

หลังจากพูดเล่นไปเรื่อย เย่เหรินก็เงยหน้ามองท้องฟ้า

ดอกมาราในเมืองเล็ก  ๆ  แห่งนี้ล้วนโรยราลงพร้อมกับมลทินแห่งความกลัว ดอกมาราที่เป็นต้นกำเนิดบนท้องฟ้าจึงตกอยู่ในความสับสน

ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง?

ในฐานะสมอแห่งความวิปลาส ดอกมาราถูกกำหนดให้ขยายพันธุ์แบบไร้ขีดจำกัด!

หมายความว่ามันสามารถเปลี่ยนแปลงสสารทั้งอินทรีย์และอนินทรีย์ได้อย่างไม่สิ้นสุด

แต่ปัญหาคืออะไร?

ปัญหาคือเย่เหริน ผู้จุดโคมโบราณแห่งห้วงลึกที่แผ่พลังศักดิ์สิทธิ์ในเมืองหลวงของประเทศมังกร!

เนื่องจากเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์จากเศษชิ้นส่วนของพระเจ้าต้นกำเนิดเช่นกัน ดอกมาราจึงไม่อาจทำให้โลกแปดเปื้อนได้ในเวลาอันสั้น

ตรงนี้ต้องขออธิบายสักหน่อย

หากไม่มีเทวทูตตกสวรรค์และเย่เหรินผู้จุดโคมโบราณแห่งห้วงลึก

ด้วยคุณสมบัติของดอกมารา มันสามารถทำให้ทั่วทั้งโลกเบ่งบานไปด้วยดอกมาราได้ภายในสามชั่วโมง

เมื่อถึงเวลานั้น ต้นกำเนิดของมันก็จะสมบูรณ์!

แต่ดอกมารากลับต้องพบกับความสิ้นหวัง เย่เหรินใช้โคมศักดิ์สิทธิ์ปกป้องโลกและมนุษย์

ทำให้มันทำได้เพียงหยั่งรากและทำให้เมืองเล็ก  ๆ  แห่งนี้แปดเปื้อน

มันไม่สามารถปลี่ยนแปลงเมืองทั้งเมืองได้...

เย่เหรินกลับชักมีดออกมา มลทินแห่งความกลัวทำให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า!

บัดนี้ เย่เหรินยังมองมายังต้นกำเนิดบนท้องฟ้าอีก!

ต้นกำเนิดของดอกมาราสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

มันไม่อาจเข้าใจหรือยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้เลย

ทำไม?

ทำไมกัน?

แม้จะยอมถอย แต่ในกฎที่ได้มาจจากพลังของสมอแห่งความวิปลาส มันถูกกำหนดให้【ไม่สามารถถูกมองเห็น】

แล้วทำไมมนุษย์ประหลาดบนพื้นถึงมองเห็นมันได้?

ใช่แล้ว!

เย่เหรินเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แต่เขามองเห็นโครงร่างของต้นกำเนิดของดอกมาราอย่างเลือนราง

【เขามองเห็นข้า! เขามองเห็นข้าได้! เป็นไปได้อย่างไร? !】

จิตสำนึกของดอกมาราปั่นป่วนราวกับถูกโยนลงในน้ำมันเดือด

กฎที่คิดว่าแข็งแกร่งกลับใช้ไม่ได้ผล?

ความกลัวกัดกินจิตสำนึกของดอกมารา

ถ้าหากมันถูกมองเห็นได้...

เขาก็คงทำร้ายมันได้?

แค่คิดดอกมาราก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_